Küçücük bir çocukken, Tanrı gözüktü. Ne ağlıyordum, ne gülüyordum. Heybetli yağmurlarını sardı üstüme önce, sicim sicim ağladım. Güneşle kuruladı, uzun saçlarımı, kahkahalar attım. Heybetli gölgesinde saklandım. Ben küçücük bir çocukken, oyunlar oynardım. Her çocuğun oynamadığı, kelimelerin bulaşamdı, büyüklerin kaçındığı bir oyun. Ve sonra bir gün gitti Tanrı, beraberinde babamla. Gökyüzüne. Ne ağladığım be güldüm, sessizliğe katıldım. Seslendi Tanrı acıyıp; "Bulut olmak için savaş." Bu benim Bulut olma savaşım. Bu bir kızın babası için savaşı.

"Basit bir harf topluluğuna indirgeneceksem şayet: Ilgın Araz'dan başkasına sığınmak sahte yüzlere sahte duygular yüklemekten ibaret. Ama diyorsan ki öyle bir anlat ki, ne olduğunu, kim olduğunu; harfler yaşayamasın, anlamlar ölsün, cümleler katil olsun. Yaşa beni. Herkesin bildiği soğuk, kırgın, kızgın, kaba kızın ötesine geç. Satır sonlarında değil, satır aralarında buluş benimle. Bırak özne olmayı, gizli özneyi de unut; kayıp anlam ol. Benim hikayemin, noktası değil eksiği. Cümlelerim ve benim şahane noktamın, tek eksiği kayıp anlamı. Şayet istiyorsan böylesine şairane bir anlatım; yaslan arkana ve dinle. Uçsuz bucaksız cümlelerimin, estirdiği notaları tut ve avucunda sakla. Bırak zamanı geldiğinde ben üfleyeyim hepsini kalbine. Karışık, çok karışık. Benim gibi, senin olmadığın gibi, hikayem gibi. Karışık ve karmakarışık. Kapıları itekle; ve işte, benim harika noktam." "Her gittiğim yerin rüzgarından topladım cümlelerimi, hepsi çaresiz çığlıklardı."

"Acılar mı yara oluşturur yoksa yaralar mı acıtır?" * Umutsuzluğun koynunda bir umut nefes almaya çalışan, kelimelerin elçisi. Acıya sığınmış ardından önünden adım adım her yerde onu takip eden. Kısaca, acının gölgesi. Umutsuzluklarla dolu umutlar dünyasına, hoşçakalın.