Veda Caddesi'nin devamıdır.

Her şey bir kurşunun değil de, bir çift kara gözün kurbanı olmakla başladı. Bedenimde ki değil, ruhumdaki ölü tohumların yeşermesiyle attı nabzım. Ve o günden sonra üzerimdeki çiğ toprağı atıp yaşamaya başladım. "Çünkü burası Veda Caddesi," dedi kara gözlerini, gözlerimin içine mıhlayarak. "Çünkü burada her veda bir merhabayla başlar."

Ruhumun celladı rüyalarımda. Ruhumun celladı sensin baba. Elinde koca bir balta ile bana koşuyorsun savurdukça üstüne sıçrıyor kan. Hayır. Hayır. Bedenimden , etimden değil bu sıvı. Ruhumun kanı baba. Ruhumun kara kanı. Beni istedin , beni öldürmeyi çok istedin. Hayattayım , nefes var ciğerlerimde. Hükmediyor her bir hücreme. Peki ruhumun sızıntısı nasıl duracak baba ? Peki ne zaman sana baba diyemeyecek kadar yok olacaksın içimden ? Ruhum yoksul. Ruhum fakir. Ruhum ruhsuz. Ruhumun nefesi gitti. Bana her bir tokadında benim nefesim bitti baba. Gözlerim kapalı , zihnim uyanık. Dayak yok , dayakları geçmişte kaldı. Babam yok , babam geçmişte kaldı. Gözlerim her kapandığında anılarım çıkıyor inlerinden. Ben biraz daha yok oluyorum acılarım var olurken. Göğsümde bir kuş uçtu bir acı daha yüreklendi ruhumdan. ARKADAŞLAR İLK BİR KAÇ BÖLÜM ACEMİLİĞİMİNDE ETKİSİNDE FAKAT BÖLÜMLER İLERLEDİKÇE SEVECEĞINİZE EMİNİM. LÜTFEN SONUNA KADAR OKUYUN😇 WATTPADDE BALIN ZEHRİ ADINA YAZILAN İLK KİTAPTIR.🌟🌟 Kapak için teşekkür ederim @gnlnkpln ❤

En yetenekli öğrencileri toplayarak onlara en güzel geleceği vermekle ünlü okula davet aldım ve yatılı olarak bu okula geldim.Bir anda bütün hayatın değişebilir diyorlar. Bu okula geldim ama bu okuldan sadece bir şekilde çıkabilirim. ÖL YA DA ÖLDÜR. Benim gibi her şeyden habersiz 16 çocukla birlikte hayat mücadelesi vereceğim. Fakat en büyük sorun ise, sadece bir kazanan olacak. Gerçekten öyle mi? Eğer bu hikayeyi okursanız emin olun ki bırakamayacaksınız. En sonda kimin kazandığını görmek istiyor musunuz? O zaman kitabı okumaya hemen başlayın! ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------ Merhaba bu hikaye benim ilk hikayem. Ben bu hikayeyi, DANGANRONPA adındaki bir animeden bakarak yazıyorum ama tabiki bazı değişiklikler yapacağım. Eğer bu animeyi izlediyseniz bu hikayeyi begenmeyebilirsiniz. Çünkü değişiklikleri kimse sevmez. Remix gibi oldu bu hikaye. Fakat Danganronpa yı izlemediyseniz gerçekten hoşunuza gidebilecek bir hikaye oldu. 》

Sen hiç bir kitap karakterine âşık oldun mu? O, oldu. Asıl tuhaf olan ise... Kitap karakteri de ona âşık olmuştu. "O gece bir kitapla tanıştım. Kaderime giden yolda bana rehber olacak bir kitapla." (DÜZENLENİYOR.) © Tüm Hakları Saklıdır! ©

Başlangıç Tarihi: 09.06.2017 Hayatım sonsuz bir boşlukta ilerlerken emin olduğum tek şey vardı. 'Mutluluktan kaçarak öleceğim.' Belki de fazla umutsuzdum, ölmeyi isteyecek kadar fazla. Ölüm; güzeldi aslında, sadece bedeninden 21 gram ayrılıyordu. 21 gramlık ruhuma ne sığar? Ne kadarı onunla gider? 21 gram, sadece 21 gram. Çikolata parçası kadar ruhuma mı sığdıracaktım tüm acılarımı? *** Babasının yokluğuna alışamadan annesi tarafından terkedilmiş bir kızın hikayesi...

Ölümün sıcak nefesi ensesini okşarken günahın harlanan ezgisi balçıkla sıvanmıştı. Babasının gölgesi ve esareti altında yaşama tutunan, sol yanındaki acılarıyla perçinlenip, kozasındaki duvarları tırnaklarıyla kazıyan bir kız. Avuçlarında kırık kanatları, ruhuna satır satır işlenen bir aşk. Tüm hayatının çetrefilli yollarında düşe kalka yaşarken, lisenin ona getireceklerinden habersizdi. Nefretin soylu nefsi yaşamın içinden kopup gelen vaveylaydı. Ruhunun dibini günahlarıya boyamış, cehennem azabıyla yanmıştı. Kaçınılmaz sonun şafağında öfkesini ve nefretini harlarken planlarında olmayan tek şey ruhu yaralı bir kızın pençelerindeki tutkuyla bezenmiş ihtirastı. "Ruhumu ruhuna diktim. Bir daha ne sen çözebildin o ilmikleri ne de ben."

"Bu dünyada neyi en çok istersen o senin imtihanındır."