Głupi poeci. Ich głupie kwiaty, Ich głupie, kamienne niby-kwiaty, Ich głupie, kwieciste wiersze. Tyle podduszającego zapachu kwiatów. Obrzydliwe i obrzydliwie głupie. Ale za to jakie piękne. ~ One Shot namalowany niechlujnie na kamieniu ~ Zwycięzca konkursy "Splątane Nici" [Zima 2017/2018] w kategorii opowiadanie Zwycięska praca w konkursie "Deliberacja" [2018/19] w kategorii powiew wiatru Opis napisała i zrobiła betę, moja cudowna przyjaciółka @rurzanopalca- Serdecznie Zapraszam♡ #212 w opowiadaniu 3.10.17.r ~ Nie wiem jak w ciągu 2 dni przeskoczyłam o 500 miejsc, ale naprawdę dziękuję *pisze dalej niewierząc* Śliczna okładka wykonana przez @RosesAndCorpse

''Jeździliśmy po całym mieście, słuchaliśmy hip-hopu i rocka, paliliśmy fajki i całowaliśmy się na tylnych siedzeniach mojego samochodu.'' Uwaga: relacja bohaterów rozwija się dość szybko. * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * ○ Opowiadanie zawiera sceny erotyczne oraz liczne ilości wulgaryzmy Jest to kontynuacja opowiadania ''Kochamy siebie'' z perspektywy Sebastiana. Znajomość poprzednich części nie jest wymagana!!!

Będą tutaj wstawiane książki, które sama przeczytałam i bardzo polecam. Dawajcie gwiazdki to motywuje :) Każda książka wstawiana jest już zakończona.

(o dziewczynce, chłopcu i końcu wszystkiego) Narcyza Szafrańska mieszka w mieście bez nazwy; codziennie rwie sobie rajstopy o kolce róży, które okalają wejście do jej szkoły. No i, przede wszystkim, jest kolekcjonerką: całe swoje życie szuka ludzi osobliwych, by później uczynić z nich swoich przyjaciół. Ma ich już trójkę: Wilgę, Alberta i Oriona. A oprócz nich: arcy-nemezis, Balladynę, która uparcie przeszkadza jej w spokoju skończyć obiad. Opowieść o dziewczynce, która kochała wszystko to, co dziwne, którą absorbowały wszystkie zagadki wszechświata i o tym, że pech nigdy nie ma liczby pojedynczej.

Różnimy się preferencjami oraz sposobem oceniania prac, ale połączył nas wspólny cel - uczynić Wattpad lepszym miejscem. Pragniemy odpowiednio ukierunkować niepewnych swych umiejętności autorów, a użytkowników władających piórem z większym doświadczeniem utwierdzić w przekonaniu, że obrali właściwą drogę. Przede wszystkim mamy nadzieję, że nasze recenzje Was nie zanudzą, a zamiast tego skłonią do refleksji. Wierzymy również, że twórcy ocenianych przez nas prac wyciągną z tych wywodów jakąś naukę, zobaczą, nad czym powinni jeszcze popracować, a czym mogą się już szczycić. Naszym zadaniem jest także przewiercenie się przez najgrubsze ściany skalne, aby dotrzeć do głęboko ukrytych diamentów, opowieści zasługujących na uwagę i słowo pochwały. To wcale nie oznacza, że omijamy wzrokiem bezkształtne, zabrudzone bryły węgla. Zależy nam na zmotywowaniu autora, żeby przekształcił je w szlachetny kruszec. Tymi oto słowami otwieramy nasz kolejny projekt. Liczymy na ciepłe przyjęcie, drodzy czytelnicy, bo to właśnie dzięki Waszemu zainteresowaniu ta recenzownia ma prawo zaistnieć.

Co by było, gdyby historia Aliny i Balladyny potoczyły się inaczej? Co by było, gdyby Balladyna nie zabiła wtedy Aliny?

Nie wszystkie życiowe decyzje skutkują spektakularnym sukcesem. Czasami, jak Hanka, trafia się na nieodpowiednią osobę. Innym razem, jak Konrad, wpada się w kłopoty na własne życzenie. Kiedy Hanka i Konrad, wypadając z drogi na życiowym zakręcie, trafiają na siebie (prawie) na końcu świata, zapowiada to tragedię. Albo tragikomedię, bo między tysiącem łez jest miejsce na uśmiech, a wśród kolejnych konfliktów powoli kiełkuje prawdziwe uczucie. Bywa również, że w powrocie na właściwą drogę pomaga wzięcie spraw we własne ręce - nie tylko dla drugiej osoby, ale przede wszystkim dla siebie. ... Okładka: Sean O'Pry and Estee Rammant "Celebration" editorial for DSection #5

Nic nie może być zwyczajne, gdy znajdujesz się w szkole dla artystów, w liceum plastycznym z internatem, a Twoimi kolegami i koleżankami z klasy są najsłynniejsi twórcy ostatnich dwóch wieków, zaś uczą cię dawni mistrzowie. Nic nie może być spokojne, gdy dzielisz pokój ze zbuntowanymi uczennicami takimi jak Frida Kahlo czy Yayoi Kusama, dziwakami z pierwszej klasy typu Williama Turnera lub Vincenta van Gogha, a może nawet Claudem Monetem i jego paczką znajomych dumnie nazywających się impresjonistami. Możliwe, że będziesz musiał znosić trudny charakter Pabla Picassa, outsidera Edgara Degasa, który w tajemnicy jest fanem baletu, czy nawet dramatyczne tyrady i urojenia Salvadora Dalego. Nic nie może być proste, gdy dyrektor to wiecznie bujający w obłokach Leonardo da Vinci, którego nie może znieść Michał Anioł Buonarotti, przypadkiem zajmujący stanowisko wicedyrektora, zaś lekcje prowadzą takie indywidualności jak walczący z nałogami Caravaggio, zubożały i narcystyczny Rembrandt lub przerażający Hieronim Bosch. Jednak w momencie, kiedy mistrz da Vinci znienacka znika, nikt nie ma pojęcia, co zrobić, wśród nauczycieli szerzą się spiski, a wśród uczniów dadaizm, surrealizm, komunizm i inne ideologie przyprawiające profesora Buonarottiego o zawał serca, okazuje się, że codzienność w Domu Barw do tej pory była prawdziwą sielanką. DISCLAIMER: opowiadanie nie ma służyć celom edukacyjnym. owszem, znajdziecie tam nawiązania do prawdziwych żywotów artystów, jak i wiele easter eggów, ale nie doszukujcie się tam niczego naukowego. to po prosty kreatywne wyładowanie osoby spędzającej lata nad nauką historii sztuki. po prostu fanfiction - bo nie da się ukryć, że jestem fanką każdego z opisanych artystów. [okładka - kto inny, jak nie @justi5643?]

„Mamo, to naprawdę NIE JEST JUŻ ŚMIESZNE. Ani troszkę." „Mamo, chciałbym, żebyś już wróciła. Nie wiem, czy ten list to przyspieszy, ale mam nadzieję, że tak, bo nienawidzę ich pisać." „Hero, nie mam absolutnie nic przeciwko temu, byś pozostała tam, gdzie jesteś (o ile to miejsce jest wystarczająco obrzydliwe, by komponować się z Twoją duszą)." Hera - żona, siostra, a przede wszystkim matka - znika bez wieści, a cała rodzina Olimpijczyków pogrąża się w chaosie. I pisze listy - pełne żalu, bólu, ale i miłości.

Światło kochało piękno tak, jak Ikar kochał Słońce; Zbyt mocno. Zbyt blisko.