Kış çok soğuk geçtiğinde, rüzgarlar sert estiğinde deniz kudururdu. Kuduran denizin dalgaları evin duvarlarına vururdu, zarar verirdi. İçimden 'Deniz evi götürecek!' derdim. Daha fazla haklı çıkabilir miydim? Denizin yuttuğu ev işte, bizden geriye kalan... Çürümüş bir ev... "Ama keder cüppeleri giymiş, kötü şeyler Bu hükümdarın sarayına saldırdı; (Ah, yas tutalım, çünkü o yapayalnız Ve bir daha asla göremeyecek şafağı!) Ve hükümdarın yuvasının etrafında Bir çiçek gibi açan ihtişam Artık geçmişe gömülmüş Pek anımsanmayan bir masal" -Edgar Allan Poe, Usher Evi'nin Çöküşü *Trigger Warning/Tetikleyici Unsurlar: intihar, şiddet ölüm bahsi.

Bazen hikayenin başlaması için şehre bir yabancının gelmesine gerek yoktur. Bazı hikayelerde şehre bir yabancı döner.

Geri döndüm. Tek tek söküp attığım ne varsa, üstüme bir bir diktim de döndüm. Kalbime geri döndüm.

"Ayakkabılarımı elime aldığımda, işlerin asla iyi gitmeyeceğini anlamıştım."