Birbirini unutan iki eski aşık tekrar aşık olabilecek mi? Okuyarak görün. Stiles Lydia için yaşarken, Lydia Stiles için ölürdü... Aşk hafızaların önüne geçebilir mi?

"Ne olursa olsun seni bırakmayacağıma söz veriyorum" ~Stydia

Herkesten farklıydım ve herkes de bunu biliyordu. Bilmekle kalmıyor benden korkuyor, benim yok olmamı istiyor, tiksiniyor ama bana şaşırmaktan da kendilerini alamıyorlardı. Avcılar denen illet bir kuruluş beni ve benim gibi olan 9 kişiyi bulup insanları güvende tutmaya and içmişlerdi. İnsanların koruyucu melekleriydiler. Ama ne Avcılar ne de kalan tüm insanlar aslında çocukluğunu güçlerini kontrol etmeye çalışmakla harcamış masum bir kız çocuğu olduğumu göremiyorlardı. Taki Avcılar beni buluncaya kadar. İşler artık daha kötü olamaz derken hem eğitmenimi, hem de yıllardır sakladığım kimliğimi birden kaybetmiştim. Ama her beyazın içinde bir siyah olduğu gibi, her siyahın içinde de bir beyaz vardı.Nereden bilebilirdim ki Avcı karşıtı güçlü bir grubun var olduğunu ve aslında binlerce kişinin Avcılar'a inanmadığını?Nereden bilebilirdim ki kalan numaraların istikametinin tam olarak bulunduğum yer olacağını? Ve nereden bilebilirdim ki hiçbir şeyin göründüğü gibi olmadığını.

... Korkak adımlarla 1.amfiye doğru yürümeye başladım.Yavaş... yavaş... Ben adım atmaya çalıştıkça ayaklarım geri geri gidiyordu.Onca yaşanan şeyden sonra onca acıdan onca hayal kırıklığından sonra. Merdivenlerin başına gelince derin bir nefes aldım.Aşağı kata inmek istemeyen beynim bir yanda oraya in diyerek beni mafeden kalbim.Bir basamak iki basamak ben merdivenin basamaklarına bastıkca yankılanan topuk sesi. Son 5 basamak kala hızla arkamı döndüm bütün cesaretim gitmişti.O kadar hızlı dönmüştüm ki arkamda duran kişiyi görmeyip çarpmıştım. Bir anda dengem bozulup ayağım adeta ters dönmüştü.Düşüp beyin kanaması falan geçirdiğimi düşünüyordum gözlerimi acıyla kapattığım için ne olduğuma dair hiç bir fikrim yoktu.Burnuma yavaşça bir koku sızdı.Hissettiğim koku direkt kalbimi sızlattı. Timuçin... ... Onların aşkı sizi de yakacak...

Ailesini şüpheli bir yangında kaybeden Arya, kimliği gizlenerek yetimhanede büyümek zorunda kalır. Vasisi olan aile avukatının izniyle küçüklüğünden bu yana yalnızca telefonda konuşsalar da aralarında bir bağ oluşan gizemli bir kadının vesilesiyle on sekizine basmasına yakın bir zamanda yetimhanede çıkar ve kendi evine yerleşir. Kader ağlarının örer, geçmişin silik raflarından bir tanıdığı, bir yabancı olarak karşısına çıkarır, çarpıştırır, bir kaldırımda kader ağlarını birbirine dolaştırır. Bu tanıdık yabancıyla yolları kesişip dururken bazı olaylar silsilesi sonucunda onunla özel bir bağ kurar, zaman zaman da geçmişin perdesini aralar. Acı bir sır gün yüzüne çıkmak için gün sayar. Aşktan kaçmak ve aşkın öznesini korumak arasında kalan Ulaş, yok sayamadığı bir fizik kuralıyla baş etmeye çalışırken Arya çoktan hayatının merkezinde yerini alır. Sırlarınsa zamansız anlarda ortaya çıkmak gibi kötü huyları vardır. Ben bir kelebeğim. Yarına ihtiyacım var. Biraz da sana... Biraz dediğime bakma. Kelebekler için biraz ne kadar önemlidir bilemezsin...

Bu hikaye 4.sezondan başlangıcından itibaren Lydia ve Stiles arasında gelişen olayları benim kurgulamış halini içermektedir.

Kazandığı okul, onu mutlu etmesi gerekirken bütün kötü olayların içinde oldu. Dış görünüşü, Konuşması, Güçlü Duruşu, Çalışkanlığı, Bakışlarıyla göze battığı için miydi yoksa tüm bu olanlar? Kim bilir belki öyle, belki de değil! EZGİ'DEN MAYISA DÖNÜŞMESİ, ONU DEĞİŞTİRDİ Mİ? YOKSA İSTEDİĞİ VE EN BAŞINDAN OLMAK İSTEDİĞİ KİŞİ Mİ OLDU? Yepyeni bir kişilik.. Sil baştan yapan bir karakter.. Tam anlamıyla değiştiğini düşünen, MAYIS AKIM Değişmesine yardım eden Bir Yabancı, Arkadaşlık kurulmuş 7 kişi, En başından beri Aşık olan Gizemli Bir Kişi ve İçinden atamadığı Bir AŞK. BİR DEĞİŞİMİN, EN GÜZEL AŞK İZİ. •••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••• "Sen içimdeki Karanlığı aydınlatan ışıksın" Dedi. zorlukla, onunda canı acıyordu. "Gitme lüt-lütfen" Dedi. Dolu gözleriyle gözlerime bakıyordu. Gözlerim beni dinlemeksizin akıyorlardı, ardından gök gürleyip yağmur yağmaya başladı. Gözlerimin yaşları yağmurla karışıp yok oluyordu. Tıpkı o gün beni öldürdüğü gibi. Ben kendimi kaybetmiştim onun yüzünden! "Güneş varken, ışığa ihtiyaç duymaz kimse." Dedim en soğuk sesimle. "Güneşi ne yapayım, Işığım sende kalmışsa?" Gözlerinden bir damla aktığında, zaman durdu benim için. "Ağlama sarıl bana" Demek istedim. Ama diyemedim. "Sen benim en güzel Gecemdin. Her gece seni düşünerek uyumam, her gece seni düşünerek uyuyamamam. Sen benim en güzel Sahnemdin. Sana bakarak, kahkahalarım, Ağlamalarım, Sevinçlerim, Mutluluklarım, Hüznüm. Şimdi düşünüyorumda gerçekten kendimi hiçe saymışım senin yüzünden. Sana bu yüzü unutma demiştim! Sen, sen Ezgiye aşık oldun Meriç Soyal. Ben o kızım. Üzgünüm."

Rapunzel beyaz atlı prensine saçını uzatmıştı kulesinin camından; ta ki annesi içerden seslenip korkudan saçlarını kesene dek.

Bulunduğun bu ormanda dolanıp durdun. Yerdeki ayak izlerini gizlemeye çalıştın. Kaçmaya çalışman hiç bilgece olmaz. Bu hiç bilgece olmaz, biliyorsun ben kazandım. Ve av, avcı olduğunda dizlerinin çökmüş bana gülümseyeceksin. •Stydia Fanfic• Hikayede Teen Wolf dizisinden ve başka film/dizilerden esinlenmeler vardır. Sadece bu sitede yayınlanıyor. Kopyalanamaz, çoğaltılamaz.