Humorystyczna relacja z zagranicznego wyjazdu . Choć zaprezentowany jest w noweli wyłącznie męski punkt widzenia oceńcie sami czy warto było kłócić się o drobiazgi zamiast wykorzystać do maksimum czas spędzając go miło i przyjemnie? Nowelę tę napisałem 2004-05-06.

To opowiadanie stanowi kontynuację opowiadania PANACEUM. Jakie sekrety ma Ewa? Czy do końca jest szczera w rozmowie z Mirkiem? Czy ich miłość przetrwa próbę czasu? Jaki będzie finał ich znajomości? Na te i wiele innych pytań znajdziecie odpowiedź czytając to opowiadanie. Ukończyłem pracę nad tym opowiadaniem 2004-08-06.

1. Jeśli jesteś znudzony życiem lub uważasz, że nic nie jest w stanie cię zaskoczyć, bo wszystko już było - masz rację. To opowiadanie z całą pewnością nie jest dla ciebie; 2. jeśli znasz odpowiedzi na wszystkie postawione tutaj pytania - napisz do mnie: andrzejzborowski@op.pl; 3. gdybyś miał wątpliwości lub przeżył podobną historię z innym zakończeniem - także podziel się ze mną swoimi sugestiami; 4. czy potrafisz przewidzieć przyszłość? Tak? - może razem napiszemy dalszy ciąg losów Mirka i Ewy? To opowiadanie zdecydowanie nie jest przeznaczone dla niedoświadczonych młodych ludzi, którzy swą wiedzę o miłości czerpią wyłącznie z literatury. Proszę, więc o powstrzymanie się takich osób od niedojrzałych komentarzy. Okładka jest autorstwa @SigmaBeggers.

Pierwsze opowiadanie z cyklu "NADZIEJA NIE UMIERA NIGDY" pt. "Dzień i Noc z Aniołem". Zakończyłem pisać 28.05.2005r. Niełatwe jest życie początkującego pisarza. Aby opublikować swą opowieść warto zaufać najbliższym... Tylko KTO wtedy jest "sprawcą" sukcesu? Opowiadanie tytułowe cyklu zakończyłem 12.10.2005r. Nigdy, pod żadnym pozorem nie można się poddawać. Nie ma sytuacji beznadziejnych. Trzecie opowiadanie dołączone do tego cyklu pt. "Sobowtór" to zapis uczuć jakie towarzyszą Jolancie W. po tragicznej śmierci jej partnera Marka N. Praca bierze udział w konkursie literackim "Splątane nici" organizowanym przez @glnozyce.

Kolejne opowiadanie (napisane 21.03.2004) preznaczone jest wyłącznie dla tych, którzy wiedzą, że nic nie jest czarne lub białe. Zakazana miłość to nie to samo co zakazany owoc. Im bardziej kochasz, tym bardziej cierpisz. Wszystko jest skomplikowane, nieprzewidywalne. Tylko święci nie popełniają błędów... Okładkę wykonała niezrównana SigmaBaggers.

3 Opowiadanie zamykające cykl "TRYPTYK MIŁOSNY". Opowiadanie to napisałem w 2004 roku. Pewnego razu, w czasach, które nigdy już nie wrócą, przyszedł do Najmędrszego z Mędrców człowiek ubogi duchem i rzekł: - Czcigodny starcze, zechciej odpowiedzieć na pytanie, które mnie męczy od dłuższego czasu, mianowicie: "Czym jest szczęście?" Mędrzec spojrzał na niego, a po chwili milczenia odparł: - Wybierz sobie to co chcesz spośród zgromadzonych w mym pałacu rzeczy...

Opowiadanie napisałem w 2003 roku. To, co pragnę Wam przekazać, wydarzyło się bardzo dawno temu. Opowieść, której będziecie świadkami znam osobiście. Nieważne są tutaj nazwiska i imiona głównych bohaterów. Jedyne, co jest ważne to piękno i niepowtarzalność miłości dwojga ludzi. Dopiero teraz, gdy obojga już nie ma zdecydowałem się napisać. Uważam, że na świecie zbyt dużo jest przemocy. Warto zachować od zapomnienia to, co niepowtarzalne, unikalne, jednym słowem piękne... Posłuchajcie i oceńcie czy miłości takiej jak ta nie pragnęlibyście sami?

Pierwsze opowiadanie z tomiku "TRYPTYK MIŁOSNY" napisane w listopadzie 2003 roku. Wszystko zaczęło się od niewinnego sms-a o treści: "MARKU kocham Cię EWA". Praktycznie to wtedy zdecydował się nazwać swoje uczucia po imieniu. Wtedy też świat, na którym żył już z górą 40 lat wydał mu się, no właśnie, jaki? - piękny?, cudowny?, wspaniały?, niesamowity? W zasadzie każde z tych słów było odpowiednie. Nawet nie pamiętał jak i kiedy dotarł do domu. Nie pamiętał, co robił i kiedy zasnął. Jego serce przepełniała radość i duma, że oto kobieta, którą ubóstwiał, której tylekroć wcześniej mówił o swoim uczuciu - teraz sama z własnej i nieprzymuszonej woli powiedziała mu to, co tak bardzo pragnął usłyszeć. Faktem jest, że wcześniej wiele ze sobą rozmawiali, wiele, może nawet zbyt wiele czasu spędzili razem, nigdy jednak z jej ust nie padło takie wyznanie. To dla niej zdecydował się kupić komórkę. Chciał być bliżej niej. Ale...

W początkowym zamyśle miała to być kontynuacja dramatu J. Słowackiego. Mój dramat napisałem w wieku 16 lat, kiedy byłem zafascynowany poezją romantyczną. Oceńcie sami czy tak mogły się potoczyć dalsze losy bohatera naszego wieszcza narodowego.