"Acıdan geçemeyen kadının, acısı bitemeyen adamla; kırık dökük sevdası." Kendini bilmez bir gecede, ay tamda göğün bağrında uyuklarken başladı her şey. Kader; dizleri yaralı bir kızı, dudakları kan kokulu bir adamın koynuna sardı. Yitirdiği hafızasının ardından, hiç bilmediği bir adamın elini tuttu. Geçmişi hatırlamaya çaba gösterdiği her an kendiyle ilgili bilinmezlere daldı. Adam her an köşe başındaydı, soluğundaydı ve ne parmağındaki yüzük, ne de hatırlamadığı geçmiş bu ihtirasa mani olamadı. Oysa ki şeytanın ini, adamın köşesi kıvrılmış zihniydi. Kadın adamın cehennemiydi; saf ateşin koynu, zemheri kışın soluğu.

Bu bir hikaye değil sadece bir adamın ölen eşi ardından yazdığı mektup.. Beş sene önce bugün seni buraya gömdüm. Ah ne kadar isterdim senin yerine girebilmeyi oraya seni değil de kendimi topraklarla örtmeyi, senin yaşayabilmen için kendi canımı verebilmeyi.. Beni de gömsünler istiyordum seninle. "Lütfen" diyordum "lütfen ayırmayın beni ondan, onu burada yalnız bırakamam." Benim gözlerimden damlayan her damla senin yanaklarından süzüldükçe daha çok kahroluyordum. Ama işte oradaydım. Senin açık mezarının üzerinde elimde bir kürek , Kendimde senin o papatyalarla süslü beyaz kumaşla kaplı bedeninin üzerine toprak atma gücünü bulmayı bekliyordum. Sonra tamam dedim dünyada her şeyden çok sevdiğin kadının ölü bedeni üzerine toprak atacak kadar güçlü değilsin madem bırak güçlü olanlar yapsın. Ah... boynunun kenarından saçlarından yayılan o koku... Cennetten çıkmaydı sanki. O yüzden mi onu alıp cennete geri götürdün? Bir insan dünyada eşi benzeri olmayan bir kokuyu yeniden koklamadan nasıl hatırlar? Artık toprak kokusu mu hatırlatacak bana seni? Benim için de yaşa demişsin ama ben daha kendim için bile yaşayamıyorum be güzelim... Koyamam başka bir kadını o hayale senin yerine. Zaman daha o kadar iyileştirmedi beni. O kadar iyileşebilmem için dünyadaki bütün zaman yeter mi bilmiyorum. Edit: Zeynep'in Ali'ye bıraktığı kaseti ikinci bölüm olarak ekledim. Beğenmeniz dileğiyle... "Ah Ali'm elimde olsa söküp atabilsem kendimi senin kalbinden, dindirebilsem acılarını yok edebilsem her gün boşa çıkarak sana hayatı zindan eden o umut kırıntılarını." "-Yoldayım. Burnumda tütüyorsun. Daha üç saat bile olmadı ama deli gibi özledim seni." Ah bir bilseydi o Ali özlemenin aslında ne demek olduğunu, o çaresizlikle yanından bir an ayrılmayıp ciğerlerine dolan o çok değerli her hava zerresini sayardı. "ölüme kucak açmaya hazır

Bir kaza sonucu beş yıl uyuyan genç kadın, kalktığında her şeyi bıraktığı gibi bulabilecek mi? Bu masalın beyaz atlı prensini siz seçeceksiniz... Geçmiş ve gelecekten gelen iki adam...

Ben kendisini kendine saklayan bir kadınım. Yerin üstünden göğe, göğün üstünden yere bakarım. Kah saçlarımı savurur ruhumu özgür kılarım, kah saçlarımı saçlarıma düğüm yaparak ruhuma bir çentik atarım. Ben kendisini kendisinden saklayan bir kadınım. Eksisi bir artı, artısı milyon tane eksiye denk düşen yarımdan tamım. Tamamım eksik, eksiklerim tamam. Durma sakın okumaya devam et, bir şeyler bulacaksın benden, okumaya devam et, biraz daha dayan. Ben kendisini kendinden saklayan bir kadınım. Ruhumun on dört yerinde bir çizik, parmaklarımın ucunda yirmi üç bin elli sekiz iz taşıyan izsiz bir varlığım. Varlığım yokluğun içinde bir intihar saldırısı, yokluğum varlığımın içinde ki hastanem. Revirim bombardıman altında kaldı, molazlarımın altında eczane dolabım. Ben kendisini kendinden saklayan bir kadınım. Benim yaptıklarımı bana göstermeyen, beni benden mahrum kılan bir caniyim. Ben bana hasretken, ben benden başka herkese kavuştum. Yaptıklarım yapacaklarımın evladı, yapacaklarım geleceğimin vicdani mapushanesi. Ömür boyu, ben kendime müebbet sürgünüm. Ben kendini kendinden mahrum bırakan bir kadınım. Sağ gözüm solundan habersiz, sol gözüm bir insana kör. Dilim yalan söyleyen kalpazan, zihnim doğruluk tüccarı. Yazdıklarım silinip gidecek mürekkep çocukları, anlamları beyninin kıvrımlarına yapılan kanserojen boyayla çizilmiş dövme. Nefes al, birazdan burası olacak sonum. Ben kendisini küllerinden doğuran bir kadınım. Çağ yangınlarını tırnaklarını parmaklarından sökerek yakan, saçlarını o ateşe atan, ısınmadım donuyorum diyerek bedenini ateşler içine atan gözü kara dumanım. Sustuklarım içimin kıyameti, konuştuklarım yaşamımın sorgu suallerinin cevabı. Ben bu cümleye noktayı koyan kadınım. Her nokta küçük harflerimin bitişi. Her başlangıcım küçük harflerimin katilinin vacip kılınışı.

Hiçbir günah kefaretini unutmaz. Hiçbir kirli sır gecenin nezaretinde tutuklanamaz. Geleceği ellerinden tek gecede koparılan bir adam, öleceğini bilse dahi sessizliğin kanatlarına sığınmaz. İki karanlık gecenin iki büyük suça gebe kaldığı ve iki yabancı ruhun birbirine körkütük düğümlendiği acı bir hikâyenin içindeyim. O iki yabancı ruhtan biri benim. Ve ben bir zamanlar, yolunda giden bir hayata sahiptim. Bir gün o çıkageldi ve içinde sadece doğruların olduğu dünyamı yanlışlarıyla altüst etti. Gözlerime bir kez bakması bile beni düşürmeye, düştüğüm yerde darmadağın etmeye yetti. Beni tehditlerle örülü bir kafese hapsetti, o kafesin kilidini ve anahtarını elime verdi. Gitmek de, kalmak da senin seçimin dedi. Ama ne kalabildim ne gidebildim. Yalnızca bekledim. Benim de onu düşüreceğim bir gün elbet gelecekti ve ben intikam almayı severdim. O gün geldi. Bir leyl vaktinde, ay gecenin koynunda dalgalanırken, hakikati sırtından vurdu kirli parmakları. Artık bu saçma hikâyemizde bizden başkaları da vardı. Zaman aktı... Kendiliğinden kırıldı hapsolduğum kafesin kapakları. Dışarıya adım attığım an hislerim pervasızca tökezledi. Zira sevdayı puslu gecelerde yüreğime kazıyan adamın ruhu artık içime işlemişti. "Haklıymışsın," dedi beni öldürmek ister gibi. "Senin hikâyenin esas adamı ben değilmişim."

Kırmızı ojeli tırnaklarımı boynunda gezdirirken aklımda olan tek şey, onu alt etmekti. Beni alt ettiğini sanarak geçirdiği günlerin bir karşılığı. "Seni affetmem için bana yalvaracaksın ve ben ne yapacağım biliyor musun?" Dedim bu sefer kırmızı Dudaklarımı kulağına yaklaştırırken. "Tadı kaçmasın, dene ve gör." ●•● "Herkes bir parça karanlıktır." ●•● Öyle bir yalan söylemiştim ki temeli doğrulardan daha sağlamdı. Yıkım yakındı. Çünkü yıkım bendim. ~L.M~

Onun gri kaldırımda oturup sigara içmesini bekleyen küçük kızdım ben. Bakışları bana döndüğünde 'Acaba ne için kızacak?' diye kendini korkutan Ufaklıktım ben. Gülümsediğinde ona hayran olan, onun güzelliğinden canı yanan biriydim ben. Bana sarıldığında bulutların üzerinde uçan onun Küçüğüydüm ben. Ben Su Yıldırım, Uygar Aral'ın kutsanmış olduğunu düşünen küçük kız. ★★★ 'Sigaran mı ben mi?'diye sordum, Güldü. sonra bir duman daha soludu olabildiğince.'Sigarama sebep olan sen.'dedi. ★MERVE GEZİCİ★

Sevgi acıtır, öp yaralarımdan belki sana da bulaşır.

GÜZEL BIR SEVGİDEN SONRA ADAMIN KIZI ORTADA CARESIZ BIR SEKILDE BIRAKMASINDAN DOLAYI KIZIN ACISINI SAYFALARA DÖKMESİ.

Bazı olaylar sadece saklanmalı, polise söylenmemeli, babanıza söylenmemeli. Kardeşinizin bir kızı öldürdüğünü kimse öğrenmemeli. Fazladan tek bir kişi bile biliyorsa eğer, başınıza geleceklere hazırlıklı ol. Hazırlıklı olmalısın. Bazı şeyleri yapamaya artık zorunda kalacaksın. Ve biliyordu, tanımadığı bir adam her şeyi biliyordu.