Camila Cabello po kolejnej przeprowadzce trafia do liceum Westbrook High - miejsca pełnego plotek, szkolnych podziałów i ludzi, którzy oceniają cię, zanim zdążysz się odezwać. Wszystko zmienia się, kiedy poznaje Lauren Jauregui - tajemniczą, zdystansowaną dziewczynę, której boi się pół szkoły. Z pozoru różnią się wszystkim, ale między wspólnymi lekcjami, późnymi rozmowami i szkolnym chaosem zaczyna pojawiać się coś, czego żadna z nich nie planowała. Problem w tym, że nie każda historia w liceum kończy się dobrze. #1 Camren-17.05.2026 #7 ff-31.05.2026 #1 wlw-29.05.2026 #1 lesbian-08.06.2026

Ona tańczy dla nieznajomych. Ona nalewa drinki i patrzy tylko na nią. Camila nie wie, czy potrafi pokochać kobietę. Lauren już wie, że nie pokocha nikogo innego. W świecie, gdzie wszystko jest na chwilę, jedna z nich szuka dotyku, który zostanie. „Nie dotykaj, jeśli nie zostaniesz" to historia o cierpliwym czekaniu, rozrywającym serce pragnieniu i miłości, która rani zanim uleczy.

Camila nigdy nie ufała ludziom z wyższej pułki, lecz nagle taka pojawia się u niej w domu- Lauren dziewczyna jej brata bliźniaka. Co zrobisz, gdy ktoś kogo nie znosisz staje się tym, o kim nie możesz przestać myśleć.

"Zauważyłam te same zielone tęczówki które uciekły mi tamtej nocy, te same przez które moje serce biło szybciej a rozum nie miał prawa głosu i w tym momencie usłyszałam słowa które były jak sztylet w serce -Camila to moja córka Lauren, Lauren to Camila moja nowa partnerka-jej zielone oczy z zaskoczonych i jasnych stały się groźne i ciemne niczym las podczas burzy" Lauren 18 letnia całkiem zwyczajna dziewczyna, z całkiem zwyczajnym ojcem który jest prawnikiem ale czy na pewno? Camila 26 letnia kobieta chcąca zacząć życie od nowa ale najpierw musi wykonać ostatnią misje w swoim życiu. #Camila-1 miejsce 08.05.2023 #gxg-4 miejsce 15.06.2024

Camila nie spodziewała się, że praca jako służąca w rezydencji Jauregui odmieni jej życie. Miała sprzątać, milczeć i nie wchodzić nikomu w drogę. Ale kiedy po raz pierwszy spojrzała w oczy Lauren - pięknej, melancholijnej żonie swojego pracodawcy - coś w niej pękło. Lauren była jak sen - delikatna, odległa, uwięziona w pozornie idealnym małżeństwie. Camila nie mogła przestać o niej myśleć. Ich spotkania były przypadkowe, potem coraz bardziej celowe. Uśmiechy, dotyk dłoni, sekretne słowa wypowiadane w półmroku... Miłość, która narodziła się w ciszy, rozkwitała pomimo wszystkiego - konwenansów, zakazów i strachu. Każdy gest był ryzykiem, każdy pocałunek - złamaniem reguł. To opowieść o uczuciu, które przyszło niespodziewanie i w najmniej odpowiednim momencie. O kobiecie, która odnalazła siebie w spojrzeniu drugiej. O miłości, która nie zna granic... nawet jeśli trzeba ją ukrywać.

Camila nigdy nie sądziła, że można kochać dwoje ludzi jednocześnie... a jednak. Chris był jej ostoją - ciepły, lojalny, zakochany bez pamięci. Lauren - jego siostra bliźniaczka - była jak ogień: nieprzewidywalna, intensywna, hipnotyzująca. Przez chwilę byli razem. Troje ludzi splecionych uczuciem, które nie miało nazwy. Camila żyła pomiędzy nimi, rozdarta, ale szczęśliwa - tak bardzo, jak tylko można być, żyjąc na krawędzi sekretu. A potem Lauren po prostu zniknęła. Trzy lata ciszy, tęsknoty i pytań bez odpowiedzi. Camila załamała się... a potem wyszła za Chrisa. Próbowała kochać go wystarczająco za dwoje, ułożyć sobie życie, nauczyć się zapominać. Ale zapomnieć się nie da. Kiedy Lauren wraca, wszystko zaczyna się sypać. Emocje wybuchają na nowo, stare rany się otwierają, a Camila musi wreszcie zadać sobie pytanie: Czy można budować przyszłość, kiedy serce wciąż tkwi w przeszłości? „Odrobina miłości" to opowieść o zakazanej miłości, tęsknocie i odwadze, by spojrzeć w oczy temu, co naprawdę czujemy - nawet jeśli może to złamać wszystko, co do tej pory zbudowaliśmy.

To miała być tylko niewinna zabawa. Lauren, poukładana i rozsądna, świętuje wieczór panieński z przyjaciółkami, które - wbrew jej oporom - zabierają ją do ekskluzywnego klubu nocnego Pink. Wśród świateł, muzyki i szeptów, wszystko wydaje się obce... dopóki na scenę nie wychodzi Camila - tajemnicza, pewna siebie striptizerka, która jednym spojrzeniem burzy cały spokój Lauren. Zmysłowy taniec, który miał być tylko częścią programu, staje się początkiem czegoś znacznie głębszego. Camila nie przypomina nikogo, kogo Lauren kiedykolwiek spotkała - jest odważna, wolna, autentyczna. Spotkanie, które miało być jednorazowe, zostawia ślad w sercu obu kobiet. Im częściej się spotykają, tym trudniej udawać, że to tylko fascynacja. Ale Lauren ma zaplanowaną przyszłość, narzeczonego i życie, które nie przewiduje miejsca na miłość do kobiety. Zwłaszcza do kobiety takiej jak Camila. "Striptizerka" to opowieść o niespodziewanym uczuciu i o tym, że czasem miłość znajduje nas dokładnie wtedy, gdy przestajemy jej szukać. Fanfiction camren

Wszystko jest w normie - szepnęłam do siebie. Spuściłam wzrok, zakręciłam tusz do rzęs i jeszcze raz spojrzałam w lustro. Tym razem to nie ja patrzyłam się na odbicie. To ono zerkało na mnie. Czułam to. Wiedziałam to. Aż zaczęłam drżeć z przerażenia. Wmawiałam sobie, że to nie było możliwe. Musiałam tylko oderwać wzrok i się uspokoić, a wszystko wróciłoby do normy. Chciałam to zrobić, ale gdy próbowałam, zauważyłam bezczelny uśmiech postaci w lustrze. Sceny +18 Dużo przemocy

Sequel "Madness" Była dla mnie niczym słodka trucizna. Drogi Cherie i Lilith ponownie się krzyżują - ale tym razem jest to wykalkulowane spotkanie. Od tego momentu pojawia się wiele nowych niewiadomych, jeszcze więcej wątpliwości i komplikacji. Stary typ relacji zostaje wzięty pod znak zapytania, ponieważ zarówno Lilith, jak i Cherie mają na nią inne wizje po zakończeniu terapii. Jakby tego było mało, na każdym kroku w znalezieniu jednej nurtującej odpowiedzi, nowe wątki atakują z każdej strony. Szaleństwo ich nie opuszcza. I ponownie nie widzą oczywistego w całym tym szaleństwie - do ich umysłu przedostaje się trucizna.

The Venom Asylum for the Insane nie jest miejscem dla ludzi o słabych nerwach. Kiedy po raz pierwszy przekroczyłam próg tej placówki, spodziewałam się szybkiego wejścia w zwyczajowy rytm, pomimo wielu ostrzeżeń, które słyszałam od innych psychiatrów przed przyjazdem. Powinnam się tutaj odnaleźć, choć nie należę bezpośrednio do grupy, z którą miałam pracować, jednak nasze relacje z definicji mojego zawodu muszą znaleźć punkt wzajemnego zrozumienia, aby doszło do progresu. Biorąc to pod uwagę - ponownie - powinnam się odnaleźć. Już pierwszego dnia doszłam do wniosku, że odczuwam monachopsis - takie subtelne, choć nieustępliwe uczucie bycia nie na swoim miejscu. Na początku myślałam, że to kwestia nawiązania lepszych kontaktów z personelem, którego w ogóle nie znałam. Może wtedy to wrażenie by przeszło. W pierwszych tygodniach pracy zrozumiałam, że monachopsis pasuje również do pacjentów. Jak bardzo musi być źle w tym miejscu, żebym tak szybko zaobserwowała, że nie pasuje ono ani chorym, ani mnie - psychiatrze? ----- Okładka wykonana w Canva.