Babam tam kendisine göre bir damat bulmuştu. Altmış yıl, yok yok... Tam yüz sene öncesinin terbiyesine sahip, aşırı kibar; sinir bozucu derece de centilmen ve ahlaklı... Görünüşüne gelince... Yani hoş evet... Tamam, tamam yalan söylemeyeceğim. Tanrım! Çok ama çok yakışıklı! Ağzım açık onu saatlerce seyredebileceğim kadar yakışıklı hem de! Tanrı diğer adamları bırakıp jübilesini bu adamla yapmış olmalı! Saçmalıyorum... Allah'ım şu aciz kulunu affet! Gerçi güzel görünmesi benim için bir önem taşımıyor çünkü ruhsuz gözlerinde bir enerji bir his yok... O, saatlerce çalışmanın sonunda kusursuz görünen heykeller gibi hareketsiz ve sıkıcı. Bense daha 22 yaşındayım, yaşamak, eğlenmek istiyorum! O zaman yapılacak tek şey var. Acımasızca özgürlüğüme vurulmak istenen o darbeyi geri püskürtmek... Bunu yapabilir miyim? Evet! Çok eğlenceli olacak!

"Birbirimiz için yaratıldığımızı ne zaman kabul edeceksin?" "Asla! Sen ve ben... o kadar farklıyız ki!" "Ah evet evet biliyorum şu klişeler değil mi? Gündüz ve gece, siyah ve beyaz, ay ve güneş gibi bir sürü benzetme yapacaksın." "Hayır, öküz ve trene benzetecektim aslında!" * 2012'de kitap olarak yayınlanmış ve baskısı hemen tükenmiş olan 'Beni Buna Zorlama' artık wattpad'de! Zeynep ve Zorlu'ya, onların olaylı geçmişlerine bayılacaksınız!

Bir adam.. İstanbulun en zengin gözde bekarlarından ve çapkınlarından biri.. Bir kadın.. Köyünün en güzel ve hamarat kızı.. Bu iki zıt insanı bir kaza birleştirirse ne olur?

Ellerini göğsünün üzerinde bağlamış,sessizce bavulumu hazırlamamı izliyordu.Acı çekiyordum,hemde daha önce hiç çekmediğim kadar. "Eminmisin?"diye sordu. O ana kadar bütün serin kanlılığımla gözyaşlarımı tutmuş,bir damla gözyaşı akıtmamıştım.Ama bu soru,tamamen dağıtmıştı beni.Kirpiklerimi kırpmadan dökülüyordu yaşlar. Kendimi engelleyemiyordum.Yanına yaklaşıp burnunun dibine kadar girdim.Gözlerinin içine bakarak,"Şimdi neden bunu soruyorsun?Sen beni istemiyorsun ki!"dedim. Gözlerini kapattı."Beni hiç kalbine sordun mu?"diye cevap verdi ve gözlerini açtı. "Kalbime sormama gerek yok,aklımı kullanabiliyorum."dedim ve bavulumu alıp kapıya yöneldim. Tam yanından geçerken, "Bu kapıdan çıkarsan,bir daha geri dönemezsin."dedi. Olduğum yerde durdum, birkaç saniye bekledim,yüzüne bile bakmadan "ELVEDA"deyip dışarıya çıktım.

Tüm seriler birbirinden bağımsız. :)) Yorum yapacaksanız da aklınızın varlığı ile yorum yapın. Gereksiz yorumlara gerek yok!

Hıçkırıkları, çığlıkları boğazında hapsolmuştu Amelia' nın. Masalının, babasının kararıyla sona erdiğini düşünüyordu. İçinden bağırıp çağırmak, öfkelenip isyan etmek geliyordu fakat yapamıyordu. Derinlerindeki o kız asaletini bozmamasını, babasının kendisi adına verdiği bu karara da boyun eğmesini söylüyordu, yapabileceği hiçbir şey olmadığını biliyordu. Her şey James' le tanışınca değişmişti. Boğazındaki hıçkırıklar yerini karnında uçuşan kelebeklere bırakmıştı, kalbi ürkekçe onun büyüsüne kapılmak için can atıyordu. Daha önce kendisini hiç bu kadar şanslı hissetmemişti, onu tanımadan önce öfkeliydi şimdiyse heyecan dört bir yanında cirit atıyordu. Amelia sonradan anladı, babası ona kendi masalını armağan etmişti...

Aşk önce kalpte başlar,sonra tene yayılır! Not;İlkler daima kusurludur,onu kusursuz gören sevgiyle bakan gözdür.İyi okumalar...

Yıllar sonra ortaya çıkan gizemli bir adam.Keskin koyu gözleriyle imkansız aşkını uzaktan takip eder.Tam evlilik arefesinde olan genç kız ise çocukluk aşkının karşısına olmadık yerlerde çıkmasıyla ne yapacağını şaşırır.

Sert duygusuz bir adam. Güzelliği başına bela olmuş bir kadın. Onları bir araya getiren intikam hırsı. İstanbul'un delikanlısı