Sessizce çırpınan hatıralar, gölgelerin arasından gelen bir tablo ve onunla başlayan bir çözülmeyle, unutulmuş gibi görünen geçmiş bir gece ansızın geri döner. Hem de en savunmasız anda... Hayatını yeniden kurmaya çalışan bir ruh, hafızanın kırık camlarından sızan imgeler... Gecenin içinde yankılanan bir dansın adımları duyulur. Her adımda artan gerilim, her adımda yaklaşan bir yüzleşmedir. Kimin izlediği belli olmayan bakışlar, adı anılmayan bir suç ve çözülmeyi bekleyen bir bilmece... Karanlıkla örülü bu hikâyede, aşk bile kendini sorgular. Çünkü bazı kalpler sevmeyi değil, hayatta kalmayı öğrenmiştir. Geçmişin sessiz çığlıkları, kimliğin kırılganlığı ve tutkulu bir çöküş; yavaş yavaş yükselen bir fısıltı gibi içine çekiyor, boğuyor ve sonunda kendinle baş başa bırakıyor. - "İnsan kendisinin en dibinde, derinliklerindedir."

19. yüzyılın sonlarında henüz tamamen yok olmamışlardı. Ender ırkları az denemeyecek kadar fazlaydı ve günden güne güçlenen Avcılar tarafından tehdit altında olmak onlar için bazı şeyleri değiştirecekti. Kızıl dolunay gecesi yaşanan sarsıcı büyük olayın ardından halk hiç olmadığı kadar korku ve tedirginlik duyup öfkeyle ayaklanma başlatmış, tüm vampirlerin kazıklara oturtularak diri diri yakılmalarını Tanrı'ya dua etmişlerdi. Avcılar, halkın dualarını yerine getirmeyi ant içtiklerinde adeta kahraman olarak anılıp sayıldılar. Soylarının karşı karşıya kaldıkları tehlikenin farkındaydılar. Vampirler melezleri artık dışlamayacak, melezlerin arasından ise yeni bir hain doğacaktı. ''Bir melez olduğunu unutmamam gerekirdi. Böyle bir ihanetin ancak senin tarafından geleceğini bilmeliydim.''