Gatunek: angst, smut, może od czasu do czasu lekki fluff Ostrzeżenia: samookaleczanie, spora różnica wieku, przekleństwa Jin chciał zostać opiekunką. Nic więcej. Nie spodziewał się, że jego życie zmieni się tak bardzo, kiedy przekroczy próg jednego z domów i pozna Yoongiego. Chłopaka zmiennego, jak jesienne niebo, którego dusza chłodna była niczym krople deszczu, spadające z ciemnych chmur.

Jungkook to spokojny i grzeczny nastolatek. Pewnego dnia uczestniczy w tragicznym wypadku samochodowym, w którym traci rodziców. Sam ląduje na wózku, możliwe, że do końca życia zostanie niepełnosprawny. Pod swoją opiekę przygarnia go jego ciocia. Niestety jej syn, który jest totalnym przeciwieństwem swojego kuzyna nie jest tym faktem zachwycony. Nikt nie jest w stanie przewidzieć co się stanie gdy tych dwóch zamieszka pod jednym dachem.

Jeongguk wpada w depresję po śmierci ojca. Matka ucieka kiedy dowiaduje się o orientacji syna. Pewnego wieczoru do Jeona pisze Jimin, który wszystko zmienia. #960 w fanfiction (20.09.17r.)

- Ja.. - Chciałem coś powiedzieć ale przerwały mi usta Taehyunga na tych moich. W tym momencie po moim brzuchu przeleciało stado motyli. Parring: TaeGi Poboczny: TaeHyun (Taehyung i Jihyun) Zawiera przekleństwa oraz sceny +18

Zawieszone " Cholernie się bałem, nie wiem kim jestem, umarłem i żyje jak duch, wśród innych, umarłem w tłumie Drogi Jinie" O Taehyungu, który musi pokochać, ale nikt go nie widzi, no i dlatego że umarł. Gdzie wszystko zaczyna się w kościele.

Młody nauczyciel języka koreańskiego Kim Seokjin nigdy nie pomyślałby, że to właśnie jego długo poszukiwaną bratnią duszą okaże się największy koszmar każdego nauczyciela Bulletproof High School - Jeon Jungkook - najbardziej arogancki, złośliwy i pyskaty uczeń jakiego miał okazję uczyć w swojej niedługiej karierze.

Jin przypadkiem pisze do NamJoona, lecz z zwykłej pomyłki kwitnie znajomość ;)

»Gdzie Jungkook chce się zabić, a Jimin mu w tym pomaga.« »Angst; może wystąpić smut« Parring główny; Jikook/kookmin; Parring poboczny; ---- !Uwagi:bl;depression;Msg;przemoc!

"- Dawaj mi to ty mały tasiemcu..- co? czy ja sie przesłyszałem? - Tasiemcu? TASIEMCU?! TY PIEPRZONA AMEBO! (...)"

Wrzuceni razem i zmuszeni do towarzyszenia sobie w niemalże każdej chwili. W takiej właśnie sytuacji się znaleźli. Nie znając się, nie rozumiejąc i nie potrafiąc znaleźć kompromisu. Czy jest do tego jakiś klucz? Czy tylu różnych ludzi na raz może się dogadać i normalnie ze sobą żyć? Betowane przez @keiseki