⚠️ UYARI: Bu kitap yetişkin okurlar içindir. Ayrıntılı +18 sahneler ve şiddet unsurları içerir. ''Hayatım boyunca sayısız kez tetiğe dokundum ama kaderimin yönünü değiştiren şey bir kurşun değil, nikah masasında fısıldadığım tek kelime oldu: Evet.''

"Kimsesiz olduğum için mi bu kadar kolay arkanı dönüp gidiyorsun?" İlk defa dile getirdiğim gerçekle boğazımdaki yumru yutkunmamı, göğsümdeki acı nefes almamı engelliyordu. Bana doğru döndü, donuk ifadesinin altında pişmanlık ya da üzüntü aramaya çalıştım ama hiçbir duygu barındırmıyordu. Ondan gelecek şeye hazırlamaya çalıştım kendimi ve o, asla duymak istemediğim o kelimeyi söyledi. "Evet."

Final oldu, tamamlandı. Seri üç kitapla raflarda yerini almıştır. ❝İnsan bir kutu kibrite benzer. Varolur, yanar ve söner.❞ Bu hayatta nasıl bir kibrit olacağına sen karar vereceksin. Yanacak mısın? Yakacak mısın? Yoksa öylece duracak mısın? Ben, benimle yanmanı, gerimizde kalan her şeyi yakmanı istiyorum. Çünkü uzun bir süredir yanlış kişilerle, yalnız hayattasın. Ait olduğun yere dönme vakti. Bil ki; seni almaya geliyorum, Balkan kızı. BİR KİBRİTLE YOK OLMAK

-uyarı: yetişkin içerik yer almaktadır.- Tam dudakları birleşecekken- Kapıdan gelen sesle Boran'ın dikkati bir anda dağıldı. "Baba... anne... kalktınız mı?" İkisi de donup kaldı. Bir saniyelik sessizlik. Sonra panik. Boran homurdanarak geri çekildi. Kadın hızla üstünü toparladı. "Gel anneciğim." dedi kadın, sesine aceleyle sakinlik katmaya çalışarak. Kapı aralandı. Üç yaşlarında bir kız çocuğu içeri girdi. Saçları hafif dağılmış, gözleri uykudan yeni uyanmış gibi yarı kapalı ama meraklıydı. Doğruca yatağa, Boran'ın tarafına yürüdü. "Babaaa..." diyerek ellerini uzattı. Boran'ın yüzündeki sert ifade bir anda yumuşadı. Eğilip kızı kucağına aldı. Küçük bedenini tek hareketle havaya kaldırdı. "Babam..." dedi Boran, sesi bu sefer tamamen değişmişti. Daha sıcak. Daha oyuncu. "Sen neden her sabah bizim odaya geliyorsun? Kardeş istemiyor musun sen?" Kadın hemen Boran'ın koluna hafifçe vurdu. "Saçmalama." diye fısıldadı. Kız kaşlarını çattı. "İstemiyorum!" dedi net bir şekilde. "Biz böyle kalalım. Hep." Ve kendini Boran'ın kucağından bırakıp annesiyle babasının arasına yerleşti. Küçük bedeni ikisinin arasına sıkıştı. Kadın gülümseyerek kızın saçlarını okşadı. Boran ise bir an sadece baktı. İkisine de. Zaman sanki durdu. İçinde garip bir şey kabardı. Huzur... Huzur, bir camın tuzla buz olması gibi dağıldı. Kızının şen kahkahası, kulakları sağır eden bir çınlamaya evrildi. Karısının yumuşak teni, bir anda yerini tenini yakan soğuk bir metale bıraktı. ​Boran, gözlerini araladığında bembeyaz, donuk bir ışık hüzmesiyle karşılaştı. ​"Uyandı! Doktor uyandı!"

Bu kurguda argo, küfür ve yetişkin içerik barındıran sahneler bulunmaktadır. ■□■□■□■□ "Gökyüzünden düşenler," dedi fısıltılı bir sesle. İkimizin de bakışları gökyüzünde olsa da benim gözlerim konuşması ile birlikte oradan ayrılıp yüzüne düşmüştü. Cümlesine devam etmesi için sessiz kaldım. "Sana ne gibi bir umut vaat ediyor olabilir ki?" Sessiz bir kıkırtı, sorusunun bitmesini bekler gibi dökülüverdi dudaklarımdan. İçten olmasa da, içinde tonla acı barındırsa da bu ses bakışlarının bana dönmesine sebebiyet verdi. O an, göz göze gelmek o kadar ağır geldi ki bana, bir an sendeleyip yere düşeceğim sandım ama ayakta durabilmeyi başardım. Sarsıldım belki ama düşmedim. Bu defa o bana bakarken ben gözlerimi gökyüzüne sabitledim. Biraz sessiz kaldım. Açıkçası sessizliğimin sebebi zihnimden geçen kelimeleri belli bir hizaya sokup cümle kuramamamdan kaynaklı değildi. Yalnızca belki gözlerini benden çeker, bana soluklanmam için müsade eder diye sessiz kalmıştım. Bunu yapmadı. Gözleri benim yüzümde turlarken ben öylece yukarı baktım. Bir umudum vardı. Bu gece dilek dilemek, bu gece onu dilemek istiyordum. "Seni vaat ediyor olabilir," dedim tıpkı az evvel onun kullandığı ses tonu gibi fısıltıyla. Tam da o sırada bir yıldız kaydı. Ve ben bir kez daha onu diledim.

⚠️ +18 | "Hadi Zühre, gireyim içine. Taşaklarım patlayacak artık" önüme diz çöküp sızlanıyordu. "Hayır" dedim. Sesim kısık ama bir bıçak gibi keskindi. Dönem kurgusu.

"Emzir onu." Aniden söylediği iki kelimeyle gözlerim yuvalarından fırlayacak gibi oldu. Şaşkınlıkla ona baktım. "Ne?" Kelimem dudaklarımdan istemsizce döküldü. Şaşkınlığımı yaşamama bile fırsat vermedi. "Duydun." Sesi yine aynı mekanik tondaydı. Başını hafifçe çevirip beşiği işaret etti. "Önce onun karnını doyur. Sonra konuşacağız." Kuru dudaklarımı dilimle ıslatıp şaşkınlığımdan sıyrılmaya çalıştım. Ardından sessizce beşiğe doğru ilerledim ve içindeki küçücük bedeni kucağıma aldım. Korhan'a baktığımda bana sırtını dönmüş, tek kelime etmeden işimi bitirmemi bekliyordu. ___ Bu kurgu yetişkin içeriklidir.

O kainatta aranan yaşam pınarıydı. Alparslan ise o pınarın yegane koruyucusu... Dünya üzerine örümcek ağı gibi yayılmış bir Birlik! Adının anlamını bedeninde taşıyan Şifa! Şifaya ilmek ilmek dokunmuş Alparslan! Sadakatin, sınırsız itaatin, aşkın, tutkunun, bağlılığın, güvenin, sonsuz aidiyetin hikayesi bu... NOT: İLK ÜÇ BÖLÜM GEÇMİŞTE YAŞANAN OLAYLARI İÇERİR VE FARKLI ZAMAN DİLİMLERİNDE GERÇEKLEŞMEKTEDİR. KURGU "HARABELER VE HAZİNELER" ADLI BÖLÜMLE BAŞLAMAKTADIR.

Kitap Bir: "Her seçim bir vazgeçiştir." Kariyer basamaklarını adım adım çıkma hedefiyle atıldığı iş hayatında, hırslarını, tutkularını, kendini keşfeden ve zor kararlarla sınanan genç bir kadın: Işık. İki aşkın arasında kalmanın ne demek olduğunu bilmiyor, kora kor yanmanın nasıl bir his olduğunu hiç tanımıyordu. Henüz... Dostluk, aşk ve ihanet ekseninde kesişen üç hayat, Işık, Tekin ve Rüzgar. Onlar aldıkları/alamadıkları bütün kararlarıyla sizi ve duygularınızı bir uçtan bir uca savuracaklar. Kitap İki: "Her bitiş bir başlangıçtır." Işık, seçiminin ardından ummadığı bir hayatın içine düşmüş, yersiz yönsüz arayışların ve umutsuzluğun içerisinde çıkış yolunu çoktan kaybetmiştir. Beş yıl geçmiştir. Beş yılın ardından geri dönen, ona hiçbir şeyin eskisi gibi olmadığını, hiç kimsenin eskisi gibi kalmadığını kanıtlamak ister gibidir. Ve dahası da vardır. Alınan kararlar, ortaya çıkan ve çıkamayan sırlar ikinci kitapta yüreğinizi bir kez daha alt üst edecek. *Hikaye yetişkin içeriktedir.

"Dondurma istiyorum." Dedim büyük bir hevesle. O kadar uzun zaman olmuştu ki tatlarını bile unutmuşum. Yaz-kış, an farketmeksizin yiyebilirdim. Hatta Pamir'den sonra en çok sevdiğim şey dondurma olabilirdi. Göğsünde uzandığım beden kasılırken sertçe yutkunduğunu hissettim. Mırıldanırken belimdeki eli, kalçama doğru ilerledi. Pislik. Onun ne zannettiğini çok iyi biliyordum. "Dondurma mı istiyorsun sen ?" Kalçama inen eliyle hafif etimi sıkıyordu.Gülmemek için dudaklarımı birbirine bastırdım. Onu biraz kıvrandırmaktan zarar gelmezdi. "Hımm." Diye mırıldandım. Beni bir anda yatakta döndürerek altına aldı.Küçük bir çığlığın dudaklarım arasından çıkmasına engel olamadım.Kehribarları koyulaşmıştı.İçlerindeki o arzu dolu kıvılcımları görebiliyordum. Dudaklarıma uzanacağı zaman başımı yana çevirerek göğsüne elimi yasladım. Dudakları yanağımın üstünde durdu. Onu durdurmam gerekiyordu.Çünkü bir kere başlarsa bu yataktan kalkamazdık.Dondurma krizim tutmuşken istediği iş olamazdı.Belki daha sonra ama şimdi değil. "Pislik yapma Pamir ya ! Uzun süredir yemediğim için ateşim çıkmış gibi hissediyorum.Çikolata parçacıklı,fıstıklı ve vişneli istiyorum. Hepsini. Bütün çeşitlerinden istiyorum." İçim gide gide çeşitleri sayarken sanki gözlerimin önünde canlanıyordu yiyeceğim an.Ağzımın suyunun akıyor olmasından korkuyorum.Sessiz kaldığında yüzüne baktım. Bozulmuş bir ifadesi vardı ama bunun sahte olduğunu biliyorum. Tatlı tatlı gülümseyip yanağına uzunca dudaklarımı bastırdıktan sonra gözlerimdeki çocuksu ifadeyle hâlâ kıvılcımlar saçan kehribarlarının içine baktım. "Alacak mısın?" Yüzümü birkaç saniye inceledikten sonra içli bir nefesi ciğerlerine çekerek dudaklarıma kısa ama etkisi büyük bir öpücük bıraktı. Başını ağır ağır salladı ardından. "Peki alırım.Ama ateşini diğeri daha