Ben çiçektim. Köklerim benden sökülmüştü. Hoyrat bir rüzgâr, beni oradan oraya savuruyordu. Tutunacak bir yerim yoktu. Ait olduğum bir toprak da. Bir çiçek, kökleri olmadan yaşayabilir mi? Yaşarım sanıyordum. Ta ki onu görene kadar. Onun adı Toprak'tı. Onu ilk gördüğüm an anladım: Beni savurduğunu sandığım o hoyrat rüzgâr, aslında beni ona doğru sürüklüyordu. Bu kader değil de neydi? O bana toprak olacaktı. Ben ona çiçek. Ve belki de ilk kez, ikimiz de birbirimize ev olacaktık. Ama kimse bana şunu söylememişti: Her toprak, çiçeği yaşatmaz. Bazı topraklar... çiçeği büyütmeden önce köklerinden sökmeyi öğretir. Ve bazı hikâyeler vardır- başladığı anda bittiğini fısıldar. Yine de yaşarsın. Çünkü insan, en çok canını acıtacak olana inanır. Toprak gider, çiçek kalır. Ama her çiçek, en çok toprağına aittir. 🍊

FİNAL OLDU!!!! Umuda sarılmış kalplerin hikayesi... Karanlık bir yolda el ele ışığa doğru yürümenin, umudun hikayesi... Yaralı genç bir kızın avucundaki yıldızlarla karanlıkta kalmış sevdiği adamın kalbini aydınlatmaya çalışmasının hikayesi... Bir onkoloji hastanesi... Hayallerini ve umutlarını bir hastane kapısında bırakıp umudun gölgesini bile yüreğine uğratmayan sadece ölümü bekleyen kanser hastası genç bir adam... Yıllar önce kanserden ölen en yakın arkadaşının da isteği üzerine kanser hastalarına gönüllü olarak arkadaşlık yapıp yıllardır aşık olduğu adamla bu hastanede karşılaşan genç bir kız... Genç kızın sevgisi sevdiği adamı iyi edecek mi? "Sonra yürümeyi bırakıp bir köşeye oturdum. Karanlığımda kaybolmayı, yok olmayı dileyerek oturdum." Derin bir iç çekti ve devam etti. "Sonra... sonra sen geldin. Elimden tutup beni ayağa kaldırdın ve bu zifiri karanlık yolu beraber, yan yana yürümeye başladık. Sen yürürken ne yapmaya başladın biliyor musun?" Ne dercesine kafamı salladım sağa ve sola doğru. "Sen avcunda topladığın parlak yıldızları yolun kenarlarına bırakmaya başladın bir bir."