•Kitapta yetişkin içerikli öğeler bulunmaktadır. [+18] Lunabella... Ay gibi güzel... Ama onun için daha çok 'ulaşılmaz' demek. Kendine bu ismi verdiğinde doğduğu dünyanın karanlığını düşünmüştü. Kendi yolunu kendi aydınlatmalıydı. Yanmayı bile göze alırdı. Kendi için gerçekten bir şey istemişti ve yanmayı dahi göze aldı. Her aydınlığa sebep olan bir karanlık vardı. İşte başta, en çok da bu yüzden Lunabella'ydı. Lunabella daha güçlüydü, daha soğuk görünürdü ve ulaşılmayacak kadar uzaktaydı. Tüm bakışlar onun üzerindeydi. Sahne ışıklarının altında kusursuz bir soprano, ulaşılmaz bir ses, dokunulmaz bir hayaldi. O bir ay gibi parlarken sahnede herkes ne kadar büyüleyici olduğunu konuşurdu. Kimse daha ilerisine gidemezdi. İşte en sonunda da bu yüzden Lunabella'ydı. Çünkü o ulaşılamazdı. Ancak o ışıkların ardında gölgelerin arasına saklanan gerçekler, karanlık bir dünyanın ve silinmeyen bir geçmişin emarelerini taşıyordu. Tüm bunlara sebep olan o karanlık, bir başkasının doldurduğu varlığıyla artık daha az yalnız hissettiriyordu. Daha az korkunç, daha katlanılabilir. Daha cesur, daha özgür. Gerçek sen, sen olduğunda bir insanın yanında; kim bu güveni hissetmezdi ki? Kim buna tutunmazdı? Bir ilk yaşanıyordu. Valerio ona yaklaşırken, Isabella ilk kez kendini güvende hissetti. Isabella ona güvenirken, Valerio ilk kez tereddüt etti. Ne var ki bazı ilkler, sonu getirir; Sonuçta... ay bile ışığını ödünç alırdı, değil mi? - -UYARI- •Bu kitap ahlaki açıdan kusurlu, karmaşık ve belirsiz motivasyonlara sahip karakterler barındırmaktadır. •Bazı okuyucular için rahatsız edici olabilecek sahneler içermektedir. Cinsellik, güç, saplantı, şiddet ve duygusal çatışmalar ön plandadır. •Anlatılan, romantize edilmesi amaçlanan davranışlar değildir.

Sessizce çırpınan hatıralar, gölgelerin arasından gelen bir tablo ve onunla başlayan bir çözülmeyle, unutulmuş gibi görünen geçmiş bir gece ansızın geri döner. Hem de en savunmasız anda... Hayatını yeniden kurmaya çalışan bir ruh, hafızanın kırık camlarından sızan imgeler... Gecenin içinde yankılanan bir dansın adımları duyulur. Her adımda artan gerilim, her adımda yaklaşan bir yüzleşmedir. Kimin izlediği belli olmayan bakışlar, adı anılmayan bir suç ve çözülmeyi bekleyen bir bilmece... Karanlıkla örülü bu hikâyede, aşk bile kendini sorgular. Çünkü bazı kalpler sevmeyi değil, hayatta kalmayı öğrenmiştir. Geçmişin sessiz çığlıkları, kimliğin kırılganlığı ve tutkulu bir çöküş; yavaş yavaş yükselen bir fısıltı gibi içine çekiyor, boğuyor ve sonunda kendinle baş başa bırakıyor. - "İnsan kendisinin en dibinde, derinliklerindedir."