Esas kızımız, Cansu Karalar.. Bir aşk acısıyla kilo aldı, dışarıya kapandı, depresif bir ruh haliyle yaşamaktaydı fakat yakın arkadaşı Eylül sayesinde çok az da olsa insanlarla konuşmaya başlayıp bu negatif ruh halinden sıyrılabilmişti. O çocukluk sayılabilecek aşk acısını yaşatan kişiyle daha fazla aynı okulda olmak istemeyip okulunu değiştirmesi ilk yılında değil fakat ikinci yılında çok işine yaramış, okuluna gelen başka insanlarla tanışıp kaynaşabilmişti. En başta da Ulaş Paşazade olmak üzere.. ***** "Çok sevilmek istedim ben. Gerçekten çok sevilmek. Bencillik diyebilirsiniz buna belki. Ama değil. Bu hiç sevilmemek, ya da daha önce sevildiğini sanmak.Ben çok sevmek de istedim ama daha çok kendimi değerli hissetmek istedim. Kendim olduğum için sevilmek ve doyasıya sevebilmek.." "İki insanın birbirini aynı zamanda sevmesi bir mucizeydi benim için. Annemle babamınki gibi bir mucize." ***** Hikayemiz bir genç kızın kendi evriminden 'sonraki' hikayesidir. Okuduktan sonra herkesin kendi evrimini yakalayıp gerçekleştirmesi dileğiyle yazılan bir kitaptır.. İyi okumalar❤️

"Eğer bir dilek hakkım olsaydı, ne dilerdim biliyor musun?" Kafasını salladı. "Tüm acılarının yarısını almak. Çünkü bu sefer bende senin düşündüklerini, hissettiğin acıları tadacaktım. Ve ben sana göre düşünecektim. Kendini böyle harap etmeni istemiyorum." dedim yüzünde ki her santime bakarken. "Sen harika bir insansın." Alnımı öptü ve ellerini saç diplerime götürdü. Dudakları hâlâ alnımdaydı. O kadar güven vericiydi ki bana karşı olan dokunuşları. Ve ben onu tekrar sevmiş, tekrar aşık olmuştum. "Seni hak edecek ne yaptım ben?" "Sadece sevdin." Dudakları yanağıma geldi bu sefer. Ve benim kollarım tekrar yerini bulmuş, boynuna sarılmıştı. *** "O yeşillerin var ya... İçinde kayboluyorum." "O kahvelerin var ya... İçinde boğuluyorum." *** "Seni varya... Acayip seviyorum." "Ben seni daha acayip seviyorum." ***