Hayat canımı yakmış Uçurtmam tellere takılmış olabilir Acılarım telli duvaklı gelin olup Gelinlik diye kefen giyip mezara girmiş olabilirim Ama sen yine de grilerime aldanma Kara bulutlar üstümden hiç kalkmasa da Ben hep maviyim sana !. Yusuf Tandoğan

17. yaş gününde Melisa, ailesi hakkında öğrendiği gerçekle ne yapacağını bilemez ve bir süreliğine İstanbul'dan İzmir'e giderek ablasıyla yaşamaya karar verir. Her şeyin daha iyi olacağını sanan genç kız, okulda karşılaştığı zorluklar karşısında ne yapacaktır? Genç Kız Edebiyatı #1 Genç Kız Edebiyatı #2 Genç Kız Edebiyatı #3 Her gün bir mücadeledir. ~31.08.2017 🥀 Bu kitap, 12.yaşıma ithaf edilmiştir. Kapak Tasarımı: @csnaber

Sıradan hayatının ona vermiş olduğu avantajları sonuna kadar kullanarak başarılı bir hayatın merdivenlerini birer birer tırmanıyordu Azra. Genç, başarılı ve oldukça azimliydi. Yetenekleri onu devamlı üstlere taşırken hiç beklemediği bir anda hayatı tepetaklak olduğunda aynı azmi ve direnci yine gösterebilecek miydi ? Yüreği kaybettikleri ile yanarken, AŞK tohumunun içerisinde filizlenmesine ve kaybettiklerinin yerine yenilerini eklemesine mi yoksa içine düştüğü karanlığa teslim olarak kendisini yok etmesine mi izin verecekti? Hayatınızı ilmek ilmek örüp, başarı merdivenlerini tırmandığınızı düşündüğünüz bir anda, tüm bunların HAYATINIZ da dahil ellerinizden kayıp gittiğini görseydiniz ne yapardınız? Aşkın, yaşam ve ölüm arasındaki ince çizginin, mücadelenin ve dostluğun hikayesi..

Zihni birçok benliğe bölünmüş bir kız... Onu o bölünen kişiliklerinden kurtarmaya çalışan bir çocuk... /\ Sözcüklerin anlamını yitirdiği araf denen kısımda ikimizin ruhları idam edildi. O an gözlerimizin birbirine değen gözbebekleri birbirine uzattı ellerini. Akan her damla yaş çektiğim her acıdan intikam aldı. Büyük bir savaş başlattı gözlerimiz. Bu savaşta kazanan olmayacaktı. Yenilen olmayacaktı. Galibiyet kavramı çöplüğe atılmıştı. Ve her horoz kendi çöplüğünde öterdi. Galibiyet çöplükte yok oldu. Acıyan canımı avuçladı adam. Avcunu yakarım diye korktum. Avcunda yok olurum diye korktum. Halbuki yok oluşum en güzel de avcuna yakışırdı ya. "Bir gün ölürsem, ellerinde olayım." diye fısıldadım.

Siyah Jeliboncu...Birçok kişi karanlığın içinde neler olduğunu göremez. Kimisi korkunç şeyler hayal ederken kimisi bir boşlukta olduğunu düşünür. Ancak Siyahlık ne bir boşluk ne de korkutucu birşeydir. Siyahın içinde olan tek şey...Jelibondur... Yumuşacık,taptatlı bir jelibondur. Size siyahın içinde korkutucu birşey veya boşluk olmadığını söyledim. Ama Siyah Jeliboncu nun içinde herşey var... Unutma...Burada herşeyden bahsediyoruz...Sende herşeyin içinde olmak ister misin? Gerçekten olan bir herşeyin.. İnci yeni taşındığı sitenin evinde hiç de huzurlu değildir. Site güzel bir yerdir.Ama İnci nin karanlığı sitede onun için bir etki yaratmaz.Yan komşusu Can ise bu kızın nasıl biri olduğunda habersizdir. Kapının önünde elimdeki kurabiye tabağıyla bekliyordum. Kapının önünden birden sesler duydum.Bir kız konuşuyordu: " Kahrolası insanlardan banane anne?!Umrumda değiller ve hala görüşmeye zorlanıyorum!!!" Birden kapı açıldı. Sert bakışlı, bana ezilmiş gibi bakan bir kız belirdi. Çok güzeldi. Ama benim Adriana Lima mı geçemezdi kimse. "Buyrun ne vardı?" dedi sitemle dolu sesiyle. Tabağı uzattım," Apartmana ve siteye hoşgeldiniz, annem kurabiye yaptı," dedim uzatarak. Alırken konuştu, " Lanet olası siteniz ve lanet olası insanlarımız umrumda dahi değil. Kurabiyeler içinde...Ne diyorsunuz?Teşekkür,mersi,şükran, thank you." Vote ve yorumlar benim için oldukça değerlidir.Haberinjz olsun.

×××××× Hayatımda ailemden çok gördüğüm şeyler var. Mesela; Otobüs ve otobüs durağındakiler Mesela; Matamatik hocam. Bu liste uzar gider ama Şuan bir farklılık var ve beynim 'farklı insan' ışıkları veriyor. Otobüs durağında sadece bir kişi var o'da bana bakıyor. E hali ile de bende ona Gülümsediğinde içimdeki o dürtü gülmemi söyledi ama ben sadece; "Ne gülüyorsun lan?" evet bunu dedim. Otobüs durağındaki o yakışıklı çocuğa bunu dedim. Harika! İçimdeki kamyoncu kız yeniden kendini belli etti. Ha birdee mideniz kaldırmaya bilir. Birazcık midesizim de. ×××××× Tüm hakları Lara'nın midesinde saklıdır © Kapak tasarımı için; https://m.facebook.com/fangirlphotoshop/ a teşekkür ederiim :)

"Sen tüm kusurlarına rağmen, kusursuzsun." Küçüklüğünden beri, epey zorluklar yaşamış, zaman zaman şiddete maruz kalmış ve geçirdiği ruhsal hastalıklar yüzünden, insanlar tarafından sürekli 'KUSURLARIYLA' aşağılanan biriydi. Herkesin ona acıdığını, küçümsediğini sandığından, o andan itibaren herkese nefret beslemeye başladı. Ta ki, o güne kadar. Oysaki, yaşadıklarından sonra kimseyi sevmemek konusunda kendine söz vermişti. ** -Hikayenin ismi değişmiştir.

Ruhlarının saflıkları kalplerinin siyahlıklarında yok olmuştu. Kapanmaya yüz tutmuş yaralar yeniden açılmıştı. Hatalıydılar. Ve kendi hatalarını bir başkalarının günahlarıyla kapatmıştılar. Prangaların birbir açıldığı, tabuların tek tek yıkıldığı bir oyuna; binlerce kez hissetmeye var mısınız? Binlerce His Sizlerle... ❤️ "Herkesin hikâyesi vardır ama herkesin şiiri yoktur, der Özdemir Asaf. Sence bizim şiirimiz var mıdır?" "Kim bilir, Talay. Belki de uzaklarda bir yerde, mum ışığının altında mürekkep lekeleriyle bezeli yabancı parmaklar, dolma bir kalemin raks ettiği bir saman kâğıdına bizim şiirimizi yazıyordur. Ya da çoktan şiirimiz yazılmış ve kitap raflarına konuk olmuştur." "Nasıl başlardı bizim şiirimiz?" "Buzdan kalpli bir kızla, çocukluğunu kaybetmiş bir oğlan çocuğu nasıl anlatılabilirse öyle başlardı."

Hayatım, fotoğraf kareleri gibi gözümün önünden geçerken duygularım bir ip misali birbirlerine karışmıştı. Sessizlik, yanımda var olan tek şeydi. Gözlerimi karşılayan büyük beyaz ışık beni hayallerimin, duygularımın içinden çekip almak istercesine parlıyordu. Daha fazla direnemediğimi hissettiğimde göz kapaklarımı isyan edercesine araladım. Işıkla karşı karşıya geldiğimde iç çektim, yine aynı yerdeydim. Hiç bir değişiklik yoktu. Başımı mavi örtü kaplı sedyeden kaldırıp küçük beyaz odaya baktım '' Bu günlük bu kadar yeter mi?'' ayaklarımı yere sarkıttım. Her zaman ki, her gün ki gibi soluk ve beyaz tenim karşıladı gözlerimi. Üstümdeki beyaz elbiseyi bacaklarımı örtmek umudu ile çekiştirdim. Sarkıttığım ayaklarımı yere kenetledim ve sedyeye yaslandım. Beyaz odanın içinde kaybolan kapı aralandı. Gelen Semih'di, yanıma yaklaşırken gülümsedi, gülümsedim '' Nasıldım? '' Kafasını salladı ve ellerini kaldırdı ''Her zamankinden çok daha iyi'' Ellerini kafamdaki iğnelere yöneltti tek tek çekerken devam etti ''Nasıl hissediyorsun?'' Dudaklarımı büzdüm ''Bilmiyorum, nasıl hissetmeliyim?'' Elbisemin omuzlarını düzeltti ''Daha iyi hissetmelisin, git gide iyileşiyorsun'' Yüzüme minik bir gülücük taktım, ''Sevindim''

Hazal, babasının ölümünden sonra annesi ve abisiyle birlikte İzmir'e taşınır. Orada gideceği kolejin sahibinin oğlunun gazabına uğrayacak yeni kişidir. Batu ve Hazal'ın birbirlerine olan nefreti ne zaman aşka yol açacak? Aşk ilk hangisini yakalayacak?