Yağmurda karşılaşan iki insanın hayat hikayesini anlatıyor.

Yol Arkadaşım'dan tanıdığımız Dilek ve İlker'in kısa hikayesidir. Okumak için önce Yol Arkadaşım'ı okumanız gerekmez. Kapakta kullanılan çizim Pascal Campion'a aittir. Illustration Credit: Pascal Campion

Benimsin... Giriş... Sevgi neydi? Evet hepimizin aklına gelen o meşhur replik... Sevgi iyilikti, dostluktu. Sevgi emekti... Esas adamımız Alex gecen hafta sırf bu yuzden yerleşmişti İstanbul'a.. Kaybetmenin ne demek oldugunu bilmeyen bir adam için Aydan'ın hayatından çıkması 'eski yaşantısına dönmesini' demekti ve genç adam bunu zevkle karşıladı. Aydan'dan ve istemediği evlilikten 'sonunda kurtulduğu' düşüşüncesiyle içi huzurla doldu. Yada öyle gibiydi. Ama o'nu her şeyde, her yerde, her seste, her kokuda, her... -bu liste uzar giderdi- ondan bir iz görene kadar. En kötüsü de her baktığı yüzün, Aydan'ın olmasını istediğini fark ettiği andı... Yaptığı yanlışı cok gec farkına varsa bile artık ne istediğini biliyordu, bunun icin savaşacak ve Aydan'a bunu -zorla olsada- kanıtlayacaktı. ... Aydan bir haftada beşinci defa aynı yerde beklediğini belirten mesajı okudu. Kontağa yerleştirdiği anahtarı çevirdi. Araba viteste olduğu için öne atılınca kendine geldi. Sakince arabasının debriyajına bastı yeniden kontağı çevirdi ve hareket etti. Yollar su gibi akıp giderken geldiği yer Alex'in beklediği çay bahçesiydi. Kendi arabanın içinde, tam karşısında arkası dönük oturan Alex çay bahçesindeki masada, saatlece öylece oturdular... Aydan sevdiğine bakarken kararsızdı. Onu ilk, gazete ve dergilerde hakkında çıkan çapkınlık dedikodularını takip ederken beğenmiş gün gün bu beğentisi çoğalarak içinde ona doğru akıp giden nehire dönüşmüştü. Ve Yüce Yaradan onun sessini duyup bir mucize yarattı. Bu mucizenin sonu mutluluk ola bilirdi! Eğer tam hayallerinin düğününü yaparken, sürpriz kardeş (Hale) gelip herşeyi mahvetmeseydi... Yada Hale Alex'in gerçek yüzünü görmesini mi sağlamıştı..? Ve yeni bir masal yazmaya başlanır... Aslzden tarafından.

Asya'nın okul hayatında başına gelenler, Asya ve arkadaşları, aşk hayatı?, ailesi ve daha birçok şey. |Bir Genç Kızın Günlüğü| Yazar: Aleyna A. Başlangıç Tarihi: 31 Temmuz Pazar 2016

©Tüm hakları saklıdır. Biz o yasak elmanın, iki yarısından bir tam yapan elmaydık. İşte o yasak elma bizdik...🍎 Her zorluğu, komediyi, aksiyonu, heyecanı, mutluluğu ve en önemlisi özellikle de tutkuyu görebileceğiniz bir kitaba başlıyorsunuz öncelikle. Aşk ve tutkunun birleşimiyle oluşan şehvete yenik düşen duyguların yoğun olduğu bu bölümlerde sizlere şimdiden iyi okumalar diliyor, yorum ve oylarınızın ne kadar önemli olduğunu hatırlatarak burada sonlandırıyorum... [ -Mutluluk bir gün bize de gelir mi? Diye büyük bir umutla sordum karşımda beni pür dikkatle dinleyen doktora. Sahi, bütün bu olanlar ne zaman bitecekti, ne zaman son bulacaktı? Her şeyi bir kenara bırakmış, artık sadece mutluluğun geleceği günü bekliyordum köşemde. O gün gelecek diye kendimi avutuyordum hep. Gelecek elbet bir gün, biliyorum ki o mutluluk bana da gelecek...] Yeniden aranıza katılmaktan büyük mutluluk duyar, desteklerinizi her zaman beklerim... Yazarınızdan Sevgilerle; 🥰

Bu kitapta hoşuma giden bikaç kısa filmi derliycem. Inşallah beğenirsiniz

Az önce aldığı telefon sonrası çığlık çığlığa yerleri yumrukluyordu Defne.Saçlarını yoluyor avazı çıktığı kadar bağırıyordu.Öylesine isyan ediyordu ki;herşey onun için sanki bitivermişti o anda.Yaşama sevinci,mutluluk,umut..herşey.. "Neden " diye haykırırken daha fazla dayanamamış ve yığılmıştı olduğu yere.Gözleri yavaş yavaş kapanmıştı.Havadaki eli boş çuval gibi bir anda yere düşerken yüzündeki acının tarifi yoktu .Gözünde ki gözyaşının son damlası burnunun üzerinden akıp halıya damlarken ölüm korkusuyla bezenmiş olan vücudu hareketsiz hale gelmişti.Peki neydi onu bu hale getiren. Bu güzellik abidesinin gözyaşlarının sebebi neydi ?? Evet. .Aşk tesadüfleri severdi belki ama. . Bir tesadüfle başlayan bir aşktan ne beklenebilirdi ki . Mutlulukta bir yere kadardı lakin bu kadarını onlar bile beklemiyorlardı canları daha ne kadar yanabilirdi. Aşkın acıyla harmanlandığı bir hikaye...

Annesinin ölümünden sonra geçip giden yıllar dermanı olmamıştı ona olan özleminin. Aksine kat kat artmıştı bu özlem. Babası hayata küsmüşken karşısına bir kadın çıkmıştı ve şimdi de bu kadın vardı uğraşmak zorunda olduğu. Nihayet evden ayrılma günü gelip çatmıştı. Artık özgürdü. Ailesinden kimsenin olmadığı bir yerde tek başına özgürce dilediği gibi yaşayacaktı artık. Fakat bitecek miydi dertleri? Yoksa başka dertler mi eklenecekti üstüne, huzuru bulmak için çıktığı bu yolda bir de aşk belası mı saracaktı yüreğini; olsun acıya alışmıştı artık. Belki de bir parçası olmuştu. Sevmeye başlamıştı acıyı. Hem sevmeseydi katlanır mıydı? Peki ya acıyı sevmek olur muydu?

Korku, gerilim ve heyecan arayanlar... Okurken tüylerinizin ürpermesini ister misiniz ? Korkularınızı bir kenara bırakın ve cesaretiniz varsa okuyun ! Dikkat ► Gece evde yalnızken bu hikayeleri okumayın... Hikayelerin bir kısmı çeviri bir kısmı ise bizim yazdığımız hikayelerden oluşuyor ve çeviriler bize aittir.

Ölüm düşüncesi izliyor beni. Gece gündüz kendimi öldürmeyi düşünüyorum . Belli bir nedeni yok . Yaşansada olur Yaşanmasada.