'Ruhsuz Adam'ın kapısından içeri girdiğinizde, kapıda sizi Duru Sipahi karşılayacak. Onun yaşadıklarının yükü altında nasıl olgun düşüncelere sahip olduğunu, aynı zamanda her defasında dizini yaralayan çocuksu bir ruhu olduğunu göreceksiniz. Duru'yla üşüyeceksiniz ama üşürken daha çok hissedeceksiniz. Bazen Deniz olup ruhsuzlaşacaksınız, bazen Duru olup atladığınız denizden çıkıp ıslak ıslak koşacaksınız. Ya da Deniz'den mi demeliydim? Duru çoğu zaman birine ihtiyacı olduğu halde kendini yalnızlığın daha iyi bir seçenek olduğuna inandırmaya çalışacak, siz ona "Ben buradayım," diyeceksiniz. Belki de onu yalnızlığa terkedeceksiniz. Deniz sizi alıp sürükleyecek ve diyecek ki, "Beni nasıl istersen öyle görürsün, ben de düşüncelerini ne zaman duymak istersem o zaman dinlerim." Ve birlikte, yeniden hissetmeyi öğrenecekler.

Hayatımdaki her şey berbat gidiyordu .bir karanlığın içindeydim sanki. Gittikçe o karanlık beni içine çekiyordu ve ben karanlığa hapis olmuştum. Sonra bir ışık gördüm. O karanlığın içinde küçücük bir ışık, küçük bir umut... O ışıkta umutta sendin. Sana tutundum ben. Aslında sende siyahtın ama ben seni ışığım olarak gördüm. Buna ihtıyacım vardı çünkü. Elimden tutup çıkardın beni o karanlıktan ve kendi karanlığına hapsettin. Senin kalbin bir zindan ve ben orda hapis olmuş bir aşıktım. Kaderim ellerindeydi artık ya ölecektim aşkından yada beni yaşatan aşkın olacaktı.