Kyungsoo içine kapanık biriydi . İçine konuşurdu . Kendi içinde yaşardı . Düşüncelerinde ve hayallerinde ... Bir gün o çok heveslendiği bilmediğin bir numaraya mesaj at olayını denemek istedi. Çünkü karanlık onu boğuyordu . Biri onunla konuşmayı kabul etti . Yalanlar söyledi ona . Beyaz yalanlar . Jongin de yalan söyledi . Beyaz yalanlar ... ama yalanın rengi olmazdı . Yalan yalandı sonuşta ve kim bilebilirdi ki yalanları aslında kendileriydi .

21 yaşındaki Kang Minah için 1 hafta sonra ölecek denilmişti, uygun bir donör bulunmazsa ismi kore nüfusundan sonsuza dek silinicekti. Ama bir mucize sonucu kendi ile aynı yaşta sağlıklı bir oğlanın, Kim Jongin'in, kalbi sayesinde hayata tutunmayı başardı. Bu kız her gece kurtarıcısına dua ederken 3. ayın sonunda sadece onun olduğu rüyalar görmeye başladı. Kim Jongin ona gülüyordu, gözyaşlarıyla onu ağlatıyordu... Ama Minah bunu seviyordu, bir şekilde o çocuğu anılarda da olsa yaşatmayı seviyordu. Ameliyattan sonraki 6. ay da herşey daha da karışmıştı, artık onu görebiliyordu... *Kim Jongin, bana kalbini veren adam, dünyada ondan geriye kalan tek şeye tutunarak iki evren arasına sıkışmıştı* supernaturel~

"Bazı hikayeler hiç anlatılmamak içindir. Bazı cümleler hiç tamamlanmamak için... Bazı insanlar ise bütün bu eksikliklerin aksine sonsuza kadar var olmak için. Do Kyungsoo, yitip gitmiş hikayene, asla bitirmeme izin vermediğim cümlelerime rağmen sen de onlardan birisin. Bu yüzden bugün de anılarımın arasında kaybolup sana geldim. Kyungsoo, seni hep sevdim." -Wu Yifan.

Hayır, o asosyal değil, yalnızca konuşmuyor. Sadece susuyor ve öylece oturuyor. O görkemli dudaklarını aralamasına dahi gerek yok aslında. Çünkü benimle konuşuyor. Gözleri... Dili kendini herkese karşı kilitlese de, gözleri benimle konuşuyor. Farkındayım. O beni biliyor. [One Shot]