Miały być to komiksy/obrazki z jujutsu ale troche to nie pasuje do contentu z shipami itd, więc macie coś tam. OSTRZEGAM DUŻO GOJO Z ITADORI naprawdę przesadzam dużo mega

Akceptacja samego siebie jest niezwykle ważna. Tak zawsze powtarzał Franek. Ciężko jednak zaakceptować siebie, kiedy ma się rude włosy, aparat na zębach, liczne rodzeństwo i parę najbardziej nieprzewidywalnych przyjaciół na świecie. Dodajcie do tego problemy z orientacją (i to nie tą w terenie), a tragedia murowana. Może gdyby wiedział, że okłamywanie wszystkich wokół skończy się dramą w stylu opery mydlanej, wybrałby prawdę. I być może (ale tylko być może) by tego nie żałował. A wszystko to w akompaniamencie dźwięku łamanych serc, palonych mostów i chrupania chipsów. Okładka autorstwa @CarolineWesley.

Opowiadanie o trzech chłopcach: jeden się jąka, drugi do bólu przypomina Andy'ego Biersacka, a trzeci za czasów szkolnych prześladował dwóch pierwszych. Ich drogi na chwilę krzyżują się pod koniec gimnazjum, jednak ten krótki epizod całkowicie odmienia życie Teodora. Po kilku latach Teodor, wracając z wykładów i mając jedynie kilka złotych w kieszeni (jak to na studenta przystało), postanawia zjeść obiad w McDonaldzie. Jakie będzie jego zdziwienie, gdy zza kasy popatrzy na niego para znajomych, niesamowicie niebieskich oczu, uświadamiając go, że Kraków to wcale nie tak wielkie miasto. Jedno jest jednak pewne - pytanie „a może frytki do tego?" nie ma szansy paść. McDonaldowy mundurek oraz czapeczka to i tak zbyt duża potwarz dla napompowanego dumą Andrzeja.

Nico jest przyzwyczajony do jednorazowych numerków. To, do czego nie jest przyzwyczajony, to ciągłe wpadanie na nieznajomego, który najwyraźniej nie rozumie konceptu JEDNEJ NOCY. Zdecydowanie nie jest też przyzwyczajony do tego, że ich spotkania powoli przestają mu przeszkadzać. Piper mówi, że los tak chciał, ale Nico nie wierzy w przeznaczenie. Gdyby wierzył, musiałby naprawdę zastanowić się nad tym, czemu zesłało na niego akurat Willa Solace'a. PRZY WŁĄCZONYM ŚWIETLE autor: nikkiRA oryginał: https://archiveofourown.org/works/3909424/chapters/8750218 tłumaczenie: CzłowiekChyba korekta pierwotna: wazonik

Jest to tak jakby kontynuacja filmu "Legion Samobójców" opowiadana oczami Harley Quinn. Zapraszam do czytania i oceniania

Jeśli nie lubisz czarnego humoru to po prostu tu nie wchodz 😉 31.10 #1 jokes 31.10 #7 memes

'niektóre osoby mają w oczach cały wszechświat, a wszechświat to spory ciężar' 16-letnia Audrey Williams uważa, że potrafi poradzić sobie ze wszystkim sama. Blokuje się na bolesne doświadczenia, które z upływem miesięcy zaczynają narastać w zatrważającym tempie. W momencie, kiedy dziewczyna zaczyna się nieświadomie krzywdzić, pojawia się osoba, która może pomóc Rey wydostać się z dołka, z którego istnienia nawet nie zdawała sobie sprawy. Może również pociągnąć Audrey na dno, gdzie sama od długiego czasu się znajduje.

Lubicie ,,Notatki Samobójcy"? Denerwuje was lakoniczne zakończenie? Ta książka jest zdecydowanie dla was. Oto jak ja manewruję wydarzeniami i postaciami należącymi do Michael'a Thomas'a Ford'a.

Rozdział 1 Początek Dzień nareszcie dobiegał końca, puszcza nie była już taka jak w chwili gdy do niej wjeżdżali. Teraz już nic nie było takie jak wcześniej, jeszcze przed wschodem księżyca udało się im pochować matkę, teraz zostali zupełnie sami. Mężczyzna przyglądał się uważnie swojej córce. Zastanawiał się jak długo z nią jeszcze zostanie, rana w boku była zatruta, stępiały miecz jednego z tych przeklętych orków musiał być cały pokryty trucizną. Udało im się schronić w puszczy ale jego żona nie przeżyła, mógł tylko ją pochować i czekać, aż do niej dołączy. To nie było by takie straszne, gdyby nie myśl, że zostawi swoją siedmioletnią córkę samą, na obcym terenie i w dość niebezpiecznym miejscu. - Ada, zimno mi...- wyszeptała dziewczynka, podeszła do niego i przytuliła się. Mimo obolałego ciała i ran, podniósł córkę z ziemi i zaniósł do maleńkiej jaskini, ukrytej między konarami starych drzew. Rozpalił niewielkie ognisko i ściągając płaszcz przykrył nim swoją jedyną pociechę. Bystre zielone oczy dziecka obserwowały go przez moment. Była wyczerpana z żalu, smutku i strachu. Zasnęła niemal natychmiast. Zmęczony usiadł obok dziecka i wyciągnął schowany, za pasem medalik. Mały wisiorek z mitrilu, przypominał kroplę deszczu w której środku mienił się maleńki brylant. Uśmiechnął się gdy w głowie powrócił obraz dnia w którym jego ukochana podarował mu go jako odpowiedź na jego miłość. Wierzyli w to, że pewnego dnia odpłyną wraz z innymi elfami, teraz wiedział, że to nie nastąpi. Gdyby nie jego córka, śmierć była by tylko wybawieniem. Podszedł do dziecka i delikatnie odgarniając jej płomienne włosy, zapiło medalik na jej szyi. Dziewczynka jak by wyczuwając jego bliskość wtuliła się w niego. Cieszył się w duchu, że przestała płakać, nie wiedział jak sobie poradzi. Była elfem, ale wciąż małym dzieckiem, jej szanse na przeży

Zastanawialiście się co by było gdyby Halt nie znalazł Willa? I jakby chłopak trafił w łapska Morgaratha? Jeśli nie to i tak zaraz dostaniecie odpowiedź...