Een hand vol met littekentjes... Een hoofd vol met woede... Een lichaam vol argwaan... En waarschijnlijk NOOIT meer een gewoon leven... De vijfjarige Eline in dit verhaal wordt door haar pleegoom seksueel misbruikt en verkocht vanaf dag twee dat ze bij hem is. En bij de zestienjarige Eline zie je daar de zichtbare en niet zichtbare gevolgen van... Een emotioneel verhaal dat je opsluit in het hoofd van een kapotgemaakt meisje, dat als ze ouder is, de rommel op moet ruimen die haar oom heeft aangericht. Dit boek is deel van de #Traumaserie en heeft daarom hoofdstukken bestaande uit twee delen. Het eerste deel (bestaande uit schuine lettertjes) vind plaats ten tijde van het misbruik en het tweede deel (bestaande uit reguliere letters) vind plaats in het heden. Veel leesplezier!

Emily was alleen. Niemand hield van haar. Ze was alleengelaten door haar ouders. Niemand accepteerde haar zoals ze was. Het enige "waardevolle" wat ze had, was een boekje, waarin ze schreef hoe ze zich voelde, in de vorm van lyrics en quotes. Niemand had dat boekje ooit gelezen en niemand wist dus ook hoe ze zich werkelijk voelde. Maar dan komt David in beeld, een jongen uit haar klas. Hij zoekt haar op, geeft haar aandacht en zorgen, maar Emily wil ze niet accepteren, ze kan het niet. Ze wil niet dat hij zijn tijd aan haar verspilt. Ze denkt dat ze zijn zorgen niet verdient. En ze is bang. Bang dat David haar in de steek zal laten als ze hem alles verteld heeft, net zoals alle andere "vrienden" hebben gedaan. Dan vindt David op een dag het boekje van Emily en begint zich alleen maar meer zorgen te maken. Hij probeert haar uit te leggen dat hij om haar geeft, maar het dringt niet tot haar door. Door haar slecht zelfbeeld, gelooft ze hem niet. Zal het hem lukken om toch haar vertrouwen te winnen? Cover: johannabekhuis

Twee paar azuurblauwe ogen, twee lichamen onder de littekens en één gruwelijk trauma... Josef en Cloé zijn broer en zus. Ze delen een gruwelijke haat tegenover hun moeder: Hun moeder, die de negenjarige Josef en de zevenjarige Cloé in dit verhaal opsluit in kooien en vreselijk mishandeld, al zolang ze zich kunnen herinneren... De negentienjarige Josef en de zeventienjarig Cloé in dit verhaal, hebben net samen het huis van hun ouders gekocht en wonen samen nu Josef, na bijna tien jaar pleeggezinnen en waardeloze opvangcentra, het voogdijrecht over Cloé heeft gekregen. Eindelijk vrijheid, toch? Niet als de spijlen van de kooi uit je trauma je nog steeds omarmen in alles wat je doet... In dit boek bestaan de hoofdstukken telkens uit twee delen. Het eerste deel gaat over nu, Cloé is 17 en Josef is 19. Het tweede deel gaat over tien jaar geleden, Cloé is 7 en Josef is 9. Er zijn dus telkens twee delen met dezelfde titel. Je mag natuurlijk wel op beide stemmen ;), maar die keuze ligt bij jou.

W I N N A A R V A N D E W A T T Y ' S 2 0 1 9 Hoop. Hoop is wat je in leven houdt. Als de hoop verdwijnt, dan is er niks meer over om voor te vechten. Met elke minuut die voorbij gaat, verdwijnt er een stukje van jezelf. Tot de hoop die je ooit vanzelfsprekend vond er niet meer is. Op wat een gewone vrijdag had moeten zijn, leert Amelia die harde les. Als ze de les ontvlucht door naar het toilet te gaan, nemen indringers de school over. Amelia wordt in een lokaal met vreemden gevangen gehouden. Wat volgt is een serie van wrede spellen en opdrachten. Niet meedoen is geen optie en ontsnappen is onmogelijk. Langzaam valt de klas uiteen en daarmee ook de hoop. Samen met de leerlingen van lokaal 301 leert Amelia de definitie van vechten, overleven en hoop is, als hun vrijheid wordt afgepakt. Leeswaarschuwing: Dit boek bevat heftige scènes met geweld en moord en is niet geschikt voor alle lezers. Daarnaast bevat de proloog een beschrijving van een oorlogs setting, die ons inmiddels allemaal bekend voor komt. Deze was eerder geschreven en we hebben besloten hem toch in het boek te houden. We willen jullie eraan herinneren dat dit verhaal fictie is. Alle overeenkomsten met de realiteit zijn bij toeval. ©Alle rechten voorbehouden