Bieg historii rodzaju ludzkiego nieodmiennie uczy, że natura człowieka rzadko bywa idealna, toteż wielu katastrofom, do których doprowadzają szczególnie porywcze jednostki oraz ich całe grupy, powinna zapobiegać jakaś siła wyższa, najlepiej ukryta. Problem pojawia się, gdy ta siła wyższa również należy do rodzaju ludzkiego... Do Zakonu Żelaznej Róży adept przystępuje dopiero po rytuale inicjacyjnym, który niezmiennie poprzedzają lata szczegółowej nauki i wymagających przygotowań. Zakon oznacza przynależność do elitarnej grupy, posiadanie nadzwyczajnych przywilejów, tak bardzo pożądanych w codziennym życiu. Poza tym jednak, nakłada poważnej rangi odpowiedzialność, obciążającą zarówno całe zgrupowanie, jak i każdego członka z osobna. Decyzja adepta o przystąpieniu do takiego zgrupowania jest decyzją dojrzewającą, trwa niekiedy całe dekady, a gdy zostaje ostatecznie podjęta, istnieje absolutna pewność, że kandydat jest osobą właściwą. Kiedy jednak adeptem zostaje osoba, którą w niedalekim odstępie czasowym spotykają co najmniej dwa nieoczekiwane zbiegi okoliczności, można nazwać to sytuacją kłopotliwą dla Zakonu. A jeśli owe zbiegi okoliczności w swoich skutkach obejmą nie jeden Zakon, lecz dwa lub więcej, wówczas wachlarz możliwych zdarzeń osiąga niewyobrażalnie szerokie rozmiary. Przypadek sprawił, że to Wilhelmina Hahn stała się tym, kim jest obecnie, ale gdy upomni się o nią przeznaczenie, nie będzie już żadnej możliwości odwrotu.

"Patrzyły się na niego. Ślepe, szklane oczy, przewiercały go na wskroś, zaglądały do duszy, odkrywały najmroczniejsze sekrety. Pytały. Czy to ty? To ty mnie zabiłeś? Przez ciebie nie żyję?" Praca bierze udział w konkursie "Papierowe róże"

EDIT: Właśnie powstaje zupełnie nowa, zmieniona i lepsza wersja tego opowiadania do której serdecznie zapraszam. Będzie się działo! ~Opowiadanie mojego autorstwa. Wszystkie elementy podobne do innych opowiadań są przypadkowe i nieplanowne~ ~Opowiadanie zawiera przekleństwa~

Ciekawość to pierwszy stopień do piekła, powiadają. O prawdziwości tych słów przekonała się młoda Lilianne Howard, którą dociekliwość nie raz wpędziła w poważne tarapaty. Jednak jak przejść obojętnie obok niewyjaśnionych leśnych ataków, które w krótkim czasie znalazły się na ustach wszystkich mieszkańców Kanady? W jaki sposób nie zainteresować się nowym kolegą z klasy, którego zniknięcie nie dziwi nauczycieli, a niemal każda próba dowiedzenia się czegoś na jego temat kończy się fiaskiem? Lili postanawia zbadać obie sprawy, nie podejrzewając nawet, że ta decyzja na zawsze odmieni jej życie. Przygotujcie się na spotkanie ze stworami rodem z najgorszych koszmarów. Towarzyszyć Wam będą zdrada, odrobina rozczarowania, trochę smutku, masa podstępu, kropla pożądania i spory łyk miłości.

Czas mija; to pewne. Historia o tym jak dobrze wykorzystać ten czas i o tym, że nie wszyscy mają go dostatecznie dużo... ~‡~ „Ogromnie boli myśl o chwili, w której nie będzie już następnych dni". (Jostein Gaarder) ~ Praca została wyróżniona w konkursie „Chwila, to już Święta?", organizowanym przez @Chwila_Moment. Praca bierze udział w konkursie „Moment" organizowanym przez @personnes- ×Okładka autorstwa @10BeautifulDreams

"Somebody shine a light I'm frozen by the fear in me Somebody make me feel alive And shatter me So cut me from the line Dizzy, spinning endlessly Somebody make me feel alive And shatter me" [ One-shot o Natashy Romanoff, usytuowany po "Infinity War". ]

✱ i never needed you like i do right now. ✱ Krótka historia z ulicy Różanej. [[ praca zajęła pierwsze miejsce w kategorii 'napisz mnie' konkursu "splątane nici" organizowanym przez @glnozyce , a wybrane przeze mnie słowa, to 'uliczka', 'porcelana' i 'czekolada' ]] // śmierć, krew

miniaturka / one-shot [maj 2015]

Czy można ufać własnej pamięci? A może to wszystko jest tylko złudzeniem. D ł u b a n i e m w czymś, co nie istnieje.