Bilirsiniz işte, bazı insanlar farklıdır, mesela her kız narin ve kırılgan olmayabilir, ya da her erkek sert mizaçlı ve odun değildir. Bunun erkek ya da kadın olmakla bir ilgisi yoktur aslında, duyguların ilgisi olan tek şey insan olmaktır. Ve bazı duygular, yarım olan bir insanı tamamlamak için verilmiştir bize. Aklınızdaki erkek ve kadına dair bütün tabuları yıkan bir hikayeyle buradayım ;)

Kod Adı Aşk'tı. O Vural Karalı idi. Oyunlar adının bir parçası olmuştu. Bu sefer Cüneyt karakteriyle, genç bir kızın kalbini çalacaktı. Sahtekarlıkla, kandıracağı kurbanı Derin Erbay saf güzelliğiyle onu cezbecek ve yasakların son raddesine getirecekti. Vurak Karalı herşeye inat bir yasağı çiğneme kararındaydı. Ya onunla sevişecekti ya sevişecekti! Yalnız o yasağı çiğnediği an, belki ikisi de ölecekti. Bu oyunda tutkuyu yok edecekti, etmeliydi. Aksi taktirde Derin Erbay mezara bir çiçek misali gömülecekti.

Kiralık Aşk Bildiğin herşey göründüğü gibi değilse... Tam her şey bitti dediği anda kapısını çalan mucizeye hayır diyemeyen Defne, 6 aylık bir aşk oyunu teklifini kabul eder. Buna göre, ülkenin en başarılı iş adamlarından biri olan Ömer ile evlenmek zorundadır. Bu yoldaki en büyük yardımcısı ise gerçek arkadaşlarıdır. Bu korkunç karmaşada, hayatın en gerçek sorularından biriyle yüzleşir Defne: Aşkımızı biz mi seçeriz, yoksa o mu bizi seçer?

Aşk ‘’Ayşegül….’’ Sesin tanıdık tınısı kalbimden ciğerlerime kadar tüm vücudumu yaktı… Doğru değildi… Bana dönmemişti… Beklemiştim… Sadece beklemiştim… Şimdi tamda tekrar yeni bir hayata başlayacağım gün… buradaydı… Yanımda duran adama baktım. Yalvaran gözleriyle ‘yapma ‘ diyordu. ‘’Gül Ayşem…’’ Bir kez daha duydum sesini… Yapamazdım…O imzayı atarsam ben olamazdım bir daha… Arkamı döndüm,eteklerini topladığım gelinliğimle ona doğru koşmaya başladım. Umrumda değildi , umrumda olmayacaktı artık başkaları… Hızla koşup kollarına atladım. Göğsüne daha fazla sıkıştırdı beni,öptü ,kokladı… ‘’ Koş…’’ Arkamızdan yağan kurşunlara inat koşuyorduk… Nereye olduğu önemli değildi. Nasıl olduğu da önemli değildi… ‘’Aşk…’’ ‘’Gül Ayşem…’’ Hikayemiz yeni mi başlıyordu yoksa kaldığı yerden mi devam edecekti bilmiyordum… O yanımdaydı… O benimdi… Başka hiçbir şeye ihtiyacımız yoktu. Bindiğimiz arabanın uzaklaşmasıyla arkama baktım… Geride bıraktıklarıma… Hüzünlü bir bakış değildi. Üzgün hiç değildim ama bundan sonra hep eksik kalacaktım.. Belkide fazla…. ‘’Selim…’’ ‘’Söyle Gül Ayşem..’’ ‘’Beni hep seveceksin değil mi ?’’ ‘’Seni sadece sevmeyeceğim hazan gülüm ,seni her gün yeniden seveceğim …’’