İnsanlar ölüyordu, kanları üzerine sıçrıyordu. Fakat o asla sebebini bilmiyordu. Sürekli saklanmak ve birilerinden kaçmak zorundaydı. Bu bilinmezlik yüzünden aklını kaybetmek üzereydi. Kaçmayı düşündü, kimsenin daha fazla canının yanmaması için en iyisinin bu olacağını düşündü. Fakat daha fazla insan öldü. Gittiği her yere ölüm getiriyordu Melek. Ölüme sevdalı olan ise Kuzey. Insan sonunda ölüm olduğunu bildiği bir yola doğru neden yürür? Tehlikeli bir girdabın içine neden kaptırır kendisini. Bilerek, isteyerek... Melek ölüm getirecekti ona. Onu tanıdığı günden beri mücadeleci tarafını görmüştü. Melek klişeden uzaktı. Onun aynı ağabeyi gibi savaşçı bir ruhu vardı. Ağabeyi Ömer. Ömer gibi Ömer. Yolu Kur 'an, sevdası cennet olan Ömer. Hiddeti, merhametiyle sönen Ömer. Hayatını Allah'a adamış olan Ömer. /*/* Nereden buldunuz burayı. Derhal gidin! Buralar biraz tehlikeli.

"Ama Asaf." "İsmimi söylerken ilk 'a' harfini uzatma." "Neden? " "Çok tatlı oluyorsun ve biz şu an kavga ediyoruz. " " Kavga mı ediyoruz? " dedim en şeker sesimle biliyorum buna dayanamazdı. " Zaaflarımı kullanma karıcığım. " " Tamam kocacığım. " Sıkıca sarıldım ona neden kavga ettiğimiz buhar olup uçmuştu. Aşk böyle bir şeydi işte. Böyle bir adam bulursanız bana da haber verin. İleriki bölümlerden bir kesittir. İlk yayımlama tarihi:22 Aralık 2016