"Εχω δει βαθμους στο πρωτο τετραμηνο να πεφτουν πιο ευκολα απο εσενα σε αγορι" "YOU SON OF A--" Aka How To Be #sexy Aka htb#s Aka dksbsjsjjsnskamis #Astem Highest; #1 in Teen Fiction

Λουκάς: Να σας πω τη γνώμη μου για τον Λουκά; Είναι απαίσιος, εντελώς απαίσιος!! Τώρα καταλαβαίνω γιατί όλοι τον αποκαλούν Δαίμονα! Μόνο την εμφάνιση έχει τίποτα παραπάνω. Τον μισώ ή μάλλον τον απεχθάνομαι! Μακάρι να μην τον είχα γνωρίσει ποτέ μου! Σωτήρης: Αχ ο Σωτήρης! Είναι ένας Πρίγκιπας πάνω σε άσπρο άλογο. Τόσο τρυφερός και γλυκός! Είναι ο ήρωάς μου ή μάλλον ο φύλακας άγγελος μου! Ακόμα να καταλάβω πως γίνεται να βρίσκεται πάντα στο κατάλληλο μέρος την κατάλληλη στιγμή. Μάλλον τη δάγκωσα τη λαμαρίνα... για τα καλά! Μπορείτε να δείτε περισσότερα στην περίληψη! :D Μακάρι να το αγαπήσετε με την ίδια ποσότητα αγάπης που δίνω κι εγώ όταν το γράφω! <3 •Ρομαντικό • Μυστήριο • Υπερφυσικό • Φαντασίας •Θρίλερ \\Don't copy please^^

Όταν σήκωσε το τηλέφωνο και άκουσε την φωνή του πατέρα της, δεν πίστευε στα αυτιά της. Μετά από τέσσερα χρόνια εξαφανισμένος από την ζωη της Μέιρα, την προσκαλεί στο σπιτι του να περάσουν τις καλοκαιρινές τους διακοπές μαζί με την "καινούργια" του οικογένεια. Την "νέα" γυναίκα του, τον "νέο" γιο του. Δεν κράτησε τίποτα "παλιό". Αυτή η πρόταση ακουγόταν σαν τον χειρότερο εφιάλτη της. Πλέον ήταν σίγουρη πως το καλοκαίρι της δεν μπορούσε να γίνει χειρότερο μέχρι που... Τους είδε. Τα διαπεραστικά πράσινα μάτια τους θόλωσαν τις σκέψεις της. Ο εξ'αγχιστείας αδερφός της και ο κολλητός του ήταν η αιτία για τους μεγαλύτερους μπελάδες της Μέιρα. Δεν σκεφτόταν καθαρά. Που να ήξερε πως δύο ζευγάρια πράσινα μάτια θα ήταν το μεγαλύτερο λάθος της. Την είχαν προειδοποιήσει πως έπρεπε να μείνει μακριά τους πριν γίνει κάτι κακό. Επέμενε πως μπορούσε να διαχειριστεί ανθρώπους "σαν αυτούς". Τελικά είχε άδικο. Κανείς δεν έπρεπε να πλησιάζει ανθρώπους σαν τον Ντύλαν και τον Μπράις.

"Θέλεις τον Αλέξανδρο σωστά;" Απορώ τι στο καλό σκεφτόμουν όταν του το είπα... "Ναι;" "Πρέπει να μάθεις τον δικό του κανόνα Εύη..." Με κοιτάει στα μάτια. Κατευθείαν προδίδομαι ότι δεν έχω ιδέα για κανόνες. "Τι σόι κανόνες δηλαδή έχουν τα αγόρια;" Προσπαθώ να του δείξω ότι είμαι αδιάφορη όμως το μόνο που καταφέρνω είναι να ξαπλώσω άβολα στο τραπέζι και να φανώ σαν καμία ηλίθια που δεν ξέρει να στέκεται. Έγινα επισήμως ρεζίλι. "Απλά πρέπει να μάθεις ποιο είναι το στυλ του στις γυναίκες και να δεις άμα ταιριάζετε. Αν ναι τότε θα καταλάβεις και τους κανόνες του, τι του άρεσει, τι όχι... αυτό είναι όλο." Και γιατι δεν το ήξερα πιο μπροστά αυτο; ΑΦΟΥ ΔΕΝ ΕΧΕΙΣ ΙΔΕΑ ΑΠΟ ΑΓΟΡΙΑ ΒΡΕ ΗΛΙΘΙΑ υπενθυμίζω στον εαυτό μου μία ακόμη φορά και επανέρχομαι στην πραγματικότητα. "Και ο δικός σου δηλαδή ποιος ειναι;" Τον ρωτάω αφού είναι το μόνο αγόρι με το οποίο μιλάω και με τον μόνο που έχω κάποια σχέση κάπως... πιο καλή; Αχ θεέ μου που με φτάνει η κατάντια μου! "Πολύ γρήγορα δεν προχωράς μικρή;" Σηκώνει το φρύδι του και έρχεται κοντά μου, πολύ, πολύ ΠΟΛΥ κοντά μου μέχρι να πνιχτώ από τα σάλια μου. Τώρα μπορώ να πεθάνω.

Όταν ο θάνατος, είναι το μόνο προβλεπόμενο πράγμα στην ζωή των ανθρώπων, όλα τα άλλα γίνονται αμέσως ιδανικά αγαθά. Ένα χάπι, είναι ικανό να δείξει την ημέρα που θα πεθαίνεις. Μια τελευταία επιθυμία. Μία οργανωμένη παγίδα. Ένα γλυκό αλλά επικίνδυνο σχέδιο αποτελεί την αιτία για όλα όσα συμβαίνουν στην ζωή της Ολίβια και του Τζόσουα. Δυστυχώς όμως ο χρόνος δεν είναι ο μόνος τους εχθρός. Και οι δύο τους χρειάζονται κάποιον να τους θεραπεύσει. Κάποιον να ξέρει. Καποιον να έχουν δίπλα τους. Κάποιον να τους κρατήσει δυνατούς σε όλο αυτό το περίεργο παιχνίδι λέξεων. Και αυτός ο κάποιος είναι ο μοναδικός συμπαίκτης τους. Αυτός που έχει κολλήσει μαζί τους στην παγίδα. Αυτός που κάποτε αγάπησαν. Sci-fi