Oneshot Praca ze starego Moim Piórem. Oboje się zmienili. Kiedyś nic by ich nie rozdzieliło. Teraz pomiędzy nimi stoi cienka warstwa szkła, którego nie potrafią stłuc.

Mam na imię Elliot i wiem, że jestem tylko bohaterem opowiadania. Wiem, że w rzeczywistości nie istnieję, a wszystko wokół to czysta fikcja. Problem w tym, że z mojej perspektywy wcale tak to nie wygląda.

Laureat Nagród Wattys 2016 w kategorii Lekkie Pióro! Rilla w żadnym aspekcie nie czuje się wybranką, ale starożytna wyrocznia ma na ten temat inne zdanie. Sesja? Egzaminy? A co powiecie na walkę ze smokiem?

Pewnie jesteście tu po to żeby dowiedzieć się jak łatwo i szybko się wybić na Wattpadzie. Hmm... Otóż nie. Jest to książka jak się (nie) wybić, czyli tylko i wyłącznie w celach humorystycznych, ale poczekaj, nie wyłączaj jeszcze. Teraz zapewne cię zasmuciłam tą informacją, że nie dowiesz się co zrobić żeby więcej osób czytało twoje książki. Nie przejmuj się. Początki są trudne. Jeśli jeszcze tu jesteś zajrzyj do tej książki, a może uda mi się poprawić twój humor. ZAPRASZAM BARDZO SERDECZNIE! :) UWAGA! DUŻO PRZEKLEŃSTW! Książka ukończona jakoś w 2016 Czasami coś poprawiam

Praca konkursowa.

Nieśmiertelny i niezwyciężony podróżnik o nadprzyrodzonych umiejętnościach wraz ze swoim drogocennym statkiem oraz zaprzyjaźnioną instancją sztucznej inteligencji na jednej z planet Imperium Ziemskiego natykają się niewypowiedzianą grozę, która może zagrozić istnieniu całej planety oraz wszystkich jej mieszkańców. Wiekowy podróżnik postanawia przerwać swoją samotnię, by wraz z nowo poznanymi przyjaciółmi powstrzymać to, co wydawało się nieuniknione. Od jego decyzji będzie zależał los całej kolonii.

W co wierzysz? W zbawienie? Reinkarnację? Potępienie? On wierzył tylko w swoją siłę... to znaczy, kiedy jeszcze pamiętał, kim był. Kiedy jeszcze pamiętał, kiedy był. Zanim, z nieznanemu mu powodu, stał się Złodziejem Ciał. Otwieram oczy... Raz za razem. Chciałbym, żeby to był ostatni... okładka wykonana przez @jennhills

Zastanawiałeś się kiedyś, co by było, gdyby na świecie zabrakło kobiet? Gdyby w codzienną rutynę nagle wdarł się chaos? Ja nie muszę. Jestem jedną z niewielu, które przeżyły. Jeszcze niedawno wszystkim żyło się normalnie. Teraz ostatnie kobiety muszą walczyć o przetrwanie. Kilka lat temu stało się coś, co nie zostało do końca wyjaśnione. Coś, co sprawiło, że kobiety zaczęły umierać, a dziewczynki w ogóle przestały się rodzić. Ledwie pamiętam tamto życie. Byłam za młoda, żeby pamiętać. Mam osiemnaście lat i tak jak inne muszę się ukrywać. Ale masowe gwałty i możliwość zapadnięcia na nieznaną śmiertelną chorobę to nie jedyne czyhające na nas niebezpieczeństwa. Jest coś jeszcze. Coś o wiele gorszego.

Rok 1093 po wydarzeniu tak ważnym, że zaczęto po nim liczyć lata. Ludzie już dawno skolonizowali Księżyc i Marsa, trwa proces oczyszczania Ziemi i zasiedlania Wenus. Zakazano budowy maszyn samoświadomych. Przewidywana długość życia wydłużyła się trzykrotnie. Ludzie nie rozmnażają się już płciowo. "Urodzić się" to już tylko zgrabna metafora. A ja urodziłam się na farmie dzieci. __________________________ Rozdziały dodawane co tydzień, w weekendy. #57 Science-Fiction - 10.02.2017 #18 - 12.02.2017 #13 - 14.02.2017 #5 - 02.03.2017 #3 - 06.03.2017 #2 - 29.05.2017 - *-*