Defne üç sene önce geçirdiği trafik kazasında ailesiyle beraber hafızasını da kaybetmişti. Henüz on dokuz yaşındayken anılarından yoksun bir şekilde hastane odasında araladı gözlerini. Aradan geçen zamanda hatırlayabildiği tek şey anne, babasının silik yüzleri, kardeşi ve karmakarışık hatıralar olmuştu. Geride kalan başka biri var mıydı? Bir sevgili... Canından çok sevdiği ama zihninde en ufak yer edinmeyen sevgili... Genç kız, Arslan'la yaptığı evlilik sayesinde her şeyi sil baştan yaşamaya başladı. Peki ya bir yerlerde hatırlanmayan bir sevgili varsa? ~~~~~~~~~~~~~~~~~ Her hakkı saklıdır. İlk yayım tarihi 09.08.2015 #17 Romantizm (03.03.2016)

Kılıç ne kadar keskindi? Veya bir kurşun ne denli yakardı canı? Hangi insan ölümle dik başlı halde karşı karşıya dururdu? İnsanoğluydu işte. Ne keskin kılıçlar, ne de kavuran kurşun yarasına karşın ölümle göz göze gelmeye cesaret edemezdi. Yıkılan tabular yıllar arasında kaybolurken hatırlamazdı evlat denen mahlukat kendi kurallarını. Bir gün bir ormanda veya bir çöp konteynırında göğsünde bir kurşun yarası, cildinde ufak tefek morarmayı bekleyen kızarıklık ve karın boşluğundaki bıçak darbeleri insanın hayatının bittiği değil başladığı yerdi. Hiç olmadı bir çatıda son alınan nefes olduğu zannedilen oksijen yeni bir güne bambaşka nedenler için uyanmak demekti. Ve bir adam için o başlangıç Hera Amine'nin berbat geçen günü ile karşı karşıya gelirdi. ---- Hera Amine & Aren Rollas

LANET SERISI 1.KITAP Bir katil, ne kadar acımasız olabilir? "Kendimi haklı görüyorum." Irayna korkak bakışlarını o'na doğrulttuğunda zorlukla yutkundu. "Bunu, bunu haklı göremezsin. Yaptığın şey, suç!" "Ben bir katil değilim Irayna. Cinayet işlemem, ben bir sanat yaratıyorum." Sesi sözlerinin sonuna doğru kısılırken elinde ki bıçağı kadına doğrulttu. Bıçağın ucunu şakağında tutarken boynuna doğru ince bir çizgi onu izledi. "Bugüne kadar... Bugüne kadar kimsenin son gördüğü yüz olmadım. Son nefesine karşılık vermedim ya da gözlerine bakmadım. Bir ilk olacaksın." Tüm Hakları Saklıdır © #1 Mart 2016 Yazılma Tarihi #

"KARAMEL & SARI" Hayatına ellerinin çamuruyla giren, onu oyun arkadaşı, kız kardeşi ilan eden Sarı'sı vardı Ece'nin. Ağabeyi Oğuz sayesinde tanıdığı bu kirli sokak çocuğu, çocukluğunun şövalyesi, gençliğinin ise en büyük imtihanı olacaktı. 15'ine basıp günah defteri açıldığı an, ellerini, gözlerini, tebessümünü bile çekecekti Ece, Ali'den. "Ağabey" demek zorunda olduğu bu genç adam, Ece'nin en korkulu rüyası, en büyük günahıydı. Hiç bir erkek; Ali kadar tehlikeli değildi Ece'nin gözünde. Çünkü Ali haram olamayacak kadar yakın; helal olamayacak kadar uzaktı Ece'ye. (Düzenlenecek)

https://m.kitapyurdu.com/index.php?route=products/productdetail&product_id=504611 KÜÇÜK ASİSTAN KİTAP OLDU ❤️🙈

Yorum ve beğenilerinizi bekliyorum... 😊 Düzeltmemi istediğiniz yerler varsa söyleyin😊

Teninin kokusunu hissedecek kadar yakınında olsada, uzanıp dokunamazsın korkarsın yanmaktan. O ateşten kor gibi bakar gözlerine, kalbin bağlanır,dilin susar da, "Seni seviyorum" diyemezsin.

Bir yol düşünün ... Çıkmak zorunda olduğunuzu hissettiğiniz bir yol. Kendini buna öyle inandırmışsınız ki sanki yaşamanız buna bağlı gibi hissediyorsunuz. Uzun bir yol, kenarlarında göğe uzanan ağaçlar var . Adımlarınız içinizdeki karmaşadan habersiz sağlam ve güven dolu. Hafif esen rüzgar ağaçların dallarını dans ettirdikten sonra sizin saçlarınızı okşayıp geçiyor. İçinizde var olan bütün tereddütleri unutuyorsunuz o an. Daha da hızlı yürümeye başlıyorsunuz. Tam tepenizden kırlangıçlar şarkı söyleyerek uçuşuyor. Yüzünüzde içten bir gülümseme oluşuyor ve tam o saniye önünüzdeki çukuru görmediğiniz için takılıp yere düşüyorsunuz ve dizleriniz parçalanıyor. Acı dolu bir çığlık kopuyor bu defa dudaklarınızdan ve yaşaran gözlerinize artık söz dinletemiyorsunuz... Ağlıyorsunuz ... Hıçkırıklara boğularak ağlıyorsunuz hem de... Çünkü düştüğünüz yerden elinizi tutup kaldıracak başka bir el yok, kanayan dizinize bakabilecek kimse yok. Yanaklarınızı ıslatan göz yaşlarınızı silecek yumuşacık parmakları olan kimseniz yok... Bu defa daha acı dolu ağlamaya başlıyorsunuz. Sanki kanayan diziniz değilde yüreğinizmiş gibi. Bir süre daha ağlayıp göz yaşlarınızı kendiniz siliyorsunuz , sanki her şey sizin suçunuzmuş gibi . Sanki bunların hepsini haketmişsiniz gibi. Kanayan dizinizi silmeyi reddedip kendi çabalarınızla ayağa kalkıyorsunuz ve tekrar yürümeye başlıyorsunuz. Ama bu defa çok başka şeyler hissediyorsunuz. Az önce size güzel gelen ağaçlar bu defa size tıpkı zindan parmaklıklarını anımsatıyor, saçlarını okşayan rüzgar sizi üşütmeye başlıyor ve öten kırlangıçlar birer gardiyana dönüşüyor. Oradan kurtulmak istiyorsunuz ve koşmaya başlıyorsunuz . Ama koştukça yol daha da uzuyor sanki, attığınız her adımda etraf kararmaya başlı

Bir asiyi uysallaştırabilen biri varsa o da kendinden çok daha asi! O haya felsefesinde tek bir anlam barındırır; "Güzel ölmek için yaşa! Cehennemin içinde cennet kapısını arıyorsanız burası yanlış bir mekan!" Bir fırtına tek sizi alıp götürmez o anda yanınızda olan biten ne varsa sürükler ya tutunacak yer bulmalı insan ya da giderken peşinden birini sürüklemeli... Geçmiş Amelie'nin boğazına ellerini dolamıştır ancak Amelie bunu kabullenicek kadar güçlü değildir hala kendi cesaretini kabullenemeyen Amelie hayatı hakkında bazı gerçekleri öğrenmeye başlar. Gerçek yüzünü herkesten saklamaktan yorulan Amelie sakinliğini koruyamaz geçmişinin kanlı ellerini üzerinden çekmek için intikam almaya ant içer.. ...

Koray ve Miray birbirlerine daha ne kadar yalan söyleyecekler? -"Seni sevmiyorum anla artık! " "Ben de seni sevmiyorum Miray! "