Gözlerim karşımda dizilmiş ve benden komut bekleyen askerlerde gezindi. Her şey hazırdı, Doğu Krallığını korumak için görevlendirilmiştik. Halk ve herkesin dilinde dolaşan şato artık bize emanetti. Tek komutla askerleri yönlendirdiğim de hepsi atlarına binmeye başlamıştı. " Şu lanetli şato için görevlendirildiğimize inanamıyorum. Söylentileri bilirsin lordun hâlâ orada yaşadığını söylüyorlar Alexa." Gözlerimi devirerek ona döndüm. Çocuk gibi korkmasına gerek yoktu. " O lord çocuklara anlatılan efsanelerden başka bir şey değil Henry. Şimdi atına bin!" Sözlerimin ardından yola koyulduğumuzda o lanetin sadece efsane olmadığını en acı şekilde öğreneceğimi nerden bilebilirdim ki?

abilerim kurgusu, erkek versiyon. Bu kurgu reenkarnasyon içerir! 🐈⬛ Deniz'in, Egemen olduktan sonra hayalinde ki resme kavuşma hikayesi. 🐈⬛ Küfür ve argo içerebilir emin değilim.🍼

Kimliği dahi olmayan, dünyayı kaldığı gecekondunun rutubetli dört duvardan ibaret sanan iki yaşında bir kız... Sert mizaçlı ve konuşmaktan nefret eden Vargın Gece Karahan; bir kızı olduğunu ve travma sonrası konuşamadığını öğrenirse ne olur? Baba- kız ilişkisi sağlanabilir mi? Planları olmadan yaşayamayan Vargın Gece; hayatına girer girmez tüm planlarını yıkan küçük kızını kabullenebilecek mi?

Sene 1992, ülke sağ ve sol çatışmasının izlerini hâlâ taşıyorken henüz yoluna girmiş bir düzen yoktur. Bu çatışmanın içerisinde aynı evde doğup büyümüş olan Firuze ve Ecevit birbirlerinin tek ve en sevdiği oyun arkadaşıdır. Yetişkinlerin kavgalarının ötesinde, boya kalemleri ve oyunlarıyla büyüyen iki çocuğun doğarken beraber yazılan hikayeleri; bir doğum gününde sert bir silgiyle silinir, hiç var olmamış gibi koparlar birbirlerinden. Silgi yazıyı siler, kağıdı hırpalar ve Ecevit bir ailenin avucunun içinde yok edilir. Suçlar ve cezalar. Cezaları yalnızca suçlular mı çeker? Silgi yazıyı siler, leke bırakır ve Firuze en sevdiği oyun arkadaşını kaybeder. Suçlananlar ve cezalandırılanlar. Suçlular sadece yetişkinlerden mi çıkar? Firuze Akın ellerinde fırçalar, karşısında tablolarla yıllardır oyun arkadaşını beklemektedir. Seneler sonra aynı sayfa açılır, silgi de kalem de tek kişinin eline düşer. Ali Ecevit Tarhan, yazıp silmek için yok edildiği o yere geri döner. *** "Firuze sen benim çocukluğumsun," Gözleri derin bir şefkatle bana bakıyordu. Konuşan Ecevit'ti. Onu evvelden tanıyordum. Gözlerindeki şefkat avucunun içine düştü, un ufak edildi. "Firuze sen benim çocukluğumun katilisin," dedi acıyla, nefesini keskin bir bıçak kesti, o bıçağı ben tuttum sandım. Konuşan Ali Ecevit Tarhan'dı. Onu yeni tanıyordum.

Devam bölümleri uzun süre gelmeyecektir. ≽ ^⎚ ˕ ⎚^ ≼ Profildeki diğer kitapları inceleyin. ദ്ദി(˵ •̀ ᴗ - ˵ ) ✧ 482bin takipçili bir influencer, para için hiç okumadığı fantastik bir kitabın tanıtımını yaptı. Şimdi ise büyü bilmeyen bir büyücü olarak rol yapmak zorunda?! Tek istediği dünyasına geri dönmek ya da kalıp sessiz, sakin bir hayat yaşayabilmek. Tabii önce hayatta kalması gerekiyor... Talihsiz kaderini değiştirebilecek mi? "Bir ejderhayla mı savaşılması gerekiyor, krallığı kurtarmak bana mı düştü, o zaman neden ona yirmi koyun vermiyoruz?"

Final oldu, tamamlandı. Seri altı kitapla raflarda yerini almıştır. ❝El bebek, gül bebek değil; el bebek, öl bebek.❞ Karanlık örgütün kurduğu düzen için doğmuş bir kız çocuğuyken ona verilen en büyük ceza sevgisizlikti. Kaderini kabullendi ve kartını oynadı. O kim miydi? Hisar Alatav. Hayır, sil. His Alatav. Karanlık düzenin kıyameti olmak üzere. O ise Bronz. Karanlık örgüte başkaldırıp kartları yeniden dağıtan adam. Ona Bronz derler. Onların tohumları el bebek gül bebek değildi; el bebek öl bebekti.

Her mahallenin kendine özgü bir kokusu, bir rengi, bir sırrı vardır. Kiraz Mahallesi ise, umutla acının, sevdayla mücadelenin, geçmişle geleceğin kesiştiği bir yerdir. Yaren Çetinsoy, hayatın yükünü sırtında taşıyan genç bir kadındır. Bazen suskunluğu ile konuşur, bazen gözlerindeki derinlikte sakladığı sırlarla... Onun hikâyesi yalnızca kendi kalbinin değil, bir mahallenin kaderini de fısıldar. Çünkü kimi insanlar geldikleri yeri değiştirmez; varlıklarıyla oraya yeni bir ruh kazandırırlar. Kiraz Mahallesi'nin taş sokaklarında yankılanan her adım, aslında insanın kendi iç yolculuğuna da ışık tutar. Burada küçük görünen anlar, büyük anlamlar taşır; sıradan bir tebessüm bile yeri geldiğinde bir kalbi iyileştirir. Bu kitap , bazen en büyük gücün sessiz kalmakta değil, kalbini açabilmekte saklı olduğunu hatırlatır. Ve Kiraz Mahallesi, her satırında bize şunu söyler: "İnsan, en çok kendine tutunarak ayakta kalır... ve bazen kader, hiç ummadığın bir sokak başında seni bekler."

Dünayada Her şey Barış için deydi Sular,çiçekler,Ejdarhalar,İnsanlar,Su,Ve ateş bunun gibi bir çok canlı, dünayada her şey Barış içindeyken insanlar kazançı için Ejdarhaları öldürmeye başlar ve Ejdarhalar ile İnsanların arasında sonsuz bir savaş başlar yavaş yavaş dünyadaki her şeyin düzeni bozulur toplumların kendine özel elementleri olur toplam 6 tane element vardır Su,Ateş,Toprak,Hava,Metal,Ruh her 100 yılda 1 değişen tekçe bir kişi bu özelliğe sahip olan şeye ise Keşiş denir insanlar bütün Ejdarhaların öldüğüne inanırlar ancak birisi dışında Thor adlı ejdarha kendini 6 parçaya bölerek (2 ayrı kanat,Vücut,Bacak,baş,kuyruk) her ırka 1 parça düşmüştür ve bu parçaları birleştiren kişi çok özel bir güce sahip olacağına inanılır ancak bir bedel ödemek zorunda kalır bu bedel ise çok acı olur keşiş bu durumu engellemek için uğraşır eğer başarısız olursa dünyada iyi şeyler olmaz

Karıştırılan bebekler serisi, erkek versiyon. Karez Arvas, ünlü bir şarkıcıydı. Hayatı hep parlamanın eşiğindeydi. Başarılıydı, gençti, herkes ona imrenirdi. Fakat kimse sahne arkasını bilmezdi elbette. Sahne ışıkları altında alkışlar vardı, perde kapandığında ise sadece sessizlik. Karez, çevresindeki kalabalığa rağmen hep yalnızdı. Çünkü yalnızlık, en çok da insanın bir ailesi olmadığında büyür dururdu ve bir gün, bu yalnızlığın bile ona ait olmadığını öğrenecekti. Sebebi belliydi; en başından beri, yanlış bir nakaratı söylüyordu... "Eğer hayat dediğimiz şey bir şarkıysa, benim ki başka birisine yazılmıştı."

Annemin bende bıraktığı en büyük yarasıydı bu sessizlik. Ablalarım ise her zaman babam için daha önemli olmuştu. Ben istenmeyen bir çocuktum. Her zaman babamın gözünde zaten geri plandaydım ama hep ablalarım bana yeter derdim. Beni korurlar derdim. Yetmediler, korumadılar. Sonra o geldi. Farkında olmadan tüm yaralarımı sardı.