~ Bir kadın vardı. Gökyüzünün sahiplendiği tüm uçurtmaların uçlarını saçlarına bağlamıştı. Saçlarını ise keskin bir makas darbesiyle yok etmişti. Artık uçurtmalar özgürdü. Artık gökyüzü neşesine kavuşmuştu. İçi harabelerle dolmuştu kadının. Nefes aldı. Yüreğine ölümün sızısı battı. Sustu. ~ Bir adam vardı. Gökkuşağındaki tüm renkleri siyaha boyamıştı. Samimiyetsiz gökkuşakları yerine samimi siyahları sevmeyi tercih etti. Puslu gözlerini geleceğin kör noktasına dikti ve belirsizlik içinde sürüklenmeye devam etti. Nabzı atsa bile yüreği katıydı. Susması gerekiyordu. Susmadı. ~