Uçurumun köhne yerinde kendine sır bellediği olayın onu çıkmaza soktuğu bir adam ile annesinin ölümüyle kendisini girdabın içinde bulan bir kızın hikâyesi.... | Siz hiç iki rengin cümbüşüne vuruldunuz mu ? Mavinin ve yeşilin tonlarına, hissettirdiklerine... Onlar vuruldu. Biri rengin ihtişamına, diğeri ihtişamın ihtirasına. Siz hiç uçurumun izbe boşluğundan kıyıya vuran dalgalardaki maviye vuruldunuz mu ? Ya da, Karanlığın ininde bile belli olan yemyeşil bir ormanın asilliğine ? Onlar vuruldu. Onlar uçuruma savruldu. Ve onlar sonsuzluğa kavuştu... | "Seninle mükemmeli oynayacağız." Genç Kurgu | 43 NOT: İlk çalışmam arkadaşlar. Bölümler sizi sıkacak kadar uzun değil ama uzun bölüm isterseniz de bana bildirebilirsiniz. Belirtmek istediğim diğer not ise karakterlerimin ağzından yazıyorum. Tek bir kişi ağzından değil. Merak etmeyin çok abartmıyorum. NOT: Bazı bölümleri birleştirdiğim için kitap oyumuz çok az bu yüzden okuduktan sonra lütfen ama lütfen oylayın.

Donuk gözlerini ucunda durduğu uçurumdan çekti. Bakışları beni bulduğunda gözlerindeki acı ifadenin ne kadar can yaktığını hissedebiliyordum. "Ve ben o gün..." durakladı. Kelimeler boğazına diziliyor, nefes almasını engelliyordu. "Ben o gün annemin tavanda sallanan cesedini izledim... "

Koca sema, diz çöktü gözlerine. Ay bembeyaz parlak tenin yanında soluk kaldı, yıldızlar gökyüzü kadar karanlık olan saçlara meydan okudu. Bulutlar ağladı, yağmur selam verdi kanlı ellere. Kalplere sis çöktü, güller boyun büktü üzerinden çıkmayan kan kokusuna. Ve dinledi toprak sözlerini. "Saçların kadar uzun ve güzel olsun ömrün Küçük Yalancı." Dedi adam, ama kesti kadının saçlarını kendi elleriyle, kıydı sevdiğinin ömrüne. "Hiçbir yere gitmeyeceğim sevgilim..." Dedi kadın, ama tutmadı sözünü, kıydı sevdiğinin aşkına. Sevdiği kadınları bir bir kaybeden acımasız katil, Akın Korel. Sevgiden yoksun kurak bir kalp ve o kalpte açan beyaz bir papatya. Kendi döktüğü göz yaşlarıyla büyüdü, getirdi baharı. Kimse fark etmedi onu. Güllere ulaşılmak isteyenlerce ezildi, yine döktü göz yaşlarını. Adam fark etti solan papatyayı, aldı ellerine. Ama öldü beyaz papatya. Muhteşem bir koku sardı etrafı. Ölü bir çiçek hiç böyle güzel kokar mıydı? Yaşadığını sandı, sevindi adam. Ama bilmiyordu papatyaların ölünce koktuğunu. Öğrendiğinde ise artık çok geçti...