Hikaye Hep Seni Bekledim hikayesi bitince başlayacaktır. Benim Küçük Gelinim ve Göremediğim Sen kitabından tanıdığınız Asude ve Sedat'ın kızı Melek'in hikayesidir. Umarım hikayemi seversiniz. Ben heyecanla yazmaya başladım. Umarım sizde severek okursunuz.

KARA DUVAK hikayesindeki Gökçe ve Vedat'ın hikâyesi...

Töre ne küçük ne büyük dinler. Olumdür diğer adı yok olmaktır. Nefes almamaktadır. Bilmediğin bedende can vermektir. Daha 19 yaşında kan bedeli verildim azizoglu konağına Hazar azizoğluna. Bakalım bu dar midyat sokaklarinda azizoğlu Konağı'nda neler yaşayıp neler gorecegim. ve kapak fotografını hazırlayan yılladır arkadaşım olan beni yanlız bırakmayan baharyeli'ne çok ama çok teşekkür ediyorum.

Babası tarafından kabullenilmeyen,baba şefkatinden mahrum,baba-kız ilişkisini yaşayamamış,babasına özgürce sarılamayan,hayatı boyunca dışlanmış,25 yaşında genç bir psikolog,Defne Dost. Öfke problemi yaşayan,sinirlerine hakim olamayan,ailesini kaybetmiş,27 yaşında genç bir mühendis,Arda Kırla. Bu iki gencin hayatlarının kesiştiği karşılaşma,evliliklerinin meyvesi olan bebekleri doğduğunda aldıkları tehditler,bunca zorluk atlatmışken bebekle beraber doğan yeni zorluklar,mecburiyetler,hayatlarını değiştiren kumar... Güneş ile Bulut'un hikayesi.

İç sesiyle başı belada olan bir kızın ilk aşk yolculuğundan hiç unutulamayacak olana doğru gitmesini anlatan bir hikaye, Seranın hikayesi bu. ****** birisi kalbine geldi; birisi aklını çeldi; diğeri ruhunu deldi ve o hiç pes etmedi. ****** Birisi acı komik, birisi muhteşem komik, birisi de ölümüne romantik Kapak tasarımı @phshavva 'ya aittir. Bu guzel tasarım için, daha doğrusu kitabımı düşünüp yaptığı için teşekkür ederim.

Çocuk muydum? Belki biraz. Bu beni kötü mü yapardı? Hayır, hiç sanmıyorum. Olgunluk gereken yerde olmalıydı, bugünlerde herkesin üstünde taşıdığı şekilde değil. Çünkü olgun olduğunu iddia eden insanlar bir avuç özentiden ibaretti. Saf mıydım? Belki biraz. Bu beni tehlikeye sokar mıydı? Evet, bazen. Ama bu kötü bir şey değildi. Ben insanlara güvenmeyi seviyordum. Sonunda kalbimi kırıyorlardı, güvenimi hiçe çıkarıyorlardı kabul, ama ben güvenmeyi seviyordum. Güvenmediğin bir insana samimi olamazsın. Etrafına duvarlar ören insanlar güçlü olduklarını, hiçbir şeyin onları yıkamayacağını sanıyorlar. Yanılıyorlar. Ben sıradan bir kızdım. Ne herhangi bir yetenek üzerinde kendimi geliştirmiş ve parlamıştım ne de aşırı zekiydim. Çalışkandım, sorumluluklarımı bilirdim. Kendimi tanır, az olanla yetinirdim. Bazen Polyanna'nın pembe gözlüklerini ödünç alır öyle bakardım dünyaya. Benim dünyam bana her zaman yeterli gelmişti. Mutluydum, elimdekiler bana yeterdi. Yanıldığımı ise dört mevsim ardında anlamıştım. Elimdekileri doğru seçememiş, yanlış insanlara güvenmiştim. Çocuk gibi davranmak yerine olgun olacağım noktayı şaşırmıştım. Pembe gözlükleri kırmış, agresif olmuştum. Dört mevsimde arkadaş dümeninin beni nasıl farklı yöne sürüklediğini anladım. Şimdi ise hayatı yaşayanlardanım. Hala eskisi gibiyim aslında, ama her birinden azaltmıştım. Daha az çocuk, daha az saf, daha az arkadaş. Ve içinde olduğum gerçek dünyaya çıplak gözle bakmak... Bu iyi olandı. Doğru olan ve mutlu eden...