Zifiri karanlıkta kalan kendini kör sanırdı. Gözler görmez olduğunda, kulaklar duymaz olduğunda; kimi zaman gecenin siyahına, kimi zaman seherin kızıllığına bulaşırdı suçun lekesi. Gerçek denilen şey, bu lekelerin ardına gizlenip günyüzüne çıkmayı beklerdi. Silinince de geçmezdi üstelik, izi kalırdı her lekenin. Birinin uzmanlık alanı matematik. Bir diğerininki psikoloji. Biri kendini bilime adamış. Biri ise tüm kilitlerin anahtarıymış. Ve aralarına son katılan, üstün görsel zekâsı sebebiyle 'fotoğraf makinesi' olarak tanınan bir kadın. Onlar izbilimci. Onlar Analizci. ⚓ Not: Bu kurgu travma sonrası stres bozukluğu, obsesif derecede takıntılılık durumu, intihara meyilli ruh hali gibi tetikleyici olabilecek ögeler ve cinsellik içermektedir. Bu sebeplerden dolayı yetişkin içerik kategorisindedir.

Bu kitap, "Hiçbir üzüntü, mutsuzluk ve acı olmadan bir hayat sürülemez ve böyle bir kitap bile yazılamaz." diyen edebiyat hocama tepki olarak yazılmıştır. Trabzon Kurgusu olup, herkesin okuyabileceği ful mutlu, mutsuzluğa dair tek cümle bile barındırmayan bir kitaptır... Bu kitapta ne üzüntü ne mutsuzluk ne acı, ne sıkıntı, ne dert, ne de keder hiçbiri yok. Bu kitapta ölüm bile yok. Kötü kız ve ya kötü çocuk da onların çevirdiği dolaplar da yok. Bu kitapta mutluluk, kahkaha, sevinç ve tüm olumlu duygular var. Bu kitaptaki esas kız o kadar zeki ki diğer kitaplardaki klişe şekilde gözünün önündeki görmeyen kızların aksine her şeye bir fikri olan en olmadık şeyi bile tahmin edip bölümler hakkında spoiyi kendisi veren bir kız. İlk bölümden son bölüme kadar mutsuzluğa dair tek bir cümle dahi yok bu kitapta. Bunun garantisini verebilirim. Ve tüm ömür garantili. Böyle iki yıl garantili falan da değil. Memnun kalmazsanız anında iade edilir. Böyle sürekli mutluluk dedim diye vıcık değil. Okuyun ve test edin. Konusuna gelecek olursak, Açın ve tanıtımın tamamını okuyup fikir sahibi olun ♥ 》Tüm hakları bu hırçın yazarın masum ruhunda saklıdır. İsminde Trabzon geçen ve ful mutlu kurgu olarak yazılmaya başlanmış ilk kitaptır. Alıntı, "ESİNLENME" ve ya çalma durumlarında gerekli hassasiyeti o kişilere göstereceğim Trabzon'un hırçın bir kızı olarak... (Ve şahsen noterden kendi adıma tasdik edilmiştir)

Eylül için her şey o salak maskeli baloda başladı. İdealindeki beyefendiyi bulmuştu. Umutsuz bir aşka tutundu. Belki de aşk değildi. Sadece acı bir takıntıydı. Ama o takıntı öyle büyümüştü ki içinde boyut değiştirmiş de olabilir. Geçmişine bağlı yaşadığından bihaberdi. Sonra hayat ona bir şans verdi. Kısaydı, biraz da hüzünlü. Sonra hayat bir şans daha verdi. Değerlendirip değerlendirmemek Eylül'e kalmıştı, onun doğrularını ve duygusal amaçlarını tepetaklak edebilecek o bir şans daha.

Hayat seni istemediğin zaman da o kadar yaknız bırakır ki tek başına kalırsın. Kimsen olmadan. Yeniden başlarsın hayata. Yaşama sebebin olmadan. İşte benimkiside öyle bir şey . Ben daha ne Olduğumu bilmeden yaşıyorum. İnsan mıyım? vampir mi? Kurt mu? Benim 17 yaşıma kadar ne Olduğum belli değildi. Tek tutunacak dalım ailem şimdi ise ölümden korkuyorum. Aslında korkmamam gerekir çünkü artık bir ölümsüzüm. Bu ölümsüzlük ise bana tanrının cezası.

Sahilde sabırsızlıkla onu bekliyordum. Evet fotoğraflarını görmüştüm ama kanlı canlı görmek istiyordum. Biraz daha bekledikten sonra oturduğum bankta kalkıp yürümeye başladım. Adım o muhteşem ses tarafından seslenilmisti. " Aren ! " Derin bir nefes alıp arkamı döndüğümde karşımda saçları rüzgardan kaynaklı savrulan o güzel sesin sahibi vardı. Yürüyerek yanıma doğru geldi ve tam karşımda durdu. Başını yerden kaldırıp bana baktı. Kollarını boynuma doladiginda hiç beklemeden sarıldım. Hafif yerden yükselmişti. Yüzünü boynuma gömüp bir elini saçlarıma götürdü. " Resimlerde olduğundan daha yakışıklısın. " " Sende sesin kadar güzelsin. "

Genç kurgu #70 Genel Kurgu #60 Genel Kurgu#30 Kafanın içinde binlerce mısra, binlerce hüzün, aklının içinde binlerce meçhul, isimsiz cinayet. Ölümü anımsamak gibi... "Anne ben geldim, neredesin?" Klasik cümlemdi fakat annemden aynı klasik cevabı duyamamıştım. Annem her zaman buradayım derdi. Annemi aramaya başladım, en son onun odasına girdiğimde, gözlerimde ki yaşları tutamaz oldum. "Anne, anne uyan anne. Ne oldu? Ne olur annem, uyan. Kalk bırakma beni. Ben sensiz yapamam.." Ambulansı ararken, ağlamaya devam ediyordum. Anneme ne olmuştu? Kötü düşünceler mi gerçekleşiyordu? Yoksa annem de babam gibi gidecek miydi? Hayır, buna izin veremezdim. Buna asla izin veremezdim, vermezdim... SEN MİSALİ

-şu gamzelerin hep çıkmak zorunda mı? -gamze değil,belediye çukuru onlar. -her neyse. Çekil şurdan da sınıfa giriyim. -giremezsin. Gamzelerime kötü şeyler söyledin. -hani belediye çukuruydu? -herneyse. Giremezsin. İltifat ediceksin. -ne diyim? 'Ne güzel çukurların var.' Mı diyim. Çekil şurdan kızım ya. Demesiyle iktirdi. Ne sinir şey bu ya!

Aşk bazen, acıyla tanışmanın diğer adıdır. Uçmaya kanat aramak değil, uçuruma kanatsız atlamaktır. O benim kurtarıcımdı. O benim kanadımdı. O Eva'ydı. O... Gökten Düşen Aşktı. ♥☆Dikkat edin gökten aşk düşebilir☆♥ 06.02.2016: #2 in Macera 09.08.2016: #2 in Macera 09.05.2015 tarihinde yazılmaya başlanmıştır.

Harika bi kolejde burs kazanmamla Istanbul'a gitmem bir oldu. Hayatım tamamiyle değişmisti. Ve ben başka bi hayatta başka bi kızdım. (Hikaye adını "Tercih"den "Popüler Değişim" olarak değiştirilmiştir.)