"Beni kendi inşa ettiğim o korkunç okullardan alıyor, uyuz Sokrates gibi sorular sorup konuşturuyor, sistemimdeki tüm karanlığı kendi kendime anlamamı sağlıyorsun." Gülümseyerek yanağını hafifçe okşarken gözlerim yanıyordu. "O itaatkâr karanlığın yanında senin ışıklarının kâfirlik olduğunu söylediğimde bana enfes resimler gösteriyor, aklımı alıyor; bir sahneye çıkartıyor ve kalbimi veriyorsun." Normalde kabul etmeyeceğim kadar yoğun duygular çenemin hafifçe titremesine sebep olurken onun dudakları hafifçe aralanmış, gözleri tamamen bana teslim olmuş bir vaziyette yüzümü izliyordu. "Omuzlarımda olduğunu bile unuttuğum o korkunç yükü çekip alıyorsun..." İç çekerek saçlarını bir kez daha okşadım. "Ama sistemim o karanlığa o kadar alışık ki yalnızca ışık değil, savaşma arzusu da getiriyorsun. Karşıtlıklar... Ortaya çıkarıyorsun. İçimde cadıları yakıyorlar, fikirleri suçluyorlar, çiçekleri izinsiz açtılar diye susuz bırakıyorlar... Yine de başımı döndürüyorsun, beni aydınlatıyorsun, elimden tutuyorsun ve aslında benim bahara ihtiyacım olmadığını, tek başıma baharı getirebileceğimi söylüyorsun. Sen geldiğinde gülümsemek istiyorum." Kısa bir an göz göze kaldık, yutkundum. "Anlıyorsun değil mi?" derken bir sarhoştan ziyade çaresiz bir divane gibiydim. Cevap olarak hafifçe yutkundu, elleri belime yerleşti. Sanki bu bir fitilmiş gibi ona doğru daha da yaklaştım, burnum yanağında bir çizgi çizerek sürtünürken derin bir iç çektim. Nefesi durdu. Sonra ellerimi yüzünden çekerek birini omzuna, öbürünü göğsüne yerleştirdim ve gözlerim yüzündeki en sevdiğim noktaya indi. Ne olduğunu bile anlayamadı, dudaklarım sus çizgisine yaslandı. "Benim rönesansım." Mart 2020 GENÇ YETİŞKİN

"99 tane sarı balon uçuracağız gökyüzüne iyileştiğin gün." Küçük kız, gözüne gelen gün ışığını minik elleriyle engellemeye çalışırken başını çevirip yanında duran masum yüze baktı. "Neden 99 tane?" diye sordu anlam veremeyerek. Çocuk, küçük parmaklarının hepsini açıp on sayısını gösterdikten sonra gülümsedi. "Çünkü en mükemmel sayı 10 olarak kabul edilir ve ben mükemmel şeylerden hoşlanmam." deyip serçe parmağını avucuna kapatarak dokuz yaptı. "O zaman, neden 9 tane değil de 99 tane?" "Çünkü 9 tanesi sevincimizi anlatmaya yetmez." Birbirlerine bakıp tebessüm ettiler. Küçük kızın karşısında duran bu kişi, minik bir çocuğun yüreğinden çok daha fazlasını taşıyordu. Sakince serçe parmağını büküp çocuğa doğru uzattı. "Söz mü?" Küçük çocuk da onun yaptığı gibi serçe parmağını büküp kızın parmağıyla buluşturdu parmağını. "Söz, hem de güneş sözü." • mayıs 2020 | madamyazar •kapak | sevgisizcesevdi•

Her ayın belirli bir günü bir olup rezil pijamalarla sokaklarda âdeta birer manken edasıyla yürüyen, gerçekliği reddeden, birbirinden farklı bi' arkadaş grubu ele alalım. Doğuştan kaybeden Yusuf Hüseyin ve çok sevgili tarikatı, kötülüğün ücra köşelere sürüklediği insanları kıyıya çıkarmaya ve onları evine atacak olan gemiyi beklemeye karar verirler. Lâkin yöntemleri biraz... Farklı? Ve bazı iyilikler için, kötü anılmaya değer. *küfür, dolandırıcılık ve bol bol kahkaha içerir.*

SEVENTEEN

" Günaydın baba~ Hadi uyan " Küçük kız babasının yatağının üzerine çıkmış zıplayarak babasını uyandırmaya çalışıyordu. Genç adam daha fazla dayanamadığından sinirli bir şekilde gözlerini açmış ve yatakta doğrularak , yatağının üzerinde zıplayan küçük çocuğun sert bir şekilde omuzlarından tutmuş ve sarsarak hırpalamıştı. " SANA KAÇ KERE DİYECEĞİM ODAMA GİRME DİYE! KAÇ KERE DİYECEĞİM YATAĞIMDA ZIPLAMA DİYE! " Genç adam , gözü dönmüş bir şekilde küçük kızı hırpalarken , küçük kızın çoktan gözlerinden yaşlar süzülmeye başlamış ve korku dolu bakışları ile babasına bakıyordu. Aşağıda televizyon izleyen genç adamın arkadaşı sesleri duymasıyla koşarak odaya gelmiş ve genç adamın elinden küçük çocuğu hızlıca almış ve ufak bedeni kucağına alarak kollarının arasına almıştı. " Yapma Taehyung , çocuğa böyle davranma. Onun bir suçu yok.. EunJi'nin ölümünde onun bir suçu yok..." Tüm hakları benim masum görünen ama masumlukla alakası olmayan bir yerlerimde saklı.