Kalbimin ortasında, ruhumun derinliklerinde yatan; sustuğum, gözlerimdeki yaşlara, kalbimi kanatmaya sebep olan her şeyi bağıra bağıra sayfalara döküyorum. Haydi kulak ver, göz gezdir sende herkes gibi kör olma! Ey insan, sessizliği bozma vakti. Herkes sussun, sayfalar, şiirler, satırlar konuşsun.

Büyülü sandığım aşkın bu kadar uzun süreceğini tahmin edemezdim. Bu kadar uzun süren bir aşkın gerçek olmadığını tahmin edemezdim. Kalbime bu kadar ince, hoş, naif giren bir erkeğin bu kadar gaddar olabileceğini tahmin edemezdim. Benim içimdeki uçurtmaları üfleyerek uçuran birinin bir gün uçurtmayı kaybetmekten korkmayacağını tahmin edemezdim. Ellerime dokunduğunda tenimi pamuğa dönüştürenin, ellerini kullanmadan tüm bedenimi ataşe verebileceğini tahmin edemezdim. Bilemezdim ki, Kör de değilim, sağır da, salak da. Yine de beni deli eden aşığın kalbime hainlik edeceğini Bilemezdim ki, Nerden bileyim?

Kaybolmuş hayatımın ilk ipucusu gibiydi. Onunla yavaş yavaş hayatımı bulurken aşık olmamam elde değildi. Gamzesini takip ettim. Ellerinin sıcaklığını, dudağındaki hiçbir benzetme yapamadığım has tadını ve de beni cennetle cehennemin arasında yolculuğa çıkaran sözlerini takip ettim. ''Benim ilacım olursun sanmıştım ama şimdi anlıyorum ki benim zehrimsin. En güzel zehrim.''