Acıyla kıstığım gözlerimi aralayıp Zeyrek'e baktığımda dişlerinin arasından tıslayıp, "Nereye gitmeyi düşünüyorsun bakalım sen ha? Bir şeyleri daha tam kavrayamamışsın sen sanırım ama ben sana anlatayım bundan sonra buradasın ve benim izin verdiğim sınırlar içerisinde gezinebilirsin ancak. Benim iznim olmadan hiçbir yere kıpırdayamazsın. Bir daha gitmek konusunu açtığını duyarsam senin için çok kötü şeyler olabilir Şura."dedi sinirle duvara yumruğunu geçirirken. Artık dayanamıyordum. "Bana bak Zeyrek, ben senin sahiplendiğin evcil hayvanın değilim. Nereye gidip gitmeyeceğimi sana sormayacağım. Beni burada zorla tutuyorsun. İstemiyorum anlıyor musun? İstemiyorum, sen bana böyle davrandıkça da istemeyeceğim. Bırak beni anlıyor musun? N'olursun bırak" dedim gözlerimden yaşlar akarken. Elini burun kemerine götürüp sıktı ve çaresiz çıkan sesiyle "Kokunu bir kere içime çektim ben, ben istesem de buradaki izin vermez." deyip elini kalbinin üzerine bıraktı. Daha fazla konuşmadık. Ben duvar boyu kayıp yere çökerken oda önümde oturup ellerimi tuttu ve başını dizlerimin üzerindeki ellerimin üstüne bıraktı. Bu haliyle küçük bir çocuğa benziyordu. Biz çaresizliğimizi aynı anda yaşıyorduk. Bu yüzden ikimizin de birbirimize yararı olmuyor. Kapak tasarımı uselesspeople'a aittir.

Şehvetle harmanlanan terlerimiz içinde bulunduğumuz yatağa bulanıyordu. Kavrulan tenim her dokunuşunda içimi cehennem ateşine değmişcesine canımı acıtıyordu. Ona daha çok dokunmak onu daha çok hissetmek istiyordum. Çoğu zaman izlerken kendimi kaybettiğim bu beden şimdi anadan doğma üryan bir şekilde karşımdaydı. Ve ben bunun tadını çıkarmak istercesine teninde ellerimi gezdiriyordum. Nemli ıslak dudakları kasıklarıma doğru yaklaşırken boğuk bir sesle inlemiş ve istemsiz bir şekilde kalçalarımı havalandırmıştım. Ellerini belime yerleştirip beni bulunduğum yatağa sabitledi ve dudaklarını tam kadınlığımın tepesine değdirdi. Ağzımdan bir çığlık koparken içinde bulunduğumuz oda utandı bizden. Duvarlar gördükleri ile lal oldu. İçimdeki arzu beni tamamen ele geçirirken daha fazla dayanamayıp "KARTAL!" diye kükredim duvarlara. Halimi anlayıp biraz doğrulurken erkekliğini tam kadınlığımın üstüne yerleştirdi ve bir anda içime girdi. Saniyede bilmem kaç yüz kez aldığım nefesler kesildi. Tek hissettiğim acıydı. Halbuki bu benim için bir ilkti ve biraz yavaş olması gerekirdi. Hissettiğim acıdan dolayı gözümden bir damla yaş düşerken daha nefes alamadan içimde hızla gidip gelmeye başladı. Daha fazla dayanamayıp geldiğimde o da kısa bir süre sonra içime boşalmıştı. Büyük cüssesini üstümden çekip yanımdaki boşluğa yüz üstü bıraktı kendini. Ona doğru dönüp elimi omzuna yerleştirdiğimde hızla bileğimden tutup elimi itti "Cebimden üç yüz lira al ve çık hemen." dedi buz gibi bir sesle aşık olduğum adam. Ruhum bedenimden çekilirken yere çakıldım. Benden kilometrelerce yüksekte olan sevdiğim sırtını bana dönüp çıkıp gitti. Ben ise kanlar içinde o uçurumun dibinde kaldım. * * *

"Söyle bana KİMSİN SEN?" Korkuyordum... "B-Ben anlamıyorum" ağzımdan sadece bu kelime çıkabildi. " Neden sürekli karşıma çıkıyosun?" Sesi o kadar gür çıkmıştı ki olduğum yerde sıçradım. Birkaç adım geriye gittikten sonra kafamı kaldırdım ve karşımdaki adama baktım. Gözlerinde anlam veremediğim bakış beni korkutuyordu. "B-ben gerçekten anlamıyorum. Ne demek istediğinizi anlamıyorum" Gözlerine bakıp söylediğim bu kelime ile daha da sinirlendi. Elimdeki tepsiyi hızlıca kavradı ve duvara fırlattı. "BANA YALAN SÖYLEMEEE!! SENİ DAHA KAÇ KEZ UYARACAĞIM..?" Bu söylediği sözle ağlamaya başladım. Ben ne yapmıştım bu adama bana neden böyle davranıyordu. Uras TÜRKOĞLU & Öykü ÇETİN Sizce kendini karanlığa adamış herkesin korkulu rüyası Uras TÜRKOĞLU mu? Yoksa hayatın bütün zorluklarına karşı ayakta durmaya çalışan Öykü ÇETİN mi? Kazanacak... Başlama Tarihi:03.08.2019

Kılıç ne kadar keskindi? Veya bir kurşun ne denli yakardı canı? Hangi insan ölümle dik başlı halde karşı karşıya dururdu? İnsanoğluydu işte. Ne keskin kılıçlar, ne de kavuran kurşun yarasına karşın ölümle göz göze gelmeye cesaret edemezdi. Yıkılan tabular yıllar arasında kaybolurken hatırlamazdı evlat denen mahlukat kendi kurallarını. Bir gün bir ormanda veya bir çöp konteynırında göğsünde bir kurşun yarası, cildinde ufak tefek morarmayı bekleyen kızarıklık ve karın boşluğundaki bıçak darbeleri insanın hayatının bittiği değil başladığı yerdi. Hiç olmadı bir çatıda son alınan nefes olduğu zannedilen oksijen yeni bir güne bambaşka nedenler için uyanmak demekti. Ve bir adam için o başlangıç Hera Amine'nin berbat geçen günü ile karşı karşıya gelirdi. ---- Hera Amine & Aren Rollas

''Barlas Poyrazoğlu '' Siyahın nasıl daha siyah ve nasıl daha çekici olabileceğini varlığıyla kanıtlayan, güçlü, asi ve sert bir adam. ''Beyza Güçlü'' Soyadının aksine o kadar da güçlü olamayan, giydiği forma gibi bembeyaz saf ve masum olan, buna rağmen siyahın içindeki yalnızlık ve karanlıkta kaybolan, gittikçede siyaha bulanan bir kız. Peki onları bir araya getirecek olan şey bir tesadüf müydü, yoksa kaderin büyük bir cilvesi mi? Kimse bunu bilmiyordu. Ta ki zamanla ortaya çıkana kadar...