een·zaam: zonder gezelschap; alleen ge·luk·kig: 1. voorspoedig, door het lot begunstigd 2. genietend; tevreden "Eenzaamheid temidden van velen is de pijnlijkste eenzaamheid." ---- ©Cacaoboon. Niet mijn verhaal stelen, dus. Hoogste positie: #1 kortverhaal (how tho)

"Als je dit leest. Ik hou van je..' #12 in korte verhalen

Maya heeft zelfmoord gepleegd op Kerstmis. Dit is haar verhaal. Hoe zij alles meemaakte en als geest dingen meemaakt. Dit verhaal is zeer, zeer kort, oké het is een kortverhaal maar zelfs daarvoor is het kort. Het is ook zielig enzo, maar het heeft ook een rede dat ik dit schreef. Die rede staat achteraan in het boek. ⚠kan grof taalgebruik bevatten⚠ ⚠lezen op eigen risico⚠ ik wil niemand aanzetten tot zelfbeschadiging of zelfmoord. Als je niet tegen één van deze onderwerpen kunt raad ik je dit boek af.

Omdat mijn vorige boeken over zelfmoord en waarom je het niet moet doen heb ik besloten nog een boek te maken. In dit boek komen allemaal verhaaltjes. Ze eindigen waarschijnlijk nooit goed. Of nou ja... het hangt ervan af hoe je het bekijkt. Als je niet tegen zelfmoord kunt is dit boek een afrader. Je kunt me ook altijd een berichtje sturen als je ergens mee zit. Ook als je nergens mee zit mag je een berichtje sturen hoor. Ps: ik hoop dat dit boek jullie gaat helpen. Ik heb al veel reacties gekregen op I Killed Myself Last Christmas dat het jullie geholpen heeft. Hopelijk is dat met dit boek ook zo. Ps 2.0: ik wil niemand aanzetten tot zelfmoord. In tegendeel zelfs. Als je toch worstelt met "duistere" praat er dan over met iemand die je vertrouwt of vertel een leerkracht erover. #29 op 10/5/2017 in kortverhaal #25 op 11/5/2017 #14 op 12/5/2017 omh thanks guys #8 op 13/5/2017 #4 op 29/5/2017 whihihi #3 op 31/5/2017 OMFH Thank you so much! #1 op 28/6/2017 dank jullie!!! You are the best!

Dag meisje-zonder-naam, ik ben er net achter gekomen dat ik depressief ben. Ik had het misschien moeten aan zien komen, ik zou het moeten hebben gezien aan alle blikken die iedereen mij toewerpt elke keer als ik voorbijkom. Ik zou het moeten hebben gehoord aan de gesprekken op fluistertoon die mijn moeder voortdurend houdt aan de huistelefoon. Ik had het moeten weten dat hij daarom weg is gegaan. Of misschien is het niet daarom-daarom. Maar is het gewoon 'daarom'. Het punt is, dat hij weg is. En dat ik depressief ben.

Ze had het geplant. Al lang, stil zonder dat iemand het hoefde te weten. De persoon waarvan je het minste verwacht dat ze ooit zoiets zou doen. Haar littekens, die voor eeuwig onder haar mouwen verstopt werden weerspiegelen het. Haar ogen rood en opgezwollen van het huilen bewijzen het. De slapeloze uren, nachten, dagen laten zien dat het waar is. Toch wilt ze het niet toegeven. Ze is niet depressief, altans dat denkt ze. Niet dat iemand anders het wel denkt. Ze hadden er geen reden voor. Maar nu valt alles op zijn plaats. Nu heeft iedereen spijt. Heel veel. Nu dat ze dood is, kan niemand haar missen.