16 Mayıs 2021 güncellemesi: Bölüm yorumlarında fazlasıyla spoiler olabilir, eğer hoşlanmıyor ve keyif alarak okumak istiyorsanız yorumlara bakmayın. Bütün Sokak Nöbetçileri'nin gözleri benim üzerimdeydi, benim gözlerim ise onun turkuaz rengi gözlerinden ayrılmıyordu. Hepimiz yine bir amaç uğruna toplanmıştık. "Sokak çocuklarını her gördüğünüzde saçlarını okşayın," dediğimde gözlerim onun kumral saçlarına kaydı, alnına bir tutam saç düşmüştü ve her zamanki gibi dağınık, özensizdi. "Onları sevin, gülümseyin. Bir gün o çocukların büyüyeceğini ve karşınıza çıkacağını unutmayın." Hafifçe tebessüm ettiğimde canım hiç olmadığı kadar fazla yanıyordu. "Büyüdüm, büyüdün, büyüdük." Ona doğru bir adım attım ve başımı kaldırıp "Keşke hiç büyümeseydik," diye fısıldadım. "Keşke büyümeseydin. Keşke o sokaklara ait kalsaydık." Öfkeli değil, bıkkındı. Ruhsuz değil, tepkisizdi. Yalnız değil, kimsesizdi. "İçimi sokaklara çevirmenin bir yolu var mı?" diye sorduğunda sesinde ilk defa başkaldırı yoktu, vazgeçiş vardı. "Kendimi değil ama seni o sokaklarda yaşatıp gizlemek istiyorum."

Herkese merhaba, İnsan bazen hayal gücünü kullanarak kendi yeteneğini keşfetmeli. Yazarak, okuyarak ya da deneyerek kendine uğraş arayarak yeteneğini keşfeder. Ben bu romanda kendi hayal gücümden esinlenerek roman oluşturdum. Kitabın kapağı tamamen bana aittir. Beğenmenizi ümit ediyorum... Herhangi bir yanlış yazma hatam olduysa şimdiden özür dilerim 🖤 •Lütfen izinsiz kurgu ve düşüncelerimi (ç) almayın! •Düşüncelerinizi yorum olarak yazarsanız sevinirimm Keyifli okumalar 🌸 --ALINTI-- Hastaneden çıkmış, ellerim cebimde yürüyordum. Sokakta benden başka kaldırımdaki kediler ve rüzgarın hışırtısı vardı. Günün yorgunluğunu ayak tabanlarımda hissedebiliyordum. Karnımdaki cılız ağrı yavaş yavaş acıktığımın göstergesiydi. Beş-on dakika sonra yaşadığım evin önüne geldim. Merdivenleri çıkarken çantamdan evin anahtarlarını çıkarttım. Dairemin önüne geldiğimde anahtarı yuvasına sokup kilidi açtım. Eve ilk adımımda duygulanmıştım. Her eve geldiğimde babamı kaybettiğim aklıma geliyordu. Babamı kaybedeli beş sene olmuştu. Kalbim durmuş, nefesim kesilmişti. Bu üzüntümü geriye bırakıp, montumu çıkarttım. Karnım o kadar acıkmıştı ki garip sesler çıkıyordu. Mutfağa geçtim ve elime bir tencere aldım. Makarna yapacaktım ama başım dönmeye başlamıştı. Acıktığımı fazlasıyla hissediyordum. Dolaptan makarnayı çıkartıp pişirmeye başladım. Sofrayı hazırlamış, bir bardağa kola dolduruyordum. Yemeğimi bitirdim ve hemen çantamdaki kağıtları çıkarttım. Bugün hastahaneye yeni bir hasta gelmişti. Durumu çok ağırdı. Onun hastane giriş formunu doldurup, sisteme girmem gerekiyordu. Odama geçtim ve çekmecemde duran bilgisayarı aldım. İşlerimin bitmesi bi' yarım saatimi almış ve bitmişti. Aşırı yorgundum. Ayrıca yar