- Status - znów to okropne pytanie, przez które dostaje dreszczy - Twój status, dziewczyno! - Mężatka - warczę, reszta ustawionych w szeregu Ziemian sztywnieje. - Jego klan? - wzdycham, wreszcie unosząc wzrok. - A jak myślisz? - podnoszę spojrzenie na masywną sylwetkę strażnika - Od wczoraj się raczej nie zmienił. - Jego klan?! - krzyczy mi prosto w twarz aż moje kasztanowe włosy lecą w tył. - Wojownik - zakładam ręce na piersi i trzepoczę rzęsami - Numer miseczki stanika również mam podać? Zignorował moje pytanie zadając kolejne, lecz ja w kącie, w ciemności dostrzegam postać. Poznaję ją od razu przez jego dumną postawę, nonszalancję z jaką opiera się o ścianę oraz założone na twardą klatkę piersiową ręce. Kątem oka zauważam uniesioną do ciosu rękę, ale patrzę tylko na niego, na tę zmorę, istnego Księcia Ciemności. Tę wspaniałą okładkę wykonała _CoverLover_ Kochani, Klan Wojowników zostanie wydany!

Dla Carmen nie ma nic ważniejszego niż ciepły posiłek, w cichym zakątku pokoju, z jej najlepszym przyjacielem. Po tragicznej śmierci króla wilkołaków, jego syn - Evil, bo taki przydomek dostał, przejął kontrolę nad ziemią sprawiając, że nawet polna mysz ucieka do nory, gdy pojawia się na horyzoncie. Przez swoją żądzę władzy został znienawidzony przez wszystkich, a najmocniej przez nią. Od teraz dziewczyna ma większe ambicje niż siedzenie w domu z założonymi rękami, bo najbardziej ze wszystkich rzeczy na świecie pragnie jego śmierci. Carmen pała do niego ogromną nienawiścią za wszystkie krzywdy, jakie wyrządził jej oraz całej ludzkiej rasie. Walter jednak nie jest jej dłużny. Jego uczucia do niej są napięte jak struna i równie niebezpieczne, jak on sam. ☆!Książka zostanie całkowicie poprawiona po jej zakończeniu. Zgodnie z poprawnością wizualną i stylistyczną, która pojawia się od 19 rozdziału!☆

Jest to ciąg dalszy historii wilczycy o imieniu Carmen. Los nigdy nie był dla niej łagodny.. straciła rodzinę, miłość, przyjaciół... Czy uda jej się pokonać przeciwności losu...

Nie mam pojęcia czym sobie zawiniłam. To wszystko pojawiło się znikąd i obróciło moje życie do góry nogami. Rose została porwana... Przez wampira. Czemu? Bo stała się kolejną zachcianką z jego listy i teraz należy do niego. Należy do blond władcy który ma wiele problemów. Czy ona stanie się jednym z nich, czy też pomoże wampirowi przejść przez to wszystko. _____________________________________ Usunełabym, ale przez sentyment że pierwsze w życiu to zostawiam. 01.12.16 -Opublikowano\\\pisane w wieku 14 lat xD wiec sie nie dziwcie Najlepsze miejsca #1 - 09.01.17/26.03.17...itd #2 - 21.12.16/06.01.17...itd #3 - 03.01.17/31.01.17...itd

Moja historia rozpoczyna się wyśmienicie. Nazywam się Amelia Collins. Jestem zwyczajną dziewczyną. Mam 19 lat i staram się czerpać z życia jak najwięcej. Wszystko się jednak zmienia pewnej nieszczęsnej nocy, podczas której znalazłam się w złym miejscu i czasie. Nocy, w której zostałam porwana. ________ Jest to moje opowiadanie. Nie kopiować!1 Najwyższe notowania: #1 w "o wampirach" DZIĘKUJĘ! ;D

Wojna. Magia. Królowe. Jak żyć gdy każdy osobnik płci przeciwnej próbuje Cie zabić? Oni jednak nie widzą najważniejszego, a ja wcale nie mam zamiaru ich uświadamiać.

-Wypuść mnie-krzyczę tak że gardło to mi wypala. -Nie bo cie kocham-mówi nie wykazując rzadnych uczuć.

Napisałam nową opowieść o dziewczynie, która nie wie, że jest zmiennokształtna. Kiedy kończy 18 lat w jej życiu zaczyna wszystko sie zmieniać, zaczyna widzieć wszystko innymi kolorami. Jednak czy jej życiu zagraża niebezpieczeństwo? Czy nieznany czarny wilk jest niebezpieczny? A może jednak nie? Kto to wie.. Zapraszam do przeczytania jest to moja piersza opowieść, którą chce w pełni napisać do końca mam nadzieje, że wam się spodoba.

Pochodzę z nietypowej rodziny. Jesteśmy wilkołakami, ale nie zwykłymi. Jesteśmy białymi wilkami. Mamy białe źrenice. Taka rasa wilków jest w tym świecie rzadkością. Pozostało nas chyba tylko kilkudziesięciu. Prowadzę spokojne życie, ale tylko do pewnego momentu ... później wszystko się zmienia ... ¤Uwaga, jest to moja pierwsza praca. Mogą pojawić się błędy.¤

Szłam powoli przez las. Czułam, że ktoś mnie obserwuje. Obejrzałam się kilka razy, ale nikogo za mną nie było. Trzask gałęzi sprawił, że rzuciłam się biegiem przed siebie. Wiedziałam, że ktoś jest tuż za mną, dlatego przyspieszyłam, ale to nic nie dało. Przed sobą miałam tylko przepaść. Skoczyć czy nie? Zrobiłam kilka kroków w tył by się rozpędzić. Biegłam ile sił w nogach i już leciałam nad urwiskiem, ale to nie jestem ja. Zmieniłam się... Najwyższe notowania O wilkołakach #19 - 16.08.2016