Η Αγνή πέρασε όλη της τη ζωή κρυμμένη πίσω από βιβλία, σελίδες και ιστορίες που έμοιαζαν πιο απλές από τους ανθρώπους. Όταν οι καλοκαιρινές διακοπές τη φέρνουν σε ένα μικρό ελληνικό νησί μαζί με την οικογένεια της , το μόνο που θέλει είναι λίγη ηρεμία. Αυτό μέχρι να γνωρίσει τον Αλέξη. Εκνευριστικός. Αλαζόνας. Απρόβλεπτος. Και το σημαντικότερο : μόλις ένα παράθυρο ακριβώς απέναντι από την ιδία.

Ο Matteo Ferrante Vieri δεν ήταν ένας άντρας που ζητούσε συγχώρεση. Ήταν το όνομα που κάποιοι φοβόντουσαν να ψιθυρίσουν. Ο άντρας που έμαθε πως η δύναμη κερδίζεται με θυσίες και πως η καρδιά είναι το πρώτο πράγμα που πρέπει να θάψεις αν θέλεις να επιβιώσεις. Δεν χαμογελούσε. Δεν εμπιστευόταν. Δεν άφηνε κανέναν αρκετά κοντά ώστε να δει τι υπήρχε πίσω από το όνομα Ferrante Vieri. Μέχρι εκείνη. Η Ελεονώρα Καλλέργη δεν μπήκε στον κόσμο του ζητώντας να τον αλλάξει. Δεν φοβήθηκε τη σιωπή του. Δεν λύγισε μπροστά στο σκοτάδι του. Και αυτό ήταν το πιο επικίνδυνο πράγμα απ' όλα. Γιατί ο Matteo ήξερε έναν κανόνα καλύτερα από όλους: Ό,τι αγαπάς... μπορεί να χρησιμοποιηθεί εναντίον σου. Έπρεπε να μείνει μακριά της. Για το καλό της. Για την ασφάλειά της. Για όλα όσα δεν μπορούσε να της πει. Μόνο που για πρώτη φορά στη ζωή του, ο άντρας που μπορούσε να ελέγξει τα πάντα... δεν μπορούσε να ελέγξει αυτό που ένιωθε. Και όταν ένας άνθρωπος σαν τον Matteo Ferrante Vieri αγαπήσει... δεν υπάρχει επιστροφή. Γιατί σε όσες ζωές κι αν ζούσε... θα ήταν μόνο εκείνη.

"Ήσουν απλά μια δουλειά ακόμη μωρό μου. Ξεπέρασε το"

"Της άρπαξα τον καρπό και την ανάγκασα να γυρίσει εκατόν ογδόντα μοίρες ώστε να με αντικρίσει. «Με πονάς»παραπονέθηκε. «Θέλω να ξέρω ένα πράγμα και μετά θα σε αφήσω» είπα και εκείνη προς απάντηση έκανε να πάρει το χέρι της από το κράτημα μου. Άδικος κόπος «Άφησε με» είπε σχεδόν συλλαβιστά τις λέξεις και με κοίταξε με εκείνο το βλέμμα που μόνο αυτό δεν εννοούσε. Δεν άντεχα να είμαι τόσο κοντά της και να μην μπορώ να συνθλίψω τα χείλη μου στα δικά της." ... Πρόκειται για δυο παιδικούς φίλους που μοιράζονται ένα κοινό παρελθόν μέχρι που το λύκειο αλλάζει τις ζωές και των δυο. Το παρόν τους προβλέπεται κοινό όμως με διαφορετικό τρόπο. Η όχι και τόσο καλή οικονομική κατάσταση της Δανάη θα δώσει την ιδέα στους γονείς της να συγκατοικήσει με τον παιδικό φίλο της που κανένας δεν έχει καταλάβει εδώ και χρόνια ποσό ερωτευμένη ήταν και είναι μαζί του. Οι ισορροπίες ετοιμάζονται να διαταραχθούν το ίδιο και η φιλική σχέση μεταξύ τους...

(2025- 2026 ΥΠΟ ΔΙΟΡΘΩΣΗ) "Σε ελκύει το χάος; Ή το ελκύεις;", χάνονταν στο ατόφιο μαύρο των ματιών του. Το χάος σε μαγνητίζει, αλλά δεν είναι απλώς μια παθητική έλξη. Είναι μια φωτιά που καίει από μέσα, μια αδηφάγα ανάγκη να κατανοήσεις ό,τι είναι ακατανόητο, μόνο για να το μισήσεις όταν αναγνωρίσεις την αδυναμία σου να το τιθασεύσεις. «Η Ρώμη δεν χτίστηκε σε μια μέρα, κάηκε όμως σε ένα βράδυ» Ο Κριστιαν και η Βικτώρια είναι καταδικασμένοι να ζουν σε έναν αέναο χορό, που πάντα καταλήγει σε καταστροφή και αναγέννηση. Δεν μπορούν να ηγηθούν μαζί, μα και δεν αντέχουν την απουσία του άλλου. Έτσι είναι εξάλλου η φύση φτιαγμένη. Το φεγγάρι λάμπει μονάχα στο σκοτάδι, ο διάολος ζει στην κόλαση. "Άργησες...σχεδόν πάγωσε η Κόλαση.", ο Διάολος λύγισε, έπεσε στα γόνατα δίπλα στον Κέρβερο που ούρλιαζε, οι δαίμονες αφηνιασμένοι έσκιζαν τον αέρα με τις κραυγές τους. Η μοίρα τους είναι απλή: θα επιλέγουν πάντοτε να πετούν ο ένας δίπλα στον ήλιο, ο άλλος κοντά στην θάλασσα. Ώσπου ένας να πέσει πρώτος. Και τότε ; Τότε...το χάος. "Να θυμάσαι, πιο πολύ και από τη ζωή την ίδια." 2022-2024

Τέσσερα χρόνια τώρα, εκείνος ζει πίσω από τα κάγκελα. Μακριά από τον κόσμο που γνώριζε, μακριά από τη γυναίκα που αγάπησε, μακριά από την κόρη που δεν γνώρισε ποτέ. Όταν η φυλακή ανοίγει ξαφνικά τις πόρτες της, τίποτα δεν είναι έτοιμο να τον δεχτεί πίσω. Η επιστροφή του είναι απότομη, απρόσμενη, σχεδόν ανεπιθύμητη. Ζωές που είχαν μάθει να προχωρούν χωρίς αυτόν ταράζονται. Πληγές που δεν έκλεισαν ανοίγουν ξανά. Επιστρέφει για να αποδείξει την αθωότητά του, κυρίως στα μάτια της. Κι όμως, αρνείται αυτό που δεν έπαψε ποτέ να νιώθει. Κρατά απόσταση, ενώ η καρδιά του προδίδει κάθε του βήμα. Γιατί κάποια δεσμά δεν σπάνε με τον χρόνο. Ίσως η ιστορία τους να μην τελειώσει ποτέ. Ίσως να είναι καταδικασμένοι να γυρίζουν πάντα ο ένας πίσω στον άλλον... γιατί ακόμα και στα αγκάθια, πάντα μπορεί να ανθίσει ένα λουλούδι. (Η συνέχεια του βιβλίου «Η Μαργαρίτα του διαβολου)»

Τι γίνεται όταν το μπλε ενώνεται με το καφέ; Τι γίνεται όταν οι άμυνες πέφτουν Κάποια στιγμή στο παιχνίδι υπάρχει ο ηττημένος και ο νικητής. Νικητής ο έρωτας. Ηττημένος ο πραγματικός σκοπός. Πρόσεχε μη χάσεις την μπάλα.

Από τότε που θυμάται τον εαυτό της, εκείνος ήταν πάντα παρών μα εκτός ορίων: ο κολλητός του αδερφού της, ο παίκτης που προπονούσε ο πατέρας της, ο γιος του καλύτερου μπασκετμπολίστα που γνώρισε η Ελλάδα και το αγόρι που ανήκε στο σπίτι τους χωρίς ποτέ να της ανήκει πραγματικά. Για χρόνια, τη βλέπει μόνο ως τη μικρή αδερφή του φίλου του, κρατώντας σκόπιμα αποστάσεις, ακόμη κι όταν η σιωπηλή έλξη ανάμεσά τους γίνεται ολοένα πιο δύσκολο να αγνοηθεί. Μια στιγμή αλήθειας, ένα βράδυ που δεν έπρεπε να συμβεί, τους δένει με έναν έρωτα που δεν προλαβαίνει καν να γεννηθεί, μόνο να τους στοιχειώσει. Ανάμεσα σε ανείπωτα συναισθήματα, επαγγελματικά όρια και σκιές του παρελθόντος, ο έρωτας που δεν γεννήθηκε ποτέ, καλείται να εξαγνιστεί. Γιατί κάποια παιχνίδια δεν κρίνονται στο σκορ, αλλά στο θάρρος να αντικρίσεις την αλήθεια και να διεκδικήσεις αυτό που πάντα σου ανήκε. Ακόμη και αν όλος ο κόσμος φωνάζει το αντίθετο.

Ο Χάρης και η Μαργαρίτα ήταν συμμαθητές στο γυμνάσιο. Τι γίνεται, όμως, όταν 6 χρόνια μετά μία τυχαία σειρά γεγονότων τους φέρνει πιο κοντά από ποτέ;

Η Έλλη, μια δυναμική ψυχολόγος. Ο Νεκτάριος, ο καλύτερος μηχανικός του νησιού. Δύο ψυχές που η μοίρα τους ανάγκασε να συναντηθούν σε ένα παραθαλάσσιο χωριό της παντέρμης Κρήτης , τον Ξερόκαμπο. Δύο άνθρωποι που η ζωή υπέγραψε την ιστορία τους , πριν την ζήσουν οι ίδιοι. Μυστικά και πάθος : δύο πρωταγωνιστές που υφαίνουν έναν δεσμό ανάμεσα σε μυαλό και λογική. Γιατί μερικές αγάπες δεν εμφανίζονται για να σε λυτρώσουν. Αλλά για να σε καταστρέψουν.