Bir serikatilin bordobereli olma hikâyesi. O ölümün elçisi. Gecenin sessizliği, ölümün ayak sesi. Dağların kızı ,Yurdunun komutanı. Adını bile anmaya korkulan kızın hikayesi... Siyah Hançer

"Seni sevmiyorum" dedi. Bugüne kadar duyduğu en güzel sözdü... Kalbi deli gibi, doludizgin çarparken heyecanla nefes aldı. Kendi gözlerinin de söylediği, dilinden bağımsız o sözler döküldü. "Ben de" dedi, "ben de seni seviyorum." Genç adam siyah deri montunu istemsiz tutup gözlerini kısarak şaşkınlıkla baktı. Oysa bilmediği, kendinin görmediği, karşısındaki kızın görüp bildiği bir şey vardı. Dil başka göz başka konuşurdu. Kalpten dile aksederdi sözler, oradan gözlere. Kalpten gelen sözler tek çıkardı. Göze ayrı dile ayrı gitmezdi. Dil yalan söylese de gözler kalbin aynasıydı ve asla yalan söylemezdi. Şimdi sevdiği adamın söylediği gibi. Dili yalan söylüyordu ama bakışlarındaki sevdası kalbinin yansımasını gösteriyor sadece iki kelime söylüyordu. Seni Seviyorum... Canım arkadaşım Zehra'mın katkılarıyla!

''Adın ne?'' ''Ceylan yazıyor dosyada'' ''Onu demiyorum kızım gerçek adın ne?'' ''Gerçek adım yok benim kodum var 512'' ''Hey Allahım, robot musun kızım sen ne kodu ne numarası, iyi Ceylan fazla bile sana '' Söylene söylene arabadan çıktı. Sabırlı olmalıydım. Sadece biraz sabır. Ama karşımda ukala ukala konuşup şu düştüğümüz durumun acısını benden çıkartıyordu. --------- Ajanlıktan askerliğe uzanan engebeli bir yolculuk. Ajandan Bordo olur mu? Peki ya bu bir kadınsa? Gerçek kişi ya da kişilerle alakası yoktur. Tamamen hayal gücüdür. Hepsi yazarın kendi görüşlerinden oluşmuştur.

Kamuflajlı kollarının kızın sarı bukleleriyle oluşturduğu tezata gülümsedi. Sonra gözlerini aşağıya indirdi. Bedeniyle duvar arasında küçücük kalan bir kız. Beyaz dantelin örtemediği göğüslerin arasındaki muhteşem vadi. Kızın kokusuyla sarhoş olmuş burnunu o çukura gömmemek için kıvranırken mırıldandı. "Ben askerim. Barut kokarım." Kızın inip kalkan göğüslerinden gözünü ayıramadan devam etti. "Sen dantelsin, parfümsün." Kendini güçlükle bir adım geri çekip o mavi gözlere baktı. "Bizden bi sikim olmaz. Şimdi git, o ütülü pantolonla evlen."

Siz hiç suçlu olmayı sevdiniz mi? Yada bir polise hiç yakın olamadığınız kadar yakında tam kalbinde yer buldunuz mu? Sizce polisler sadece kötü İnsanların mı peşindeler. Yoksa yeni başlangıçların tam ortasında kocaman ama imkansız bir aşkın mı? Güzel severler oysa polisler. Suçsuz günahsız. Saf ve temiz. Saftı temizdi fakat yüreğinde kocaman bir yara vardı. Açmadığı bir türlü teslim olamadığı suçlu. Polisin Sevdasıydı o. Suçlu ve tehlikeli olmasına rağmen tertemiz sayfanın kapağı gibiydi. Kapağı açtığında içinde karanlık sayfalar bulunsada Çınar sevdasını baştan yazmayı seçti. Siyah sayfalar bir anda bembeyaz oluverdi. İşte bunun adına aşk değil sizce ne denirdi?

İki Vatan Sevdalısını Birleştiren Ne Aşk'tı Ne De Kader. Onları Bir Araya Getiren VATAN'dı. Vatan Uğruna Savaşan İKİ DELİ... Kalpleri Aynı Şey İçin VATAN İçin Çarpıyordu. Peki Ya Sonra... {ASK} " Seni öldürmemi istemiyorsan kendi kendini döv serbest ol" Adam o göt korkusuyla kendini dövmeye başlayınca bir kahkaha koyuverdim. O sırada içeriye bir girip ağzımı kapatana kadar gayet güzel gülüyodum. Yanıma baktığımda kaşları çatık bir sekilde adama bakıyordu. " benden başkasına gülme hatun" {İNTİKAM} Tanımadan hayran oldukları komutanla göreve o puştların ecdadını s**meye gidiyordu. Hepsi beylik silahını, G3'ünü,falçatalarını kuşanmıştı kimsenin korkmaya niyeti yoktu daha çok korkutmaya gidiyorlardı. Nefes önde askerleri arkasında tam techizat hazır yürüyorlardı. Nefes bayrağın altına geçerek selam verdi. "Şimdi o kan rengi olan bayrağa bulaşan kanların intikamını almaya gidiyoruz" Tekrar yürümeye başladılar, Nefes önde Askerleri arkada "Madem iyi olunca da Sehit veriyoruz ozaman şimdi de kötü olalım bakalım. Kaçacak yer arayın p**tlar" Küfür İçerir.

Acımıyordu, evet anlamını bilmediği bir duygu vardı ama, kesinlikle acımıyordu. Gözlerini son kez kapattı ve hissetmek istedi, insan bu kadar duygusuz olabilirmiydi? Anlamını bilmediği duyguda kalbinde değil, beynindeydi zaten. Bu yüzden, düşünecek birşey yoktu. Gözlerini araladı kadın, herzamanki ateş parladı gözlerinde. Başka bir gözdeki bütün ateş sönerken. Yetişkin içerik!!! Şiddet içeren sahneler barındırır.

Savaşma seviş serisi 4. Kitap. Alihan, bir efsane bordo bereli Dicle, bir kürt kızı azıcık deli Onlar için hep birlikte Alayına isyan demeli. Sınır çizenlerin inadına Nifak ekenlerin inadına Savaş biçenlerin inadına Alayına alayına alayına İSYAN!

Yaşatmak... Bazı insanlar, bazı insanları yaşatmak için doğarlar. Kendileri için değil başkası için yaşarlar. Her gün belki de yüzlerce insanın acısına bir nebze de olsa merhem olabilmek için saatlerce ayakta, uykusuz bir halde oradan oraya koşturup dururlar. Yaşatmak için. Bir nefesin daha son bulmaması, bir bedenin daha kara toprağın altına girmemesi için. Şüphesiz bu kutsal görevi ancak kutsal bir ruh yapabilirdi. Ve öldürmek... Canını alanın canını almak. Kan dökmek ve ellerine baruttan başka bir kokuyu haram kılmak. Ama silahı ateşlerken katil olarak değil yiğit olarak anılmak. Şehitlerimizin kanlarını kendine katarak gökte dalgalanan bayrak için can almak. Yaşamak ve ölene kadar öldürmek. Şüphesiz bu kutsal görevi de ancak kutsal bir ruh yapabilir. Aynı dünya da tamamen farklı hayatların içinde yaşayan iki farklı insan. Tek ortak yanlarıysa başkaları için yaşamaları. Bu, bir hemşire ve bir jandarma özel harekatçının hikayesi. Biri yaşatmak için diğeri öldürmek için savaşırken aşk da onları bir araya getirmek için savaşacaktı.