Ben kelimelerin her zaman insan hayatında önemli bir yere sahip olduğunu düşünüyorum. Okuduğu kitaptaki bir söz ya da bir şiirdeki mısra o insanın hayatına dokunabileceğine inanıyorum. Eğer seninde hayatında bazı şeyler yolunda gitmiyorsa ve ordan çıkmak için bir çare arıyorsan belki de umut olur bu satırlar sana:')... (Sözler bana ait değildir.) sözler#1 (12.09.2021) anlamlısözler#1 (04.10.2021) Başlama tarihi 23.07.2021✨ Bitirme tarihi 16.10.2021✨

bir yabani güvercin penceremin çivisine kanadını sürttü. kan aktı aktı. sonra mürekkebe dönüştü.

güneş battı. ya da biz kaçırdık.

"Lal bir gece, Sabahsız bir pençenin içinde, Bir oluvermişiz."

"Bir adam sevdim. Ve sonsuz bir melankolinin koynuna düşüverdim." Okyanus Kadar Mavi adlı kitabın devamıdır.

Önce kalbi kül eden yangından, Sonra küllerinden doğan ankalardan şikayetçiyim. Ne kalbimin küllerini buldum, ne de küllerimden doğan bir anka oldum. Bana bir on dokuz yaş borçlusunuz. Tek bölümlük.

Her şey bir ölümle başladı. Ölüm, nefreti takip etti. Nefret, intikamı körükledi. Ve aşk hepsini alaşağı etti. Yüksek kayalarda uçan kartal, kayanın en dibinde yaşayan küçük kıza âşık oldu. Onların aşkı, çığlık. Onların aşkı, feryat. Onların aşkı, acı. Onların aşkı, ölüm. Onların aşkı, VAVEYLA. Karanlıkta atılan her çığlık sahipsizdir. Ben senin karanlıkta attığın çığlığım. Seninleyim ama senin değilim.

Sen hiç bir kitap karakterine âşık oldun mu? O, oldu. Asıl tuhaf olan ise... Kitap karakteri de ona âşık olmuştu. "O gece bir kitapla tanıştım. Kaderime giden yolda bana rehber olacak bir kitapla." (DÜZENLENİYOR.) © Tüm Hakları Saklıdır! ©

Parmaklarım küllerinde dolaştı. Sonra birden yağmur bastırdı. Gülümsedim ve beni izledi. Sustu ve onu dinledim. Sessizliği bile güzeldi. "Çünkü Leyla, çünkü iki gözüm, yangında en son küller ölür."

"Acıdan geçemeyen kadının, acısı bitemeyen adamla; kırık dökük sevdası." Kendini bilmez bir gecede, ay tamda göğün bağrında uyuklarken başladı her şey. Kader; dizleri yaralı bir kızı, dudakları kan kokulu bir adamın koynuna sardı. Yitirdiği hafızasının ardından, hiç bilmediği bir adamın elini tuttu. Geçmişi hatırlamaya çaba gösterdiği her an kendiyle ilgili bilinmezlere daldı. Adam her an köşe başındaydı, soluğundaydı ve ne parmağındaki yüzük, ne de hatırlamadığı geçmiş bu ihtirasa mani olamadı. Oysa ki şeytanın ini, adamın köşesi kıvrılmış zihniydi. Kadın adamın cehennemiydi; saf ateşin koynu, zemheri kışın soluğu.