BERDELDEN DOĞAN BİR AŞK HİKAYESİ Abisinin yaptığı bir hata yüzünden ailesi zarar görmesin diye tanımadığı adamla anlaşmalı evlilik yapan bir kadının hikayesi... Kitapta kadınları aşağılama gibi bir durum kesinlikle bulunmamaktadır.!!! Kuma yoktur!!! Her türlü eleştiriye açığım yazım ve noktalama yanlışı varsa lütfen kusura bakmayın... ♤ "Bu ne bu ne demek oluyor arya sen beni çıldırtmak mı istiyorsun" Diye sorduğunda sorduğu soruya hitaben "Ne olduğunu şöyle izah edeyim kocacım boşanma evrakları" Bu dediğime gülerek karşılık verdi gülmeyi kesip ben ne olduğunu anlamadan elindeki boşanma evraklarını yırtıp ayaklarımın altına attığında ona inanmayarak baktım sinirle "Sen ne yaptığını sanıyorsun delirdin mi" "Evet delirdim tamam mı delirdim karımı yanımda yatağımda kollarımda istiyorum anlıyormusun senden ayrı kalmaya mecalim kalmadı bu kağıt mı beni senden koparacak sanıyorsun bu saatten sonra yedi cihanda gelse seni benden koparamaz anladın mı arya elinden geleni ardına koyma çünkü ben senden boşanmayacağım!" duyduklarımla büyük bir şok geçirdim asla biz diye bir şey olamayacak diyen adamın bu hallere düşeceği asla aklıma gelmezdi...

Kendi halinde yaşayan tıp fakültesi öğrencisi Kayra bir gün fazla miktarda paraya ihtiyacı olduğu için ek iş aramaya başlar.Arkadaşı sayesinde bulduğu tekerlekli sandalyeye bağlı bir adamın bakımını üstlenme işini başta kabul etmez fakat sonra kararı değişir. Bakacağı adam yani Doğan önceki nişanlısı yüzünden kadınlara güveni olmayan ketum bir iş adamıdır. Kader yine de ağlarını örer ve onları bir araya getirir. Peki onlar bir arada kalmayı başarabilecekler midir? "Benimle hiç konuşmayacak mısınız?" Yüzünde herhangi bir duygu belirtisi yoktu."Pekâlâ bende kendi kendime konuşurum.Yapmadığım şey değil sonuçta." Yine tepki vermedi.Hep yaptığı gibi sadece yüzüme baktı.

Kollarımı göğsümde birleştirdim ve gözlerimi denizden ayırmadan konuştum. "Ne zamana kadar bu böyle devam edecek?" Birkaç saniye sessizlik oldu. Ardından Arslan'ın sakin sesi duyuldu. "Bilmiyorum." Dudaklarımda acı bir tebessüm oluştu. "Evine gittiğinde seni bekleyen bir eşin var. Kollarına "Baba!" diyerek koşan bir de kızın." Arkamı dönmedim. Dönsem, gözlerine baksam, söyleyeceklerimi söyleyemeyeceğimi biliyordum. "Biliyor musun, bazen seni tanıdığıma pişman olduğumu düşünüyorum." Sözler ağzımdan çıkarken boğazım düğümlendi. "Keşke seni hiç tanımasaydım. Keşke bu şehre hiç gelmeseydim." Odadaki sessizlik daha da derinleşti. Yavaşça arkamı döndüm ve gözlerimi ona çevirdim. Salonun ortasındaki tekli koltuğa oturuyordu. Başını hafifçe eğmişti ama bakışları yine bendeydi. "Bir şey söylesene." dedim. "Savun kendini. Bunun normal olduğunu söyle. Benim suçlu olduğumu söyle." Arslan derin bir nefes aldı. "Ne söylememi istiyorsun?" İçimde biriken bütün kırgınlık bir anda yüzeye çıktı. "Evli bir adamsın!" Sesim düşündüğümden daha yüksek çıkmıştı. "Bunu bildiğim hâlde sana yaklaştığım için kendimden nefret ediyorum! Seninle geçirdiğim zamanlar için pişmanım!" Onunla tanıştığıma pişman değildim. Pişman olmayı ne kadar istesem de olamıyordum. Bu yüzden söylediklerim ağzımdan çıkarken bile içimdeki ses bana yalancı diyordu. Arslan yavaşça ayağa kalktı. Aramızdaki mesafe hâlâ vardı ama gözleri sanki çoktan yanıma gelmişti. "Gerçekten pişman mısın?" diye sordu. Cevap veremedim. Arslan bana birkaç saniye baktıktan sonra başını hafifçe yana eğdi. "Hayır, Elvira. O kadar pişman olsaydın..." dedi alçak bir sesle, "şu an bana böyle bakmazdın."

Bir adam.. İstanbulun en zengin gözde bekarlarından ve çapkınlarından biri.. Bir kadın.. Köyünün en güzel ve hamarat kızı.. Bu iki zıt insanı bir kaza birleştirirse ne olur?

Kimse ailesini seçemezdi, Azra da seçemedi. Bir şekilde evden kurtulmayı başarmıştı ama onlardan kurtulamamıştı. Bu kez yalnızca kendine değil, onun elleriyle bir başkasına, hem de hayatında hiç tatmayacağı bir duygunun pençesine düşeceği insana da zarar vermek zorunda kalacaktı. Menderes yıllarca aşkı arayan, bulduğunu sanarken kaybetmek üzere olduğundan habersizdi. Yayımlama tarihi: 23.03.2021 BİTTİ. Kapak tasarımı, instagram: @wattygraphic

Eski bir köy kurgusudur. İnsanların bilinçsiz ve cahil olduğu "dönem" kurgusu olduğunu unutmadan okumanızı rica ediyorum. Bu bir kitap, gerçek hayata dair, geçmişe dair içinde yüzlerce düşünce barındırıyor. Yazılanlar 'yazarın' düşüncesi değildir, içine büründüğü karakterin o döneme uygun düşüncesidir. Her karakter ile onun düşüncesini savunuyor anlamına gelmez bu. İyi bir tipleme yazarken iyi, kötü bir tipleme yazarken nasıl ki bizde kötü olmuyorsak, yazdığımız şeyler de istediğimiz şeyler olmadığında, kendi fikirlerimiz ya da düşünce yapımız olmadığında bir karaktere büründüğümüzde, saygı göstermeyi bilmeliyiz. ☠︎︎⚠︎⚠︎⚠︎☠︎︎ *YAŞ FARKI İÇERİR *BİR ANDA DEĞİL ZAMANLA GELİŞECEK BİR KURGU BARINDIRIR. *SAYGISIZ VE OKUDUĞUNA ÇAMUR ATMAYI SEVEN İNSANLAR RİCA EDİYORUM BAŞLAMASIN. Keyifli okumalar...

"Ben harama bakamam. Sen bana haramsın. Gözlerine bakmak, ateşe düşmek demek. 'Saçlarına dokunmak istiyorum' diyorsun lakin o dokunuşların benim için bir adet kurşun olduğunu biliyor musun? En acısı da ne biliyor musun? Benden, saçımdaki örtümden utandığını söylüyorsun ve bunu söylemene rağmen yine de karşıma geçip aynı zamanda sevdiğini dile getiriyorsun.Utandığın bir kızı sevmek...Sanırım sen bununla beraber, duru sevgini gurursuzluğa kurban ediyorsun." ♣♦♣ "Şimdilik olsam da hasret, sonunda sadece benim olacak o eşsiz kokun cennet." Dedi, bu sözlerle nefesimi kestiğinden habersiz. ♣ Artık birbirine tutsak olan kalpler değil, Allah'ın hürriyetinde olan yüreklerdik. Sadece ona meftun yürekler... ♦ ***Bu dini bir hikaye değildir. Sadece dinini yaşayan bir genç kız ile dini hakkında fazla bilgisi olmayan bir adamın hayatlarının ve gönüllerinin kesiştiği bir hikayedir.

"Çok mu seviyorsun?" diye sordu Arslan dayanamayarak. Ahsen ise usulca salladı kafasını. "Tamam, gel o zaman." Elini bırakıp Ahsenin korkuyla yere bıraktığı bisiklete yöneldi. Bisikleti kaldırdığında aklından geçenden emin olamadı. Bu bisiklet ikisini de kaldırır mıydı bilemiyordu. Fakat denemeden bilemezdi. "Arslan abi?" diye sordu küçük kız şaşkınlıkla. Arslan yakışıklı yüzüyle Ahsene baktıktan sonra önündeki kısma vurdu iki kere. "Bisiklet bisiklet demiyor muydun? Atla hadi!" Arslan Ahsenin kıpırdamadan durduğu yerde kendisine bakarken ki yüz ifadesine gülmeden edemedi. Ardından hemen konuştu. "Hadi mâhpare..." tehdit edercesine devam etti. "Beklemem bak!" Yeşil gözleri hemen açıldıktan sonra vakit kaybetmeden daha doğrusu Arslan abisi fikrini değiştirmeden hareketlendi küçük kız. Arslanın da yardımı ile oturdu önüne. "Mahpare mi?" dedi tam olarak telaffuz bile edemezken. "Hoşuna gitmedi mi?" diye sordu Arslan henüz hareket etmeden. Buna karşılık kafasını salladı hızla Ahsen. "Ne demek ki?" "Ay parçası..." dedi gözleri küçük kızın yeşillerine birkaç saniye takılırken. Ardından hemen toparladı kendisini. "Şimdi?" dedi sorunun cevabını yeniden almak ister gibi. "Şimdi hoşuna gitti mi?" Kocaman gülümsedi Ahsen. Saçlarından yayılan kokunun farkında olmadan bir kez daha salladı kafasını. "Hı hı.." ardından o da yeşillerini kahveleriyle buluşturdu. "Çok güzel." © Tüm Hakları Saklıdır kopyalanamaz, alıntı yapılamaz, başka yerlerde kullanılamaz. Mâhpare adıyla yazılmış wattpad üzerindeki ilk hikayedir.

Saraçoğullarının biricik kızları Feride, babaannesinin zoruyla iş hayatını öğrenmesi için holdinglerinde asistan olarak çalışmaya başlar. Fakat patronunun geceleri rüyalarını süsleyen adam olduğunu henüz bilmemektedir. Arslan Karahanlı'nın ise bu şımarık küçük kadınla başı derttedir! ••• Arslan terden ıslanmış saçlarını geriye iterek mayhoş bir gülümsemeyle kaplı şişmiş dudaklara tekrar kapanmadan önce çok netti. "Seni başkasına bırakmam. Sonucu ne olursa olsun, bu düğün olmayacak!" ••• +18 unsur barındıran bir hikaye. Yetişkin içerikten rahatsız olacakların okumaması rica olunur!