Bir Töre hikayesidir.

Hayallerin Gerçekleşiceğine inanıyosanız eğer Rüyalarında gerçekleşeceğine inanırsınız. Tesadüflerle başlamıştı hikayeleri şimdi de tesadüfle başlıycak.Gülmeye hazır mısınız?Çünkü bu iki gerizekalının ilişkilerine bol kahkaha atıcaz.Ağlamak yok. Almila;Üvey abileri ve kuzenleriyle hayatını gülerek geçiren,asi ve bir o kadar da saçma espiri yapan kızımız.Küfürbaz,eğlenceli,sinir bozucu. Efe;Tabiiki de yakışıklı sapığımız.Onun yanındaysanız her an utançtan yüzünüz domates tarlası gibi kızarır.Uyuz,sapık,yakışıklı. ''Hey sen o otobüsteki,direği tutunup yine sarsılan ve sarsılmana rağmen cool olan çocuksun.'' dedim parmağımlı onu göstererek.Koyu yeşil gözlerini bana bakmak için çevirdi ve güldü. ''Vee sen de,otobüsün için sanki angus gırtaklıyomuş gibi bağırarak şarkı söyleyen kızsın.'' dedi gülerek. ''Ah..evet o benim.Beni böyle hatırlanman ne güzel.'' Diğer Töre hikayesinin devamı gibi bişey.Ve diğerini okumadan buna geçebilirsiniz.(Galiba) -Kapak Tasarımı için Knyhilal'e teşekkür ediyorum-

2 yıl boyunca lisede ezik olarak çağırılmak? Dışlanmak? Sevdiği çocuk tarafından okulun önünde rezil edilmek? Bir kız bunları nasıl taşıyabilir? Bence artık değişim zamanı! Bir de edilmiş intikam yemini... Peki gerçekten Mertcan Karahan'ı pişman edebilecek miydi? Ya siyah vardı ya beyaz, benim hayatımda griye yer yoktu. Ya mutsuzdum ya umutsuz. Ya aydınlıktım ya da tam karanlıktım. İşte ben buydum ya vardım ya da hiç yoktum...