Üniversitede, Platonik Aşkınızdan hamile kalırsanız ne olur? Küçük bir yalan, ne kadar güzel şeyler sunabilir? Peki hayatını kurtardığız adam çocuğunuzun büyükdedesi olursa nasıl hissedersiniz? O sadece kızını korumak isdedi. Zoraki ve zorlu bir evlilikte, zor bir insanla oynamak hiçte kolay olmayacaktı. "O senin baban değil, sadece evcilik oynuyoruz." "Aşk öyle bir fırtına çıkarır ki kalbinde, en yıkılmaz dediğin köprüler, duvarlar anında tuzla buz olur." "Küçük Kız, aynı sana benziyordu Murat. Eğer bu mirası istiyorsan, ve sokaklarda yaşamak istemiyorsan o kızı bu evde Gelin olarak görmek istiyorum. O kadar." KİTAPLAR BİRBİRİNDEN BAĞIMSIZDIR.

Bu adam az önce resmen ayaklarını yerden kesmişti ve Defne bunu bir kez daha yaşamayı çok istiyordu. Bu yüzden kedini sürekli adamın dudaklarına bakarken yakalıyordu. Aras derin bir nefes alarak konuştu. "Defne çok tehlikeli sularda yüzüyorsun güzelim haberin olsun. Biraz daha bana böyle bakmaya devam edersen seni tekrar öpeceğim ve bu kez bırakabileceğimi sanmıyorum." "Bırakma beni o zaman!" Defne alkolün de verdiği cesaretle konuşmaya devam etti. "Beni seveceğini söylemiştin yani hani! Beni sevebilir misin Aras?" "Severim tabi ki! Sen yeter ki iste!" Ardından yeniden öpmeye başladı Defneyi Aras. Sanki hiç bırakmayacakmışçasına öptü onu. Tüm acılarını unutturmak istercesine öptü. Teşekkür eder gibi, seni seviyorum der gibi öptü. Tutkuyla, şefkatle, sevgiyle doya doya öptü. ..... "Kalbin benim avucumda atıyor küçük kız! Artık kurtuluşun yok benden!" •••••• Defne, Aras ve Yağmurun bir aile oluşunun hikayesi.. Bırakamayışın hikayesi..

"Kaç benden, uzak dur. Ben katilim, Azrail'im. Azrail'in bir insana sunabileceği tek şey ölümdür. Bu yüzden git Beren" "Ben elindeki kandamlaları ile sevdim seni. Gözlerin kararıp, Azrail'e büründüğünde bile sevmeye devam ettim. Atmayı unutan kalbin ile kalbimi un ufak ettiğinde dahi sevdim ve sevmeye devam edeceğim. Ben sen oldum Ares. Her tarafım sen kokuyorken nasıl kaçabilirim? Nasıl gidebilirim senden?"

Hiç istemeden bir araya gelen iki insanın hikâyesi... Başrolde uzun boyu, renkli gözleri ve açık renk teniyle çok yakışıklı bir adam var fakat bu adamı özel kılan O'nun o harika fiziksel özellikleri değil. O'nu asıl özel kılan şey; merhameti, kocaman yüreği ve çelik gibi vicdanı... Hakan BALATÜRK, 29 yaşında başarılı bir avukat. Diğer yanda 1.60 boyuyla minik ama tehlikeli bir kadın, hem de çok güzel bir kadın var. Bazen bir çocuk kadar uçarı bazense tam bir yetişkin gibi ağırbaşlı... Nehir OKÇU; 21 yaşında başarısız bir üniversite öğrencisi. Öyle ki Selçuk Üniversitesi Ayakkabı Tasarımı ve Üretimi Bölümü'nde 3. yılını okuyor, her ne kadar bu bölüm iki yıllık olsa da... Birbirini hiç tanımayan bu iki insan, minicik sevimli mi sevimli bir melek olan Ayseren yüzünden hiç istemeseler de bir araya gelmek zorunda kaldılar. İşin içine mecburiyetin yanında aşk da dâhil olunca ortaya komik ama romantik bir hikâye çıktı...

KİTABIMIZ RAFLARDA, TÜM KİTAPÇILARDAN ULAŞABİLİRSİNİZ. Babasından başka hiç kimsesi olmayan bir genç kız... 28 Yaşında hapishanede mahkûm bir adam... Ya bir gün olur da genç kızın babası da o cehenneme düşerse? Bir gün olur da bu yabancıya kızını emanet etmek zorunda kalırsa? *** "Sen kimsin ya? Adını bile bilmiyorum!" Dedi genç kız sinirle yanındaki adamı süzürken. Adam cevap vermemişti. Bu genç kızı daha çok sinirlendirmişti. "Hey, adını sordum?" Adam genç kızın yüzüne bile bakmadan arabayı sürmeye devam etti. "Kurt." Diye mırıldandı, sesi oldukça soğuktu. Genç kız ürktü, bu nasıl isimdi böyle? Tanımadığı bir yabancıyla nasıl yaşayacaktı? Üstelik bu adamın bir mahkûm olması genç kızın daha çok ürkmesini sağlıyordu. Yavaşça başını cama çevirdi, korkuyordu. Babası yanında yoktu ve çok korkuyordu. Ona ihtiyacı vardı, ondan başka hiç kimsesi yoktu... BİR KARADENİZ HİKÂYESİ... *** Karadeniz Serisi'nin ilk kitabıdır... © TÜM HAKLARI ŞAHSIMA AİTTİR. HERHÂNGİ BİR KOPYALANMA DURUMUNDA YASAL İŞLEM BAŞLATILACAKTIR.

Geçmişin karanlığından kurtulmak isteyen küçük bir kız çocuğuydum sadece. Aynaya her baktığımda gördüğüm kesikler, geceleri ortaya çıkan kabuslarımla birlikte geçmişimden bana kalan yegane emanetlerimdi. Kaçak sürdürmeye çalıştığım hayatımı bir çırpıda dağıtan bir çift yeşil gözün esiri olduğumda, geleceğe dair kurduğum hayallerim bir bir yıkılırken, beni etkisi altına alan bu gözlerin beni geçmişime teslim etmemesi için elimden geleni yapacaktım. Aramızda ne nefretler ne korkular geçecekti, ne yangınlar kavuracaktı yüreklerimizi... Aşk; yaşanmışlıklarımızın arasında filiz veren bir gonca olacaktı sadece... Öfkemizden, bazen de çaresizliğimizden arta kalan zamanda, bizi bizden koruyan sığınağımız, birbirimizle savaşmayı bıraktığımızda bizi bir arada tutan olacaktı...

Karşımdaki adamın bakışları ruhsuzdu. Taş kalpli ve duygusuzdu. Hareketleri sert ve umursamazdı. Tolgay Parçak Ruhumu öldüren ve zindanına hapis eden adamın ta kendisiydi. Kapak Tasarımı: silakosay

"Kararımı verdim anne,ona yardım etmek zorundayım." "Değilsin" dedi,gözündeki yaş süzülürken. "Kendini ortaya atmayacaksın.Okul ne olacak kızım? Bir bebeği dünyaya getirecek yaşta mısın Arya Allah aşkına zamanı mı?" "Anne bebeğimi doğurduktan sonra da okuyabilirim.Anlamıyor musun tek çare buysa,onun yanında olmalıyım,onun için bunu yapmalıyım." dedim ben de onun gibi ağlarken. Harika,karşılıklı ağlaşıyorduk.18 olduğumu ve kendi kararlarımı verebileceğimi anlamıyordu.Kabul ediyorum içinde bulunduğumuz durum oldukça garipti.Ama beni anlamayı denememişti bu olaylar süresince.Gerçi ben de her zaman olduğu gibi şıp diye anneme anlatıvermiştim olanları.Önce bi huyuna git,güzelce çayını ver çorbasını içir,yardım lazım mı diye sor daha sonra haberi alıştıra alıştıra söylersin de mi ama.Yok ben bok varmış gibi kapıdan girer girmez "Anne ben anne olmaya karar verdim." diye atladim. E kadının da anında devreler yandı tabi.

Karanlık yolda yürümeye devam ediyordu genç kız. Her şeyden habersiz gidiyordu. Karşısına çıkacak zorluklara, hayatının eskisi kadar toz pembe olmayacağını fark etmeden yürüyordu. Babasının biricik prensesi, annesinin meleği. Kardeşlerin biriciği olmayacaktı. Artık onlar yoktu. Daha farkında değildir belkide? Peki bütün bunları bilseydi yine de gider miydi? Karanlığa doğru yol çizer miydi? Sevdiklerini bir daha görmeyeceğini bilseydi, yine de gider miydi? Peki ya bu yolun sonunda ölüm o'nu kıskaçların arasına alacağını bilse, yine de bu yoldan geçer miydi? ♠♤♣♧ "Seni kaybediyorum." "Sen beni çoktan kaybettin!" Dayanılmaz olan neydi? Aramızdaki uçurum mu? Belki de sen. Belki ben. Belki de AŞK.

"Lal bir gece, Sabahsız bir pençenin içinde, Bir oluvermişiz."