DilaMeydan
Kalbin kırıla kırıla yontulacağını sanan adamlar var kalplerimizde.
Gözyaşımızı içimize akıtmaktan dalgalanan duygularımız dibe sürüklüyor bizi.
Bir insan mutsuz olmak için uğraşır mı bu kadar?
Mutsuz olacağımızı bile bile sevmeyi bırakamaz olduk bu aralar
Her gün daha iyiye gittiğini düşünen bir hasta gibi umut doluyuz
Her gün ölüme bir adım daha attığımızı bilmeden.
Dikiş tutmayan yaralar var şimdi sol yanımızda
Kabuk bağlayamayacak kadar uzak birbirine bu iki parça
Ne bir doktor ne bir merhem
Hiçbir şeyin karı yok artık içimizdeki sesleri bastırmaya.
Her geçen gün artan sevgimiz kanatıyor yaralarımızı şimdi
Söküp atılmayacak kadar derine işlemiş
Üstünü örtemeyecek kadar üşümüş tüm düşüncelerimiz
Titreyen saç uçlarımız kadar kırgınız ya şimdi
Ya kaçacağız kendimizden
Ya ölmeyi bekleyeceğiz kanayan yaralarımızla
İlaçlara alerjisi olan bir hasta kadar çaresiz
Sevilmeyi öğrenmeden hep sevmiş bir aşık kadar umutsuz
Yolun sonunu merak edip uyuyakalan yolcu kadar sabırsızız şimdi