Marinette to miła, mądra i ułożona 16- latka, córka wpływowych prokuratorów, Toma i Sabin Dupain-Cheng. Są oni surowymi rodzicami i bardzo kontrolują swoją jedyną córkę. Pewnego dnia do szkoły Marinette przychodzi nowy uczeń, syn sławnych projektantów, Gabriela i Lili Agreste'ów, Adrien. Chłopak jest aroganckim, traktującym kobiety jak rzeczy, chamskim i zabójczo przystojnym bad boy'em. Czy Marinette oprze się urokowi chłopaka? Czy popadnie w złe towarzystwo? Tego dowiesz się czytając Miraculum: Bad boy and Sweet girl Uwaga! Książka może zawierać: - wulgaryzmy - sceny 18+

" Wiesz, że to było kłamstwo?"

Tam, gdzie niemal każda absurdalna sytuacja jest na porządku dziennym, jest również Alix Kubdel ciskająca w Kima granatami z cytryny, Alya rzucająca w Nino Lahiffe kaktusem, czy sekretny romans między Ivanem a burrito. Jednak nic nie pokona wieści, iż co sobotę o godzinie dziewiątej w jednej ze szkół odbywają się lekcje, na których Gabriel Agreste uczy chłopców, jak podrywa się płeć żeńską. Oczywiście, że nie robi tego z wolnej woli, ba, jest przez pewną osobę szantażowany. Tylko, co ma z tym zrobić ten biedny projektant, skoro nie ma zielonego pojęcia o miłości? A co najbardziej będzie komiczne, te denne lekcje pomogą chłopcom w życiu miłosnym, w tym Adrienowi. Blondyn zdesperowanie weźmie sobie do serca beznadziejne rady ojca i postanowi je wykorzystać w zdobyciu swojej ukochanej. Fanfik ten to bezapelacyjnie wielka komedia, która jest bardziej pozbawiona sensu od bajki Miraculous, na jakiej się opiera. Sięgaj i czytaj, jeśli twój humor wymaga poprawy! __________ "Jeszcze nigdy tak nie ryczałam ze śmiechu podczas czytania." "Cieszę się, że jednak zajrzałam do tej książki." "Dopiero pierwszy akapit, a ja uśmiecham się do kompa jak głupia. Kocham to całym sercem." Premiera: 10.06.2018r. Angielska wersja na ao3. Okładkę wykonałam ja.

,,...Państwo Agreste są już oficjalnie rozwiedzioni za porozumieniem stron...'' Dla wielu osób to zdanie jest zbawieniem, biletem do wolności... ale niestety nie dla mnie. Dla mnie to zdanie oznacza pustkę bez tej osoby... ---- Adrien i Marinette są już po rozwodzie. Ich życie wygląda inaczej. Ona mieszka teraz w luksusowym apartamencie i ma wszystko co jej obiecano a on ma tak jak miał dotychczas. Oboje pracują w firmie na tych samych stanowiskach. Adrien nie długo ma otrzymać firmę i będzie ją w pełni sprawował. Wiele ludzi nie rozumie tej pary, dlaczego się rozwiedli, ale cóż... Marinette niestety coś odkrywa przez co jej życie zmienia się o 180° i robi wszystko aby to nie wyszło na światło dzienne... Do tego wszystkiego dochodzi Adrien... który postanawia walczyć o miłość Marinette... ...

Marinette i Adrien Agreste znikają w niewyjaśnionych okolicznościach. Louis i Emilie robią wszystko, żeby ocalić rodziców. Przenoszą się w czasie, ale omyłkowo trafiają za daleko wstecz. Jak to jest być w tym samym wieku co swoi rodzice? Jak zareagują bohaterowie Paryża, na wieść, że mają dzieci?

"Kochać to stracić. Jeśli pokochasz, stracisz wszystko. Miłość jest dla ludzi głupich. Zapamiętaj to, Adrienie." Życie każdego przeciętnego nastolatka to długi spacer po polu minowym. Jednego dnia ktoś złamie ci serce, drugiego los pokaże ci środkowy palec, a trzeciego Chloe Bourgeois podstawi ci nogę na korytarzu. Krótko mówiąc: bycie licealistą nie jest proste. Szczególnie, jeśli po godzinach biegasz w masce po dachach, sprzątasz bałagan po nemezis spod ciemnej gwiazdy i, co najgorsze, znosisz kiepskie żarty kolesia w gumowych uszach. Ladybug potrafi uratować każdego. Każdego, prócz siebie samej. Marinette i Adrien już dawno pogodzili się z niezwykłą rzeczywistością i każdego dnia znikają pod maskami, by kolejny raz ocalić Paryż. Okazuje się, że trudniejsze od uratowania świata jest zdefiniowanie własnych uczuć, które nasilają się coraz bardziej. Z biegiem czasu tajemnice skrywane pod skrzydłami Miasta Miłości wychodzą na światło dzienne. Przeszłość opuszcza Dom Cieni i kawałek po kawałku ujawnia historię, o której Gabriel za wszelką cenę próbował zapomnieć. *** "Twoje opowiadanie jest wspaniałe. Wielokrotnie na przemian płakałam i się śmiałam. Niewiele książek potrafi coś takiego zdziałać." "Ta książka wycisnęła ze mnie tyle łez, że mogłabyś porównać to do deszczu w lasach równikowych." "Jest w tej opowieści coś, co mnie do niej z niesamowitą siłą przyciąga. Nie wiem, czy to cudowne poczucie humoru, czy idealnie oddane uczucia, czy cokolwiek innego, czy wszystko razem." "Traktuje to opowiadanie inaczej niż jakieś randomowe ff w internetach. Jest wyjątkowe i niepowtarzalne - to jego największy minus, bo nie przeżyje takich wrażeń i nie doświadczę tych samych uczuć drugi raz przy żadnym innym... " "Dla mnie to największy skarb na wattpadzie, który każdy musi odkopać."

Tolerancja. Akceptacja. Równość. Te zasady wpajane są Jessice od dziecka. I nie tylko jej. W którymś momencie zostały one nagięte. Osoby heteroseksualne zepchnięto na margines społeczny. Wśród takich ludzi znajduje się rodzina Allana. Miłość niemożliwa i zakazana, jak w dramacie W. Szekspira. Opowieść wyróżniona w konkursie "Skrzydlate słowa" w kategorii Śmiech to zdrowie. UWAGA To opowiadanie nie ma na celu nikogo obrazić i nie powinno być brane na poważnie. Nie bez przyczyny główną kategorią jest humor ;-) Najwyższe notowania: 21.05.2017 - #12 w humor 12.09.2017 - #25 w humor 12.10.2017 - #12 w humor 03.03.2018 - #14 w humor Okładkę wykonała @Eldoszka

Obiekt sto sześćdziesiąt to ja. Brałem udział w programie o kryptonimie ,,Andetta", którego celem było stworzenie żywej broni. Poddawali nas seriom badań - chcieli nas odrzeć z uczuć i sprawić, żebyśmy ślepo wykonywali każdy rozkaz. Ale coś poszło nie tak. Zamiast odciąć nas od emocji, sprawili, że odczuwamy je dwa razy mocniej, a nasze zdolności motoryczne wzrosły o sto procent. Chociaż osiągnęli cel odwrotny do zamierzonego, nadal uważali, że mogą z nas zrobić chodzącą broń. Gdy zaczęli nas przygotowywać do pierwszej misji, większość z nas nie chciała wziąć w niej udziału. Perspektywa zabicia ludzi napawała nas strachem. Zmusili nas do wykonania zadania. Łącznie zabiłem sto jedenaście osób. Gdy przyszło mi pozbawić życia sto dwunastą osobę, która okazała się być małą dziewczynką o wielkich zielonych oczach, zacząłem wątpić w to co robię. Zorganizowaliśmy bunt. Wszyscy, którzy przeżyli, ukryli się na różnych kontynentach, w różnych krajach, w różnych miastach i ukrywamy się do dzisiaj. Ludzie, którzy stworzyli program ,,Andetta", po naszym buncie otworzyli nowy projekt o nazwie ,,Salmara" i tym razem udało im się - odebrali ludziom emocje oraz wolną wole i zrobili z nich puste skorupy pozbawione skrupułów. Stworzyli armię, która miała zapewnić pokój i bezpieczeństwo. Prawda była inna - z pomocą swojego wojska chcieli przejąć władzę nad światem. I udało im się. Ale ja nie zamierzam siedzieć bezczynnie i patrzeć jak wszystko co znam, znika. Nie spocznę dopóki nie przywrócę światu jego poprzedniego stanu. Nie spocznę dopóki Lionel Terrency nie zginie. Nie spocznę dopóki nie dokonam zemsty. Okładka: -FirstLostGirl- WSZELKIE PRAWA ZASTRZEŻONE #10 w Science-fiction 15.02.17r. #10 w Science-fiction 05.06.17r. #8 w Science-fiction 11.06.17r. #5 w Science-fiction 17.06.17r. #9 w Science-fiction 24.08.17r. #8 w Science-fiction 22.10.17r. #2

Marinette, to piętnastoletnia dziewczyna. Ma przyjaciół, wymarzonego chłopaka, oraz cudowną rodzinę. Pewnego dnia dziewczyna odkrywa w sobie magiczne moce. Ale nie moce Miraculum, które otrzymuje jako Biedronka. Moce żywiołów i nie tylko. Nie mogąc nad nimi zapanować i sprowadzając kłopoty, Marinette upozorowuje swoją śmierć, by nie zaszkodzić bliskim swoją niebezpieczną mocą. Zmienia swój wygląd i charakter. Jak potoczą się losy dziewczyny? Notowania: 18.07.2017 ~ 932 in Fanfiction 18.07.2017 ~ 838 in Fanfiction 20.07.2017 ~ 782 in Fanfiction 24.07.2017 ~ 731 in Fanfiction 03.08.2017 ~ 727 in Losowo