"Yine de bize bu gerçeği söyleyebilirsin değil mi?" Ahsen, gözlerime büyük bir ciddiyetle bakmaya başladı. O sinir bozucu alaycılığı bir anda buhar olup uçmuştu. Bakışları artık hiçbir insani duygu barındırmıyordu; sanki bize değil de boş bir duvara bakıyor gibiydi. "Gerçek," dedi ve tam o an, odadaki hava buz kesti. Derin ve boğuk bir kahkaha atmaya başladı; sesi artık bir genç kıza ait olamayacak kadar yabancıydı. Aynı zamanda tüm vücudu şiddetle titriyordu. Sarsıntıları dayanılmaz bir boyuta ulaştığında boğazında tuhaf, ürkütücü bir kızıllık belirdi. Ellerini aniden başının iki yanına kenetledi ve kan donduran, çevik bir hareketle kafasını sağa doğru çevirdi. Kendi boynunu kırmıştı. Gözlerindeki o mavi renk, saniyeler içinde koyu bir mora dönerken, boğazının derinliklerinden gelen o karanlık ses yankılandı: "Gerçeği kimse söyleyemez. Gerçek sonsuza dek bana ait." Kızın cansız bedeni bir çuval gibi yere yığıldığında, dizlerimin bağı çözüldü. Sanki ruhum bedenimden çekilmişti. Onunla aynı anda yere yığılırken boğazımdan yırtılırcasına tiz bir çığlık yükseldi. Sesim telleri yakıp geçerken, gözlerim gördüğü bu imkansız dehşeti reddediyordu. Barlas, olduğu yerde donup kalmış, gözlerini kırpmadan o korkunç manzaraya bakıyordu. Zangır zangır titrerken zihnimde tek bir cümle dönüp duruyordu: Boka batmıştık, hem de boğazımıza kadar.

Gizem/Gerilim #1 Yirminci yaş gününün sabahında, ardında hiçbir iz bırakmadan kaybolan bir genç kız, Azra... Onu bulmayı giderek takıntı haline getiren, polis teşkilatının gördüğü en yetenekli komiserlerinden Atakan... İlk anda basit bir kayıp vakası olarak kayıtlara geçen olayın ardında, tarihin en karanlık sırlarından birine açılan kapının olması mümkün mü? Günümüz İstanbul'unda başlayan olayların uzandığı yerler, genç komiserin bu kapıyı aralamasına yetecek mi?