Amalie Valerie Ravenblack: - Po pierwsze: moje życie w ciągu kilku dni wykonało krzywy, niedołężny i bardzo, ale to bardzo okropny obrót o sto osiemdziesiąt stopni. Skoczyło, a gdy wylądowało, już nic nie było takie samo. Łowcy demonów? Owszem, lubię książki, ale nigdy nie spodziewałam się, że sama przeżyję historię która przypomina dobrą, ale trochę nieprzewidywalną i dramatyczną fabułę trzystu stron czystej fantastyki. Po drugie: wszystko było by w jak najlepszym porządku, gdybym potrafiła nie odstawać od otoczenia. Ale co zrobiłam? Odstawałam i to jeszcze jak. Nie spisałam się w roli łowczyni demonów, ani trochę. Zasiałam za to chaos w równoległych światach. No dobrze, wyszło trochę melodramatycznie. To nie tak że totalny chaos i zamieszanie w połowie miast Cazadoru oraz panika w innych wymiarach było całkowicie moją winą. Cała machina tajemnic i zniszczenia została uruchomiona siedemnaście lat temu, albo i jeszcze wcześniej, lecz dopiero ja i moje pojawienie się między szeregami Nadludzkich rzuciło światło dzienne na to cholerne epicentrum nieokiełznanych problemów. Ja byłam tylko kozłem ofiarnym, ze sznurkiem na szyi, pociąganym przez moje chore fatum. W którymś momencie wszyscy dookoła zaczynali nawet pałać do mnie niechęcią, a jeśli wśród nielicznych wystąpiła jakaś chęć mnie dotycząca, była to jedynie chęć mordu. Świetnie, prawda? Po trzecie i ostatnie: może nie jestem dumna z wszystkiego czego dokonałam, ani z wszystkich decyzji które podjęłam, ale jednemu nie da się zaprzeczyć - całokształt moich przygód jest naprawdę dobry. Niech mnie diabli, ale moje przeżycia brzmią jak fantastyczna książka! Wyobrażasz to sobie? ,,Przygody Amalie Valerie Ravenblack w świecie Nadludzkich". Albo lepiej: ,,Wysłanniczka Gwiazdozbioru Cadho". Brzmi nieźle! Ale tak właściwie, dlaczego pytasz mnie o moje przygody? Autorka: - Bo chcę o nich napisać książkę.

"Patrzyły się na niego. Ślepe, szklane oczy, przewiercały go na wskroś, zaglądały do duszy, odkrywały najmroczniejsze sekrety. Pytały. Czy to ty? To ty mnie zabiłeś? Przez ciebie nie żyję?" Praca bierze udział w konkursie "Papierowe róże"

EDIT: Właśnie powstaje zupełnie nowa, zmieniona i lepsza wersja tego opowiadania do której serdecznie zapraszam. Będzie się działo! ~Opowiadanie mojego autorstwa. Wszystkie elementy podobne do innych opowiadań są przypadkowe i nieplanowne~ ~Opowiadanie zawiera przekleństwa~

Ciekawość to pierwszy stopień do piekła, powiadają. O prawdziwości tych słów przekonała się młoda Lilianne Howard, którą dociekliwość nie raz wpędziła w poważne tarapaty. Jednak jak przejść obojętnie obok niewyjaśnionych leśnych ataków, które w krótkim czasie znalazły się na ustach wszystkich mieszkańców Kanady? W jaki sposób nie zainteresować się nowym kolegą z klasy, którego zniknięcie nie dziwi nauczycieli, a niemal każda próba dowiedzenia się czegoś na jego temat kończy się fiaskiem? Lili postanawia zbadać obie sprawy, nie podejrzewając nawet, że ta decyzja na zawsze odmieni jej życie. Przygotujcie się na spotkanie ze stworami rodem z najgorszych koszmarów. Towarzyszyć Wam będą zdrada, odrobina rozczarowania, trochę smutku, masa podstępu, kropla pożądania i spory łyk miłości.

Czas mija; to pewne. Historia o tym jak dobrze wykorzystać ten czas i o tym, że nie wszyscy mają go dostatecznie dużo... ~‡~ „Ogromnie boli myśl o chwili, w której nie będzie już następnych dni". (Jostein Gaarder) ~ Praca została wyróżniona w konkursie „Chwila, to już Święta?", organizowanym przez @Chwila_Moment. Praca bierze udział w konkursie „Moment" organizowanym przez @personnes- ×Okładka autorstwa @10BeautifulDreams

"Somebody shine a light I'm frozen by the fear in me Somebody make me feel alive And shatter me So cut me from the line Dizzy, spinning endlessly Somebody make me feel alive And shatter me" [ One-shot o Natashy Romanoff, usytuowany po "Infinity War". ]

✱ i never needed you like i do right now. ✱ Krótka historia z ulicy Różanej. [[ praca zajęła pierwsze miejsce w kategorii 'napisz mnie' konkursu "splątane nici" organizowanym przez @glnozyce , a wybrane przeze mnie słowa, to 'uliczka', 'porcelana' i 'czekolada' ]] // śmierć, krew

miniaturka / one-shot [maj 2015]

Czy można ufać własnej pamięci? A może to wszystko jest tylko złudzeniem. D ł u b a n i e m w czymś, co nie istnieje.