Genç kız gece gündüz uğraşarak ördüğü ve nihayet yiğit askerin göreve gideceği günün bir gün öncesine yetiştirdiği lacivert atkıyı bakınca kalbinde çiçekler açtıran adama uzattı. Uzatırken de elinin heyecandan titremesine engel olamadı. Genç yüzbaşı atkıyı gülümseyerek aldı ve hemen boynuna astı. Genç kız da gülümseyerek işaret diliyle "Senin için ördüm Atakan," dedi. "Yarın göreve gideceksin. Oralar soğuk olur bilirim. Dağlarda görevdeyken üşürsün. Ben üşümeni istemiyorum. Üşüme diye ördüm bu atkıyı sana. Umarım beğenmişsindir." Atakan komutan atkının ucundan tutup burnuna doğru götürdü ve genç kızın ellerinden sinen kokuyu derin derin içine çekti. "Ellerinin kokusu sinmiş inci tanem," dedi atkıyı burnundan çekerken. "Sana bakarken kalbim ısınıyor benim. Dağlarda seni düşünürken de kalbim ısınır. Ördüğün atkıyla da bedenim ısınacak." Genç kız tekrar gülümsedi ve dudağının kenarındaki gülümseme göz bebeklerine sıçradı. Gülümsüyordu gülümsemesine ama içi de burkuluyordu bir taraftan zira Atakan'dan ayrı kalmak zor geliyordu ona. Atakan Asaf Korkmazer bir yüzbaşıydı. Anlı şanlı bir Türk askeriydi ve üstündeki şerefli üniformayla vatanı korumaya giderken sevdiklerini geride bırakmak zorunda kalıyordu. Ona da zor geliyordu elbet ama vatanını her şeyden çok seviyor her şeyin üstünde tutuyordu her asker gibi, her vatan evladı gibi. Kızın hüzünle dolan gözlerine bakan askerin de içi burkulurken "Bana da zor geliyor gitmek inci tanem," dedi. "Vatanımı korumaya giderken bir vatanımı da burda bırakıyorum. Seni ilk gördüğüm gün anladım." İşaret parmağını kızın kalbine doğru tuttu. "Senin kalbin..." aynı işaret parmağını bu sefer kendi kalbine götürüp "Benim kalbimin vatanı. Sen benim ikinci vatanımsın." Atakan Asaf&Maral Kaan&Hilal Tuğrul&Cansın Kerim&Agrin Yiğit&Bade

Ben çiçektim. Köklerim benden sökülmüştü. Hoyrat bir rüzgâr, beni oradan oraya savuruyordu. Tutunacak bir yerim yoktu. Ait olduğum bir toprak da. Bir çiçek, kökleri olmadan yaşayabilir mi? Yaşarım sanıyordum. Ta ki onu görene kadar. Onun adı Toprak'tı. Onu ilk gördüğüm an anladım: Beni savurduğunu sandığım o hoyrat rüzgâr, aslında beni ona doğru sürüklüyordu. Bu kader değil de neydi? O bana toprak olacaktı. Ben ona çiçek. Ve belki de ilk kez, ikimiz de birbirimize ev olacaktık. Ama kimse bana şunu söylememişti: Her toprak, çiçeği yaşatmaz. Bazı topraklar... çiçeği büyütmeden önce köklerinden sökmeyi öğretir. Ve bazı hikâyeler vardır- başladığı anda bittiğini fısıldar. Yine de yaşarsın. Çünkü insan, en çok canını acıtacak olana inanır. Toprak gider, çiçek kalır. Ama her çiçek, en çok toprağına aittir. 🍊

FİNAL OLDU!!!! Umuda sarılmış kalplerin hikayesi... Karanlık bir yolda el ele ışığa doğru yürümenin, umudun hikayesi... Yaralı genç bir kızın avucundaki yıldızlarla karanlıkta kalmış sevdiği adamın kalbini aydınlatmaya çalışmasının hikayesi... Bir onkoloji hastanesi... Hayallerini ve umutlarını bir hastane kapısında bırakıp umudun gölgesini bile yüreğine uğratmayan sadece ölümü bekleyen kanser hastası genç bir adam... Yıllar önce kanserden ölen en yakın arkadaşının da isteği üzerine kanser hastalarına gönüllü olarak arkadaşlık yapıp yıllardır aşık olduğu adamla bu hastanede karşılaşan genç bir kız... Genç kızın sevgisi sevdiği adamı iyi edecek mi? "Sonra yürümeyi bırakıp bir köşeye oturdum. Karanlığımda kaybolmayı, yok olmayı dileyerek oturdum." Derin bir iç çekti ve devam etti. "Sonra... sonra sen geldin. Elimden tutup beni ayağa kaldırdın ve bu zifiri karanlık yolu beraber, yan yana yürümeye başladık. Sen yürürken ne yapmaya başladın biliyor musun?" Ne dercesine kafamı salladım sağa ve sola doğru. "Sen avcunda topladığın parlak yıldızları yolun kenarlarına bırakmaya başladın bir bir."