A story about an undying love.

Written by blue_maiden.

One accident, a thousand heartbreaks.

To be leaned against, to be depended upon, especially at times when the love of your life quivers at the tremors underground . . . is all this wall has ever wished for. A girl. Some feelings. And a wall . . . or maybe not.

Sa kuwento nina April at Kurt sa The 22nd April ay malalamang una silang magkaribal bago maging magkaibigan. Doon din una niyang mababanggit na mas okay sa kanya ang kapeng walang asukal basta't may cream. Sa kuwentong ito malalaman kung bakit.

May mga tao tayong pinupuntahan sa tuwing tayo'y nakararamdam ng matitinding emosyon. Kasama mo silang magsaya sa iyong mga tagumpay at manabik sa mga bagong pagkakataon. Sa panahon ng pagdadalamhati, sila ang iyong sandigan -- para malibang, para makalimot, para lumuha't maglabas ng hinanakit. Tila nakakonekta ang inyong mga puso't isipan, at ika'y mapapaisip kung ano nga ba sila para sa iyo. Hindi mo sila kadugo tulad ng iyong pamilya, hindi mo sila katalik tulad ng iyong asawa, ngunit alam mong ang inyong ugnayan ay higit pa sa mga ito. Para sa mga manunulat . . . sino ang inyong kaulayaw?

Ang sabi ng karamihan, mas malapit sa iyo ang isang tao, mas madalas na nababalewala mo ang mga nararamdaman nito. Ang mga itinatagong nararamdaman ay hahayaan na lamang na mawala hanggang sa alaala na lamang ang mag-uugnay sa inyong dalawa at tanging panghihinayang ang matitira. Ang maikling kuwentong ito ay tumutukoy sa mga tauhan na ito ang sinapit. Sabay nilang itatanong sa kanilang mga sarili kung ano ang kahihinatnan kung siya ba ang unang minahal . . . at kung siya ang huling mamahalin.

Five years over five months.

Storylines get overly familiar, she knows. Nevertheless, the writer continues her craft beyond the praises, through the critiques, and amid the hatred she receives altogether.

Just another story of a doll who could talk . . . and feel.