Ben aslında sade yaşardım. Görülmez, bilinmez, sevilmez,yok olurdum... O gelmeden önce de hayatım boşluk ve hiçlikti.Sevmeyi bilmezdim ama onunla öğrenmek için herşeyimi verirdim. O da benim gibiydi. Sessiz, karanlık ve sevilmek nasıldı bilmezdi. Esmer teni ve mavi gözleriyle beni içine hapsetmişti... İyikide hapsetmişti... Pişman mıydım asla değildim... İki kardeşin tek rehinesiydim ben...

İki yaralı birbirini buldu... Yaralarını sararken, yeni dertlere karşı birbirlerine derman oldular. Sonra ne mi oldu? Mutlu olmalarına izin vermediler. Rahat bırakmadılar onları... Aileleri baskı yaptı. Oysa bir ilişkiyi gerçekten isteyen kişi sahip çıkardı. Sarp'ın yaptığı da tam olarak buydu-ilişkilerine sahip çıkmak. Ahu'nun ailesini geride bırakması gerekiyordu... Bırakmalıydı. Ama destek görmedi. Sonunda kader, aile kavramını paramparça etti. Tüm sırlar birer birer ortaya döküldüğünde, olup biteni el ele izleyen tek bir çift kalmıştı: Sarp ve Ahu. Ahu'nun en büyük sorunu ailesiydi. Sarp'ınsa yalnızlık... Sorunlar elbet bir gün biterdi. Ama ya aşk? O, zamana direnebilir miydi?

Yalan ve yanlış anlaşılmayla herşey karışmıştı. Nasıl toparlarım bilemedim işler dahada çıkılmaz hale geldi ama o benim bütün yanlışlarımın tek doğrusuydu. "Ne kadar zamansız da olsa, yanlış anlaşılma sonucuda meydana gelse " yine olsa yine onu tanımak için herşeyi başa sarardım. Onun kara gözlerindeki sızı'ydı beni ona çeken ulaşılmaz oluşuydu belkide beni cezbeden...