Ay'a Sığınan Meftun II Gül'ün hikayesi. 26 Mart 2018. 00.59

Bir kadın özgürlüğünü teslim etmiş. Bir adam, kadını gökyüzünde asılı bulmuş. O gün bugündür, gökyüzü hep özgürlük kokmuş.

Esved; Karanlıkla sarılmış bir adam.... Lumina; Işığın içindeki parıltılar kadar saf bir kadın.. Hak etmediği birşeye el uzatmak bütün dinlerin ortak günahıyken.. Cehenneme birinci sınıf bileti olan bir adam bunu umursar mıydı? Umursamadı Esved... Tüm zerreleri adedince istedi kadını...

"Kimseye güvenim kalmadı benim." dedi kuru bir sesle. "Yanından gitmem için mi söylüyorsun bunu bana?" Sesimi onunki kadar ifadesiz tutmaya çalışmıştım ancak boğazıma oturan yumru buna engel olmuştu. "Yanımda kalman için söylüyorum." diye itiraf ettiğinde sesi acı çekiyormuş gibi çıktı. Yıkılmaz Doğu Keskin'i ilk defa yıkılırken görüyordum.

Derler ki ruhun tek eşi bedendir. Ruh bedene üflendiğinde sonu ölüm olacak bir oyun başlar. Ruh bedenden ayrıldığında ise oyun son bulur. Bu oyunun kurallarını koyan bedeni yaratılırken ruhu es geçilen bir adam. Kuralları kendi kanını akıtarak bir kadehe koydu. Harabenin birinde şerefime kalktı kadehler, tokuşturduğumuzda ise kırıldı...Kırıldık. Birbirimize battık. Kanadık.

Tanrı'nın mâbedinde, ağzı kül ocağı, ruhu cehennem doğuran bir rahim, o vakit derisi kavlanmış bir bedenin altından sudur eder canavarın kendisi. Göğüs kafesinde barınmaz kalp denen et parçası, kizbin sığ kuyularına ketmedildiğinde meknûn olan. Ehrimen! Ey Ehrimen, mevt-i hâildir, şevk-i intikâmın helâhil meyvelerine el sürmek, intikâm memnûdur, Tanrı adâleti sunacak lâkin sen yine bildiğini okursun. Bilirim, alâmet-î kıyâmettir yaratılışın. Lâkin, ey âteşin Tanrısı, Bûyahya'yla girdiğiniz bu ecel yarışına son ver, yahut tüm insanlığı katletmek adına bu kötülüğü sana yapanın kanından olan beni yok et. Kabûlün değilse bana da intikâm kadehinden ikrâm et. Cehennemin âteş bacaları tüterken gözlerinde. Ehrimen, Oh Ehrimen, karanlığın ve kötülüğün mutlak Tanrısı, fısıltılar cehenneminin küllerinden savrulur ağzıma. İçim alev alırken, kötülüğünün alevleri sırtıma sarılır. Günahkârlığımı beslerken ben, günahkâr ruhumu gölgele. Şeytân'ın meskeninde, Tanrım, kâtli gerçekleşecek tüm suç ortaklarının. Bir infâz kararının mührü kanla vurulduğunda, Tanrım, bu cihândan bir cehennem geçecek. Öyle aç, öyle öfkeli, öyle alev alev. Tanrım, bu cihânda bir kâtliam sergilendiğinde, dehr-i dûna kurulmuş bu sahneyi kan götürecek. Ehrimen, Ehrimen... Sana tapınan âteşîn, seni bile yakar, ölümümü ellerime ser. Ölümünü ellerimle seveceğim. ▪️ NOT: KARA CENNET adıyla yayımlanan ilk kitaptır, bu kitabın yayımdan kaldırıldığı dönemlerde KARA CENNET adı başkaları tarafından kullanılmış ve birden fazla bu isimle hikâye türemiştir. Şahsımın yazdığı ve üslûben bana âit olan tek kurgudur. Tüm hakları saklıdır. İLK YAYIMLANMA TARİHİ: 2015, MART 25. İKİNCİ YAYIMLANMA TARİHİ: 2016, HAZİRAN 5.

"Dur!" Diye bağırdı genç adam. Ardından silahın horozunu korkusuzca indirdi. Genç kız ensesine dayatılan horozu inik silahı yılgıyla karşılarken nutku tutulmuş, kaderine teslim olmuştu. Oysa yanılıyordu. Korkması gereken şey silah değildi. Mermiyle dolu olan silahtan daha tehlikeli olan bir şey varsa o da arkasında intikam hırsıyla dolmuş bir bedene can veren adamdı. Hırsla genç kızı sırtüstü duvara dayadığında günlerce, aylarca, senelerce kendi kendini harladığı halde ancak kor haline getirebildiği o dehşet saçan alevi tekrar hissetti bedeninde. Yıllar sonra aynı acıyı, o ilk günkü yangıyı bedeninde ağırlamak ona da zor geliyordu. Genç kızın O'na olan benzerliği dehşet vericiydi ve korkutucu tesadüfün gözlerinin, kendi gözlerinde kenetlendiğini görebiliyordu. Bu kız, senelerdir içinde acıyla kaynayan o öfkeyi şefkate dönüştürecek kadar benziyordu kaderini çaldığı o günahsız kız çocuğuna. Genç adam, kalbinin her bir köşesine tarifsiz hisler sis gibi yayılırken, kendini daha önce hiç bu kadar çaresiz ve kararsız hissetmediğinin farkındaydı. Gözlerinin mavisine kan rengi yaşlar bulaşan adam, bunca zaman öfkeyle bilediği bıçağını şefkatle köreltti; Sonra onu, masum bir kalbe sapladı. *** Tuğra Berk ARIN. Acı dolu geçmişinin intikam ateşiyle yanan bedenini, masum bir bedenle söndürmeye kararlı olan adam. Arden BALAMİR. Zanlısı olmadığı bir suçun infazıyla tehdit altında kalan masum bir genç kız. Geçmişine dair öğreneceklerinin onu darmaduman edeceğinden bihaber! Peki şimdi ne olacak? Kim kazanacak? O.. Beyaz değildi. Siyah hiç değildi. Hiçbir şey net değil. Her şey belirsiz. Tıpkı; Füme gibi. Ne siyah olacak kadar kötü, ne de beyaz olacak kadar saf... İşte bütün bu kasvet; fümelerin, dumanlı grilerin yüzündendi. NOT:Bu hikayede herkes yalnız. Eğer bu kitabı okuyorsan, sen de yalnızsın!

Kadın bir masal yazdı, ruhun ruhsuzuna. Masal Sonsuzca dillendi dillerde. Adam bıçağın ucunu masal'a sapladı. Satırlardan oluk, oluk akan zehir, ruhuna Yemin edildi. Masal adamın Yemini ile düğümlendi. 18 yaşına kadar nereden geldiğini benliğinin neden kimsesizlik ile boyandığını bilmiyordu, bilmemeye devam edecekti. Boyandığı Kimsesizliğini yıkayacak Adama kadar. Saf bir o kadar zeki küçük bir kız. Kendi hayatını yaşamaya devam edecek miydi? Yoksa her şeye rağmen kimsesizliğini yıkayacak Adama izin verecek miydi? Birbirleri için evreni küle döndürecek kadar koyu. Ölümü ruhlarına kazıyacak kadar kırmızıydılar. Dudakları yanağım boyunca dolandı. Kendine bir yol çizerek kulağıma doğru yanaştı, nefesini kulağıma üfledi ve sonra boğuk bir fısıltı çıktı o kutsal dudaklardan. "Fısıldadım, hissettin mi?" Dedi, nefesi tenimi titretti. Ne fisıldamıştı içimde ki anlamsız titreşim ile ben de onun gibi fısıldadım. "Neyi fisıldadın?" dedim sessizce.

Fırtına ve Yaprak kitabının 2. yani devam kitabıdır. Bu kitabı okurken, karakterleri ve olayları anlayabilmeniz için 1. kitabı okumanız gerekmektedir.

"Avucunun içini parçalayan bıçak gibiyim," diye fısıldadı bıçağı sıktığı avucunun içinde oynatarak kendisine doğru çekerken. Avucumda oluşturduğu derin yarık boğazımda biriken kan damlalarının gözyaşı olarak yanaklarımdan ateş topu gibi yuvarlanmasına neden olduğunda acı damarlarımın içinde zift gibi dondu. Saçlarımın arasından kulağıma dokunan dudakları tekrar hareketlendi. "Varlığım canını acıtacak kadar keskin." Ağlamak istiyordum, avucumdaki yarık öyle hızlı bir şekilde kanla doldu ki, parmaklarımın arasından sızan acıyı hissedebiliyordum. Ruhum bedenimdeki tek bir noktadan çıkmak istiyordu. Beni parçalıyordu, dışarıdan içeriye gölgesi devrilen yağmur damlalarının katili camdı. Derin bir nefes alırken burnundan verdiği nefes tüylerimin diken diken olmasına neden oldu. Nefes alışı bir vazgeçişin izlerini taşıyordu. ''Ama oradayım, sen nefes almadıkça bir anlamım yok.''