Kafamın içindeki uğultuları durduramıyordum. Onu düşünemezdim bile. Bu yanlıştı. Biz yanlıştık. Ne kadar kendimi ondan uzaklaştırmaya çalışsamda bir şekilde karşıma çıkıyor, beni kendine çekiyordu. "Kızıl şeytan." dediğinde tenimdeki bütün tüylerin diken diken olduğunu hissettim. Arkama dönüp gözlerinin içine bakacak cesareti kendimde bulamamıştım. Karşısına geçip bağırmak istiyordum. Benden uzak durması için yalvarmak istiyordum. Çığlık atmak istiyordum. Fakat yaptığım tek şey sessiz kalmak oldu. Ve zamanla, beni ele geçirmesine izin verdim.

Herkes uyuduğunda, uykularına şahit olan tek şey cılız bir sokak lambasıyken yaşanılan bir hayat...Rüyayla gerçek arasındaki çizgide kaderinle tanışmak...Bir düş peşinde, düşten güzel bir kader ortağı bulmak...

''Oturduğum apartmandan telaşla işe yetişmek için çıkarken , rastladığım buz gibi bakan kömür gözlerin sahibinin fırtınam olacağını nereden bilebilirdim ki ? -Defne Topal''

Gurur ne ki bu ilah gibi kadının yanında? Onun kokusunda cehenneme bile gözüm kapalı giderim ben. Güzel kadın, aşk kadın, aşktan kadın....

İlk görüşte güvene inanır mısınız? Elçin inandı. Peki ilk görüşte aşka inanır mısınız? Barış inandı. Hayatları mezarlıkta kesişen iki insanın hikayesiydi bu... Not: Hayran kurgu değildir. Tamamen diziden bağımsız, çevrelerinden bağımsız bir hikaye olacaktır...

"Aşık, Maşuk'una er ya da geç kavuşur. Alemi bu dünyadan ibaret sayarsan, kavuşamamışlardır. Ötelerin ötesinden haberdar isen, aşık maşukuna mutlaka kavuşur." • Güneşini kaybetmiş bir dünya, bitmiş bir kum saati, kökünden kopmuş bir çınar, tuzbuz olmuş bir dağ, yıkık bir dağ evi, içi solmuş sarı bir çiçek, yaşayan bir ölü artık Ömer. Tekrar yetim, tekrar öksüz... #wattys2016

"Dinle şimdi." dedi. Sesi sanki bir şeyleri incitmekten korkar gibi çıkıyordu. Şaşkınca etrafıma bakındığımda dudakları yavaşça yukarı doğru kıvrılırken elmacık kemikleri belirginleşti. Öyle güzel gülüyordu ki... Gülüşü kapkaranlık kumsalı aydınlatıyordu sanki. "Duyuyor musun?" dedi beni kendime getirmek için. "Neyi duyuyor muyum Elçin?". Başını yavaşça omzuma yasladı. -Sessizliği Barış, sessizliği. Ne anlatıyor? Ne anlatıyor? Durup dinledim bir süre. Neredeyse ayaklarımıza kadar gelen dalgaları, şehirden uzak olmanın sessizliğini, Elçin'in düzenli bir şekilde alıp verdiği nefesini... Gözlerimi kapatıp sessizliği karşıladım onun yaptığı gibi. Başımı başının üstüne dayadığımda duyduğum tek şey vardı. -Seni.. Seni anlatıyor.